III APa 53/13

<p>Sygn. akt III APa 53/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 grudnia 2013 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Katowicach</strong> </p> <p>Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="498"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Marek Procek (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Jolanta Pietrzak</p> <p>SSO del. Gabriela Pietrzyk - Cyrbus</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Beata Przewoźny</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013r. w Katowicach</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">H. K.</span> (<span class="anon-block">H. K.</span> )</p> <p>przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Spółce Akcyjnej w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o wynagrodzenie za pracę</p> <p>na skutek apelacji powódki <span class="anon-block">H. K.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie</p> <p>z dnia 12 czerwca 2013r. sygn. akt IV P 53/12</p> <p> <strong> <!-- -->1.oddala apelację,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2. przyznaje od Skarbu Państwa ( Sądu Okręgowego w Częstochowie) na rzecz adwokata <span class="anon-block">K. Ż.</span>, Kancelaria Adwokacka z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> kwotę 6.642zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z urzędu przed sądem apelacyjnym składających się z opłaty powiększonej o podatek od towarów i usług. </strong> </p> <p>/-/SSA J. Pietrzak /-/SSA M. Procek /-/SSOdel. G. Pietrzyk-Cyrbus </p> <p>Sędzia Przewodniczący Sędzia</p> <p>Sygn. akt III APa 53/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">H. K.</span> pozwem z dnia 8 października 2012 roku, sprecyzowanym ostatecznie pismami procesowymi z dnia 7 stycznia 2013 roku oraz <br/>z dnia 12 czerwca 2013 roku wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty <br/>7.844.500 zł z odsetkami tytułem wynagrodzenia za okres od 1 czerwca 1988 roku do 31 lipca 2013 roku.</p> <p>Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 roku powódka wskazała, że swoje roszczenie o wynagrodzenie wywodzi z faktu, iż została bezprawnie zwolniona <br/>z pracy w czasie niezdolności do pracy z powodu choroby. Zdaniem powódki nie doszło więc do rozwiązania stosunku pracy łączącego ją z pozwanym i cały czas pozostaje ona w zatrudnieniu u pozwanego. Konsekwencją powyższego jest jej prawo do wynagrodzenia za sporny okres.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż powódka była zatrudniona u pozwanego na podstawie umowy o pracę na stanowisku pośrednika ubezpieczeniowego od dnia <br/>1 września 1983 roku. W związku z upływem 180 dni pobierania przez powódkę zasiłku chorobowego, pismem z dnia 11 lipca 1988 roku pracodawca rozwiązał <br/>z powódką umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 1)">art.53 § l k.p.</a> <br/>Od tej daty nie łączył powódki z pozwanym żaden stosunek prawny, powódka nie była zatrudniona u pozwanego i nie wykonywała na jego rzecz jakiejkolwiek pracy. W świetle powyższego, roszczenia powódki o wynagrodzenie są nieuzasadnione. Ponadto pozwany podniósł, iż roszczenia powódki nie zasługują na uwzględnienie również z uwagi na ich przedawnienie.</p> <p>Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 roku, sygn. akt IV P 53/12 Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie w punkcie 1 oddalił powództwo. Natomiast w punkcie 2 wyroku odstąpił od obciążenia powódki <span class="anon-block">H. K.</span> kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej. Z kolei w punkcie 3 wyroku przyznał pełnomocnikowi powódki adwokat <span class="anon-block">K. B.</span> z sum budżetowych Skarbu Państwa kwotę 6.150 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce <span class="anon-block">H. K.</span> z urzędu.</p> <p>Na podstawie wyjaśnień powódki, akt osobowych powódki, wniosku o rentę inwalidzką, kwestionariusza dotyczącego okresów zatrudnienia oraz zaświadczenia <br/>o zatrudnieniu i zarobkach - Sąd I instancji wskazał, że w dniu 31 sierpnia 1983 roku powódka zawarła z <span class="anon-block"> Państwowym Zakładem (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> (poprzednik prawny pozwanego) umowę o pracę na okres próbny obowiązujący od dnia 1 września do 30 listopada 1983 roku. Po okresie próbnym powódka została zatrudniona na czas nieokreślony na stanowisku pośrednika ubezpieczeniowego.</p> <p>Według ustaleń Sądu Okręgowego od dnia 13 stycznia 1988 roku powódka była niezdolna do pracy z powodu choroby i pobierała z tego tytułu zasiłek chorobowy. Pismem z dnia 8 czerwca 1988 roku dyrektor Inspektoratu w <span class="anon-block">Z.</span> poinformował Oddział Wojewódzki w <span class="anon-block">K.