II AKa 250/13

<p>Sygn. akt II AKa 250/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> Dnia 12 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie</p> <table> <colgroup> <col width="269"/> <col width="441"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Nadzieja Surowiec</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Janusz Sulima</p> <p>SSO del. Krystyna Szczechowicz (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Anna Tkaczyk</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Jarosława Walędziaka upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego do udziału w sprawie</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- -->1) <span class="anon-block">K. Ł.</span>,</strong> syna <span class="anon-block">Z.</span> oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> 2) <span class="anon-block">S. G.</span> </strong>, syna <span class="anon-block">C.</span> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 4 października 2013 roku sygn. akt II K 99/12</p> <p>I.  Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.</p> <p>II.  Obciąża oskarżonych wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, zaś zwalnia ich od opłat za II instancję.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Ł.</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>I.  w bliżej nieustalonym okresie od października do listopada 2010 roku w <span class="anon-block">E.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dopuścił się handlu ludźmi w ten sposób, iż zwerbował <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span> w celu ich wykorzystania w prostytucji za granicą RP, a następnie zawiózł je samochodem i przekazał innej osobie do domu publicznego ”<span class="anon-block">(...)</span>” w <span class="anon-block">K.</span> w Niemczech w zamian za obietnicę korzyści majątkowej w kwocie 4.000 zł celem świadczenia przez wymienione usług seksualnych tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189 a;art. 189 a § 1)">art. 189a § 1 kk</a> </p> <p>II.  w okresie od października do listopada 2010 roku w <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">N.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą groził <span class="anon-block">K. P.</span> popełnieniem przestępstwa na jej szkodę – naruszeniem miru domowego w związku z żądaniem od niej kwoty 3.8000 zł przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnianą obawę , że będzie spełniona tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>,</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. G.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>III.  w bliżej nieustalonym okresie od sierpnia do września 2010 roku w <span class="anon-block">E.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nakłonił <span class="anon-block">K. P.</span> do uprawiania prostytucji za granicą RP i przywiózł ją do <span class="anon-block">B.</span> gdzie miała ona świadczyć usługi seksualne w domu publicznym</p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 kk</a>,</p> <p>IV.  w okresie od października do listopada 2010 roku w <span class="anon-block">E.</span> i w <span class="anon-block">N.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z inną sobą groził <span class="anon-block">K. P.</span> popełnieniem przestępstwa na jej szkodę – naruszeniem miru domowego w związku z żądaniem od niej kwoty 3.800 zł czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, ze będzie spełniona,</p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>.</p> <p>Sąd Okręgowy w Suwałkach wydanym w sprawie o sygn. akt II K 99/12 wyrokiem z dnia 4 października 2013 roku:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> uznał za winnego tego, że w okresie od października do listopada 2010 roku w <span class="anon-block">E.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zaproponował <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span> uprawianie prostytucji za granicą RP, a następnie ułatwił im to, przewożąc je w tym celu do domu publicznego <span class="anon-block"> (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> w Niemczech tj. popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 kk</a> i za to na postawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 2 , 1 i 3 kk</a> skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 350 dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,</p> <p>II.  oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span> uznał za winnego tego, że w okresie od sierpnia do września 2010 roku w <span class="anon-block">E.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zaproponował <span class="anon-block">K. P.</span> uprawienie prostytucji za granicami RP, a następnie ułatwił jej to przewożąc ją do <span class="anon-block">B.</span> w celu świadczenia przez nią usług seksualnych w domu publicznym tj. popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 2, 1 i 3 kk</a> skazał go na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 350 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł,</p> <p>III.  oskarżonych <span class="anon-block">K. Ł.</span> i <span class="anon-block">S. G.</span> uznał za winnych tego, że w okresie od października do listopada 2010 roku w <span class="anon-block">E.</span> i w <span class="anon-block">N.</span> działając wspólnie i w porozumieniu grozili <span class="anon-block">K. P.</span> popełnieniem przestępstwa na jej szkodę oraz członków jej rodziny – naruszeniem miru domowego w związku z żądaniem od niej kwoty 3.800 zł przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę , że będzie spełniona tj. popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 1)">art. 190 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> skazał każdego z nich na karę po 10 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> połączył orzeczone wobec oskarżonych <span class="anon-block">K. Ł.</span> i <span class="anon-block">S. G.</span> kary pozbawienia wolności i wymierzył:</p> <p>– oskarżonemu <span class="anon-block">K. Ł.</span> łączną karę 2 lat pozbawienia wolności,</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">S. G.</span> łączną karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> wykonanie orzeczonych łącznych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu <span class="anon-block">K. Ł.</span> i <span class="anon-block">S. G.</span> na okres próby w wymiarze 5 lat,</p> <p>VI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonych kar grzywny zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny:</p> <p>- <span class="anon-block">K. Ł.</span> od dnia 18 czerwca 2012 roku do dnia 31 sierpnia 2012 roku,</p> <p>- <span class="anon-block">S. G.</span> od dnia 18 czerwca 2012 roku do dnia 7 września 2012 roku,</p> <p>VII.  zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych <span class="anon-block">K. Ł.</span> i <span class="anon-block">S. G.</span> kwoty po 3800 złotych tytułem opłaty oraz obciążył ich pozostałymi kosztami sądowymi w częściach ich dotyczących.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span>, zaskarżając wyrok w całości.</p> <p>Zapadłemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span>, świadków <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span>, jak również treści sms-ów przychodzących na numer <span class="anon-block">K. P.</span>,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424§ 2 kpk</a> poprzez brak przytoczenia w uzasadnieniu okoliczności przemawiających zdaniem Sądu za wymierzeniem kary grzywny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 kk</a> w przypadku gdy ma ona fakultatywny charakter,</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a mających wpływ na jego treść, polegający zaś na uznaniu, iż <span class="anon-block">S. G.</span> dopuścił się zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył ku temu dostatecznych podstaw,</p> <p>3.  rażącą niewspółmierność kary grzywny wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">S. G.</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 kk</a>.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i § 2 kpk</a> obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span> od obu zarzucanych mu czynów, ewentualnie o zmianę wyroku poprzez nie orzekanie kary grzywny wobec <span class="anon-block">S. G.</span> lub jej orzeczenie w takim wymiarze stawek dziennych by przy zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania uznać ją za uiszczoną w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w Suwałkach do ponownego rozpoznania.</p> <p>Apelację od w/w wyroku złożył także obrońca oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span>, zaskarżając go w całości.</p> <p>Zapadłemu rozstrzygnięciu zarzucił:</p> <p>1)  obrazę prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 kk</a> poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że jednorazowe zachowanie oskarżonego polegające na przewiezieniu <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span> do domu publicznego <span class="anon-block"> (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> w Niemczech wyczerpuje znamiona przestępstwa kuplerstwa w sytuacji, gdy przestępstwo kuplerstwa musi mieć charakter działań permanentnych,</p> <p>2)  obrazę prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 kk</a> poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że zachowanie oskarżonego polegające na „zaproponowaniu” pokrzywdzonym uprawiania prostytucji za granicą, wyczerpuje znamiona przestępstwa stręczycielstwa w sytuacji, gdy przestępstwo to polega na „nakłanianiu” do uprawiania prostytucji, rozumianym jako naleganie, prośby, przekonywanie, obietnice korzyści,</p> <p>3)  obrazę przepisów prawa procesowego, mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, poprzez swobodną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne przypisanie oskarżonemu <span class="anon-block">K. Ł.</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w szczególności:</p> <p>a)  błędne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego informatyka, co uniemożliwiło wyjaśnienie okoliczności czy smsy znajdujące się w telefonie świadka <span class="anon-block">K. P.