</span>, iż w dniu 10 lipca 1988 roku upływa 180 dni chorobowych powódki i w związku z tym zwrócił się z wnioskiem <br/>o rozwiązanie z powódką umowy o pracę z dniem 11 lipca 1988 roku. <br/>Zamiar rozwiązania z powódką stosunku pracy został skonsultowany ze związkami zawodowymi, które wyraziły pisemną zgodę na rozwiązanie umowy o pracę.</p> <p>I tak, pismem z dnia 11 lipca 1988 roku pozwany rozwiązał z powódką stosunek pracy z dniem 10 lipca 1988 roku bez zachowania okresu wypowiedzenia, jako przyczynę rozwiązania wskazując upływ 180 dni zasiłku chorobowego. Sąd I instancji podkreślił, że oświadczenie pozwanego zawierało prawidłowe pouczenie <br/>o przysługującym powódce prawie i terminie odwołania się do Sądu Pracy <br/>w <span class="anon-block">Z.</span> od rozwiązania umowy o pracę, przy czym powódka nie skorzystała <br/>z możliwości odwołania się do Sądu Pracy. W związku z rozwiązaniem stosunku pracy powódce wydano świadectwo pracy z dnia 11 lipca 1988 roku potwierdzające jej zatrudnienie u pozwanego w okresie od 1 września 1983 roku do 10 lipca 1988 roku. Na wniosek powódki wypłacono jej ekwiwalent pieniężny za 18 dni urlopu wypoczynkowego.</p> <p>Dalej Sąd Okręgowy podniósł, że w dniu 10 czerwca 1988 roku pracodawca powódki przygotował w jej imieniu wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych <br/>o przyznanie powódce prawa do renty inwalidzkiej. Wniosek ten został podpisany przez powódkę. We wniosku tym wskazano, iż za podstawę wymiaru renty winien być przyjęty przeciętny miesięczny zarobek z ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia, <br/>tj. za okres od 1 czerwca 1987 roku do 31 maja 1988 roku. Jednocześnie <br/>w kwestionariuszu dotyczącym okresów zatrudnienia, sporządzonym przez pracodawcę, a podpisanym przez powódkę wskazano, iż nadal (czyli na dzień <br/>10 czerwca 1988 roku) pozostaje ona w zatrudnieniu u pozwanego. Następnie na powyższych dokumentach naniesiono poprawkę co do daty dziennej ich wystawienia zmieniając ją z 10 na 30 czerwca. Pozostałe wpisy w dokumentach nie uległy zmianie.</p> <p>Sąd ten zwrócił uwagę, że w dniu 9 czerwca 1988 roku pozwany wystawił dwa zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach powódki, wykazując w nich zarobki za okres od czerwca 1987 roku do maja 1988 roku. Jednocześnie Sąd Okręgowy wskazał, że zaświadczenia te nie różniły się globalną wysokością miesięcznych kwot wypłaconych powódce, jednak w jednym z nich szczegółowo wskazano jakie kwoty zostały wpłacone tytułem zasiłków chorobowych i dodatków osłonowych. <br/>W dniu 6 lipca 1988r. pozwany sporządził trzecie zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach powódki, wykazując tak jak w poprzednich zarobki za okres od czerwca 1987 roku do maja 1988 roku. Zaświadczenie to ponownie nie różniło się globalną wysokością miesięcznych kwot wypłaconych powódce, zaniechano w nim jednak rozbijania miesięcznych wypłat na poszczególne elementy składowe. <br/>W zaświadczeniu tym mylnie określono datę urodzenia powódki na 22 sierpnia 1988 roku zamiast na<span class="anon-block">(...)</span> roku. Wszystkie powyższe dokumenty wraz <br/>z wnioskiem o rentę zostały w dniu 18 lipca 1988 roku złożone w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.</p> <p>Nadto Sąd Okręgowy ustalił, że pismem z dnia 29 września 2001 roku powódka zwróciła się do pozwanego o wydanie druku Rp-7 za okres zatrudnienia <br/>u pozwanego wskazując, iż zatrudnienie to trwało od 1 września 1983 roku do <br/>30 lipca 1988 roku. Podkreślił także, że w dniu 15 lipca 2008 roku powódka zwróciła się do pozwanego o wydanie opinii o jej pracy wskazując, iż była zatrudniona <br/>u pozwanego w okresie od 1 września 1983 roku do 10 lipca 1988 roku.</p> <p>Dokonując rozważań prawnych Sąd Okręgowy powołał się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.p.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 85)">art. 85 k.p.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53)">art. 53 k.p.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> stwierdzając, że roszczenia powódki <br/>o wynagrodzenie za okres poprzedzający miesiąc wrzesień 2009 roku uległy przedawnieniu, a roszczenia za okres przypadający po tej dacie uznał za nieuzasadnione merytorycznie.</p> <p>Motywując swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 <br/>§ 1 k.p.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 85)">art. 85 k.p.</a> wynika, że na dzień złożenia pozwu, tj. 8 października 2012 roku przedawnieniu uległy roszczenia powódki o wynagrodzenie za okres poprzedzający miesiąc wrzesień 2009 roku.