</span> wysłane z telefonu oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> czy z innego telefonu oraz czy numer telefonu zapisany w telefonie <span class="anon-block">K. P.</span> jako <span class="anon-block"> (...)</span> należy do <span class="anon-block">K. Ł.</span>,</p> <p>b)  błędne pominięcie, że z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span>, które Sąd I instancji uznał za wiarygodne, nie wynika, aby oskarżony <span class="anon-block">K. Ł.</span> pisał smsy do <span class="anon-block">K. P.</span> oraz do niej dzwonił, grożąc jej popełnieniem przestępstwa na jej szkodę – naruszeniem miru domowego,</p> <p>c)  błędne nadanie przymiotu wiarygodności zeznaniom <span class="anon-block">K. P.</span>, mimo, iż jej zeznania są wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne, świadek nieustannie zmienia swoje zeznania, zeznając odmiennie niż poprzednio, w szczególności:</p> <p>- podawała rozbieżne okoliczności odnośnie telefonu, na który miałaby otrzymywać smsy z groźbami (początkowo wskazywała, że zostawiła telefon w Niemczech, następnie, że telefon nie działa bo został dwukrotnie zalany, po czym sprawie działający telefon przyniosła na rozprawę),</p> <p>- <span class="anon-block">K. P.</span> wskazała, że zmieniła kartę sim, aby nie otrzymywać więcej smsów z groźbami od <span class="anon-block">K. Ł.</span>, po czym kiedy po oględzinach kontaktów w telefonie okazało się, że posiada kontakt o nazwie która zdaniem świadka miała identyfikować <span class="anon-block">Ł.</span> podała, że wpisała ponownie numer <span class="anon-block">K. Ł.</span>, co jest o tyle zastanawiające, że w świetle jej zeznań miałoby wynikać, iż bała się <span class="anon-block">K. Ł.</span>,</p> <p>- <span class="anon-block">K. P.</span> wskazywała, że po wymianie karty sim wpisała jedynie numery, które będą jej potrzebne z czego można wnioskować, że zamierzała kontaktować się z oskarżonym, a tezy o jej bojaźni zostały stworzone na użytek sprawy,</p> <p>- <span class="anon-block">K. P.</span> dwukrotnie wskazywała, że nie zna numeru telefonu do <span class="anon-block">K. Ł.</span>, a następnie że po utracie kontaktów w telefonie, wpisała ponownie jego numer telefonu,</p> <p>2)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie, że smsy, które otrzymywała <span class="anon-block">K. P.</span> pochodziły od <span class="anon-block">K. Ł.</span> oraz że wzbudzały w niej uzasadnioną obawę, że groźby będą spełnione, w sytuacji gdy:</p> <p>a)  na rozprawie 16 stycznia 2013 roku pokrzywdzona wskazała, że nie obawia się oskarżonych,</p> <p>b)  pokrzywdzona wskazała, że zmieniła kartę sim, aby nie otrzymywać kolejnych smsów z groźbami po czym po utracie listy kontaktów w telefonie wpisała numer telefonu <span class="anon-block"> (...)</span>,</p> <p>c)  brak oparcia w materiale dowodowym, że smsy okazywane przez występującą w roli pokrzywdzonej <span class="anon-block">K. P.</span> były wysyłane przez <span class="anon-block">K. Ł.</span>.</p> <p>W związku z powyższymi zarzutami obrońca oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> wniósł o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> od zarzucanych mu czynów,</p> <p>ewentualnie</p> <p>- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelację obrońców oskarżonych <span class="anon-block">K. Ł.</span> i <span class="anon-block">S. G.</span> uznać należy za niezasadne.</p> <p>I tak odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> zarzucającej: obrazę prawa materialnego, obrazę przepisów postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych stwierdzić należy, że żaden ze stawianych zarzutów nie zasługiwał na podzielenie. Podobnie jak częściowo zbieżne zarzuty apelacji obrońcy <span class="anon-block">S. G.</span>. W związku z powyższym czynione uwagi w znacznej części będą odnosiły się do obu apelacji.</p> <p>W kwestii zarzutu obrazy prawa materialnego wskazać należy, że zachowanie sprawcy stręczycielstwa i kuplerstwa jest odniesione do „uprawiania prostytucji” przez inną osobę. Chodzi zatem o „zawodowe” zajmowanie się świadczeniem usług seksualnych. Nie stanowi zatem przestępstwa penalizowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 204;art. 204 § 1)">art. 204 § 1 k.k.</a> nakłonienie lub ułatwienie jednorazowej usługi seksualnej (por. M. Rodzynkiewicz [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak – Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska – Kadras, P. Kadras, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, <em> <!-- -->Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do art. 117 – 227, </em>T. II, wyd. II, Kraków 2006, s. 700).</p> <p>W aspekcie poczynionej uwagi istotnie jednorazowe, okazjonalne przewiezienie osoby samochodem z miejscowości „A” do „B” nie może być uznane za kuplerstwo – co podnosi w apelacji obrońca.</p> <p>Rzecz jednak w tym, że w niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z taką sytuacją, a działania oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> w stosunku do <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span>, zaś oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span> do <span class="anon-block">K. P.</span> były działaniami złożonymi.</p> <p>Jak wynika z zeznań <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span> to oskarżeni wyszli z propozycją wyjazdu wymienionych za granicę w celu prostytuowania się.</p> <p> <span class="anon-block">K. P.</span> zeznała (k.53, 833), że <span class="anon-block">S. G.</span> zaproponował, iż załatwi jej dobre miejsce do prostytuowania się za granicą w <span class="anon-block">B.</span>. Nakłaniał ją na ten wyjazd, a gdy się wahała skontaktował ją z dziewczyną pracującą w tamtejszym domu publicznym by ją przekonać do wyjazdu. To oskarżony załatwił bilety lotnicze, nawiązał kontakt z właścicielem domu publicznego, w którym miała pracować <span class="anon-block">K. P.</span> oraz zapewnił mieszkanie do czasu załatwienia formalności związanych z zatrudnieniem wymienionej w charakterze prostytutki. Analogicznie sytuacja przedstawiała się w odniesieniu do <span class="anon-block">K. Ł.</span>. To on zaproponował <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span> wyjazd do Niemiec w celu uprawiania tam prostytucji. W celu ich zachęcenia do wyjazdu zapewniał, że jest to dobry dom publiczny, bezpieczny i są dobre zarobki. To on zorganizował cały wyjazd. Nawiązał kontakt z osobami mieszkającymi w Niemczech. Zabezpieczył tam nocleg, nawiązał kontakt z właścicielem domu publicznego, uczestniczył w przygotowaniu wymienionych do pracy poprzez zaopatrzenie we właściwą bieliznę. Następnie podwiózł je do domu publicznego.</p> <p>Działania obu oskarżonych nie polegały, zatem tylko na jednorazowym, okazjonalnym podwiezieniu pokrzywdzonych tylko obejmowały szereg działań mających na celu umożliwienie im – ułatwienie prostytuowania się za granicą. To nie pokrzywdzone „załatwiły” sobie miejsce gdzie miały uprawić prostytucje, noclegi przed zakwaterowaniem w domu publicznym itd. Całą organizacją tych przedsięwzięć zajęli się oskarżeni oni też nawiązali kontakty z osobami zamieszkującymi na terenie krajów, do których trafiły pokrzywdzone.</p> <p>Tego rodzaju zachowanie nie może być rozpatrywane inaczej jak kuplerstwo tym bardziej, że chodziło o stałe świadczenie usług seksualnych w domu publicznym.</p> <p>Zachowanie obu oskarżonych aczkolwiek nie najtrafniej przyjęte w przypisanym im zarzucie jako „zaproponowanie” pokrzywdzonym ale jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku łączące się z zapewnianiem ich o możliwości osiągnięcia lepszych zarobków w celu wzbudzenia w nich zamiaru wyjazdu za granicę celem uprawiania prostytucji mieści się w znamionach stręczycielstwa. Jak wskazuje się w doktrynie stręczycielstwo polega na oddziaływaniu sprawcy na psychikę innej osoby w celu wzbudzenia u niej woli uprawiania prostytucji m.in. przez obietnice korzyści. Składanie propozycji tego rodzaju jest nakłanianiem (por. M. Rodzynkiewicz [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak – Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska – Kadras, P. Kadras, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, <em> <!-- -->Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do art. 117 – 227, </em>T. II, wyd. II, Kraków 2006, s. 697; M. Mozgawa, <em> <!-- -->Komentarz do art. 204 Kodeksu karnego, </em>Lex).</p> <p>Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy przepisów postępowania w zakresie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> przypisanego obu oskarżonym.</p> <p>Wbrew twierdzeniom obrońców materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na winę obu oskarżonych i nie istnieją jakiekolwiek wątpliwości, w tym co do tego, że SMS wysyłane były z telefonów oskarżonych. Zbędne było przy tym dopuszczanie dowodu z opinii biegłego ponieważ nie zachodziła takowa potrzeba, analiza połączeń telefonicznych nie wymaga wiedzy specjalistycznej.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, że <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> przesłała dokument zawierający wykaz połączeń oraz dane identyfikujące właściciela numeru telefonu. Dokument zapisany na nośniku CD wskazuje jednoznacznie, że właścicielem telefonu o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> jest oskarżony <span class="anon-block">K. Ł.</span> (vide: k. 416 i 417). Wbrew twierdzeniom obrońcy tegoż oskarżonego co do rozbieżności w zeznaniach <span class="anon-block">K. P.</span> i „ukrywania” swojego telefonu świadek ten będąc przesłuchiwaną już w dniu 4 września 2012 roku okazała swój telefon z zapisanymi w jego pamięci SMS-ami zawierającymi groźby. Podała także numery telefonu oskarżonych (k. 499). W dniu 4 września 2012 roku zostały przeprowadzone oględziny rzeczy – telefonu <span class="anon-block">K. P.</span> (k. 463-494), w tym co do zapisanych w jego pamięci SMS-ów. Protokół oględzin zawiera datę, godzinę otrzymania SMS- u, numer telefonu z jakiego został wysłany i jego treść. Po wydrukowaniu nadesłanego przez <span class="anon-block">P. C.</span> dokumentu, dane dotyczące połączeń, w tym także wiadomości przesyłanych tekstowo poddane zostały analizie dokonaj przez analityka kryminalistyki (k. 521-587). Dodatkowo Sąd I instancji na rozprawie także otworzył i odczytał z pamięci telefonu <span class="anon-block">K. P.</span> treść SMS – ów (k. 879v.-880). Analiza dokumentu nadesłanego przez <span class="anon-block">P. C.</span> w powiązaniu z pozostałymi wskazanymi powyżej dokumentami i zeznaniami <span class="anon-block">K. P.</span> pozwala jednoznacznie stwierdzić, że autorami SMS-ów zawierających groźby kierowane wobec <span class="anon-block">K. P.</span> byli oskarżeni. Zgadzają się numery telefonów (oskarżonych), data, godzina, minuta, sekunda wysłana/otrzymania SMS – oraz ich treść. Zeznania, pokrzywdzonej <span class="anon-block">K. P.</span> zostały przy tym zweryfikowane w oparciu o bezwpływowe dowody i słusznie Sąd Okręgowy dał im wiarę. Na marginesie wskazać tylko należy, że nawet koleżanka oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span>, świadek <span class="anon-block">U. U.</span> podała taki sam jak <span class="anon-block">K. P.</span> numer telefonu oskarżonego (k.194). Zeznania <span class="anon-block">K. P.</span>, co do tego że oskarżony <span class="anon-block">S. G.</span> groził jej korespondują także z zeznaniami świadków <span class="anon-block">E. D.</span> i <span class="anon-block">E. Z.</span>, którym zwierzyła się z tego, że wymieniony jej grozi. Sam <span class="anon-block">S. G.</span> podczas przesłuchania w Prokuraturze Apelacyjnej w Białymstoku w dniu 4 września 2012 roku przyznał, że pisał do pokrzywdzonej SMS-y i dzwonił, że „najadą” jej dom, a wynikało to stąd, że była winna pieniądze <span class="anon-block">K. Ł.</span>, który z kolei miał u niego dług (k.509).</p> <p>Wbrew także twierdzeniom obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> pokrzywdzona <span class="anon-block">K. P.</span> na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. nie podała, że nie obawia się oskarżonych, wręcz przeciwnie. Jak wynika z jej zeznań (k. 829v.) obawiała się spełnienia gróźb w czasie gdy oskarżeni kierowali je, jak i obecnie obawia się i to jak podkreśliła obu oskarżonych. Boi się, że mogą zrobić coś złego jej bądź jej najbliższym.</p> <p>Odnosząc się do podniesionych w obu apelacjach zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 92;art. 410)">art. 7, 92 i 410 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424§1 k.p.k.</a>, przy czym zaczynając od końca, wyraźnie trzeba wskazać niezasadność zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, albowiem uzasadnienie spełnia wszystkie wymogi kodeksowe, w tym odzwierciedla dokonaną analizę materiału dowodowego, również w kwestii przyczyn, dla których jednym dowodom Sąd dał wiarę, a innym nie oraz odnosi się do okoliczności jakie legły u podstawy wymiaru kary.</p> <p>Natomiast <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a> zawierający nakaz określonego rozumowania przy ocenie materiału dowodowego jest naruszony wtedy, gdy sąd postępuje niezgodnie z tym przepisem, a w przedmiotowej sprawie rozumowanie Sądu jest logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i wiedzą.</p> <p>Z kolei obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> zachodzi, gdy wyrokujący sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej albo opiera się tylko na części materiału ujawnionego. Dokonanie zaś oceny materiału ujawnionego, nie odpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego, nie uchybia dyspozycji tego przepisu.</p> <p>Podniesiony przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">S. G.</span> zarzut rażącej niewspółmierności kary byłby słuszny gdyby kara nie uwzględniała w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy. Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę grzywny z uwagi na to, że jak wskazał działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Należy zauważyć, że przestępstwa stypizowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 204)">art. 204 k.p.k.</a> polegają na eksploatacji prostytucji. Motywem i celem działania sprawcy jest osiągnięcie korzyści majątkowej. W takim przypadku zasadniczą funkcją grzywny kumulatywnej orzekanej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> obok kary pozbawienia wolności w szczególności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest zwiększenie represji karnej za tego rodzaju przestępstwa. Nadto grzywna spełnia także funkcję odstraszającą, nakierowaną przede wszystkim na potencjalnych sprawców takich przestępstw. Nieuzasadnione byłoby w takim przypadku orzekanie jej w wymiarze wręcz symbolicznym, skoro ma spełniać tak istotne cele.</p> <p>Z wyżej wskazanych względów zaskarżony wyrok jest prawidłowy.</p> <p>W oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> sąd obciążył oskarżonych wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym, zaś w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1;art. 17 ust. 2)">art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonych od odpłat z uwagi na ich wysokość uznając, że sytuacja majątkowa oskarżonych nie pozwoli na ich uiszczenie.</p> </div>