</p> <p>Natomiast odnosząc się do roszczeń powódki za pozostały okres, Sąd ten podniósł, że w dacie rozwiązania stosunku pracy powódka wyczerpała 180 dni zasiłku chorobowego i tym samym doszło do ziszczenia się przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 1)">art.53 § l</a> <br/>pkt lb <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">k.p.</a> Za oczywiście błędne Sąd Okręgowy uznał twierdzenia powódki, że nie doszło do skutecznego rozwiązania stosunku pracy z uwagi na fakt, że oświadczenie pracodawcy zostało jej złożone w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy spowodowanej chorobą. Sąd ten podkreślił bowiem, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 41)">art. 41 k.p.</a> nie ma w jej sytuacji zastosowania, gdyż pozwany rozwiązał z nią umowę o pracę w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53)">art. 53 k.p.</a>, czyli bez zachowania okresu wypowiedzenia, do którego to sposobu ustania stosunku pracy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 41)">art. 41 k.p.</a> ma zastosowanie.</p> <p>W dalszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że nawet najbardziej naruszające przepisy prawa oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy wywołuje skutek prawny, jeżeli nie zostanie wzruszone wyrokiem sądowym wydanym na skutek rozpoznania odwołania pracownika od tego oświadczenia woli. Sąd ten podniósł, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że powódka, prawidłowo pouczona o przysługujących jej środkach odwoławczych, nie poddała w terminie kontroli sądowej oświadczenia pozwanego o rozwiązaniu z nią stosunku pracy. <br/>Do rozwiązania umowy o pracę łączącej powódkę z pozwanym doszło więc z dniem 10 lipca 1988r. Od tej daty powódka nie świadczyła pracy na rzecz pozwanego. Zgodnie z postanowieniami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 80)">art. 80 k.p.</a> wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Z dniem <br/>11 lipca 1988 roku na skutek rozwiązania stosunku pracy powódka utraciła jednak status pracownika pozwanego, tym samym - zdaniem Sądu Okręgowego - brak jest podstaw do przyznania jej żądanego wynagrodzenia za pracę.</p> <p>Nadto Sąd I instancji wskazał, że podnoszone przez powódkę nieprawidłowości w treści zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawianych przez pozwanego, stanowią tego typu omyłki, że nie mogą być podstawą do uwzględnienia roszczeń powódki dochodzonych w niniejszym procesie w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art.415 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 300)">art.300 k.p.</a> albowiem nie zostały wykazane przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art.415 k.c.</a> </p> <p>W oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy odstąpił od obciążenia powódki kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej uznając, iż stan zdrowia i stan majątkowy powódki przemawiają za uznaniem, że w niniejszej sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w tym przepisie.</p> <p>Wynagrodzenie przyznane pełnomocnikowi powódki tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, Sąd ten ustalił na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 2;§ 2;§ 2 ust. 3)">§12 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) przy uwzględnieniu oświadczenia pełnomocnika powódki złożonego na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 roku co do wysokości tych kosztów.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wniosła powódka.</strong> </p> <p>Zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w całości, apelująca zarzuciła mu naruszenie praw człowieka i dyskryminację.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzut wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku <br/>i zasądzenie na jej rzecz od pozwanego dochodzonego żądania. Ewentualnie powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Uzasadniając wniesiony środek odwoławczy, skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania sądowego w jej sprawie, podnosząc przy tym, że Sąd I instancji nie miał podstaw do oddalenia jej powództwa.</p> <p>Na posiedzeniu wyznaczonym na rozprawę apelacyjną pełnomocnik procesowy powódki zarzucił zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu z dniem 10 lipca 1988 r., jak również obrazę normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 1;art. 38)">art.53 § l i art.38 k.p.</a>. wskutek przyjęcia, że doszło do rozwiązania z powódką stosunku pracy w dniu 10 lipca 1988 r., albowiem pozwana w toku postępowania nie wykazała, że powódce doręczono oświadczenie <br/>o rozwiązaniu umowy o pracę z tymże dniem oraz, że w sposób prawidłowy przeprowadzono konsultacje związkowe poprzedzające złożenie tego oświadczenia. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, <br/>że nie zostały zaspokojone ani w całości, ani w części.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Przyjmując ustalenia poczynione przez Sąd I instancji jako własne, uznał, <br/>że apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Jakkolwiek w niniejszej sprawie strona pozwana nie przedstawiła dowodu doręczenia powódce oświadczenia z dnia 11 lipca 1988 r. o rozwiązaniu z dniem <br/>10 lipca 1988 r. stosunku pracy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.p.</a>, to jednak całokształt zebranych w aktach osobowych dowodów z dokumentów wskazuje, że przed wyczerpaniem okresu zasiłkowego pracodawca współdziałał z powódką w celu wystąpienia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem rentowym, <br/>a po wyczerpaniu okresu zasiłkowego, pozwany przedstawił powódce oświadczenie <br/>o rozwiązaniu stosunku pracy, wydał świadectwo pracy oraz wypłacił ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Sama powódka w piśmie z dnia 15 lipca 2008 r. (znajdującym się w aktach osobowych) oświadcza, że była pracownicą pozwanej <br/>w okresie od 1 września 1983 r. do 10 lipca 1988 r. Do przedmiotowego pisma dołącza świadectwo pracy z dnia 11 lipca 1988 r. zawierające zapis, iż umowa o pracę została rozwiązana w dniu 10 lipca 1988 r. <em> <!-- -->przez zakład pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w związku z długotrwałą chorobą</em>.</p> <p>Tak więc, wbrew twierdzeniom apelującej, Sąd Okręgowy nie naruszył granic swobodnej oceny dowodów określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, albowiem ich wiarygodność i moc ocenił według własnego przekonania, na podstawie '”wszechstronnego rozważenia zebranego materiału”, a zatem, jak podkreśla się <br/>w orzecznictwie, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych <br/>w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1966 r., sygn. II CR 423/66, niepubl.; uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r., sygn. I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000/10/382; uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z 11 lipca 2002 r., sygn. IV CKN 1218/00, niepubl.; uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2002 r., sygn. IV CKN 1256/00, niepubl.). Ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Ustalenia faktyczne dokonane <br/>w oparciu o tak ocenione dowody nie mogą wykazywać błędów tak faktycznych, tzn. nie mogą być sprzeczne z treścią dowodów, jak i logicznych (błędności rozumowania i wnioskowania).</p> <p>Odnosząc powyższe dyrektywy do ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji, <br/>w aspekcie wskazywanych przez skarżącą uchybień, nie sposób przyjąć zasadności jej argumentacji, że Sąd Okręgowy uznał dowolnie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu w lipcu 1988 r.</p> <p>Jednocześnie należy wskazać, że Sąd Okręgowy słusznie podniósł, <br/>iż wadliwej (niezgodnej z prawem) czynności pracodawcy rozwiązującej stosunek pracy nie ocenia się w kategoriach jej nieważności. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeks pracy</a> nie traktuje niezgodnych z prawem czynności pracodawcy prowadzących do rozwiązania stosunku pracy jako nieważnych, a tym samym nieskutecznych, przewiduje natomiast, <br/>że podważenie zgodności z prawem takich czynności może nastąpić jedynie <br/>w procesie toczącym się w wyniku wniesienia przez powództwa <br/>o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie. Naruszenie przez pracodawcę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 30;art. 30 § 3;art. 52;art. 52 § 3)">art. 30 <br/>§ 3 lub art. 52 § 3 k.p.</a> nie skutkuje zatem nieważnością jego czynności prawnej <br/>w postaci rozwiązania umowy o pracę, jest ponadto skuteczne dopóty, dopóki skutki prawne takiego wypowiedzenia nie zostały podważone w postępowaniu wszczętym <br/>w wyniku odwołania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56)">art. 56 k.p.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 264;art. 264 § 2)">art. 264 § 2 k.p.</a>).</p> <p>Tak więc, nie ulega wątpliwości, iż w okresie objętym sporem stron nie łączył już stosunek pracy, rozwiązany przez pozwaną w lipcu 1988 r.</p> <p>Konkludując, Sąd drugiej instancji uznał, że apelacja jest bezzasadna i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, orzekł o jej oddaleniu.</p> <p>O kosztach zastępstwa procesowego dla pełnomocnika powódki Sąd ten rozstrzygnął na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 7)">§ 6 pkt 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 2)">§ 12 ust. 1 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 13;§ 13 ust. 3;§ 2;§ 2 ust. 3)">§ 13 ust. 3 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a>.</p> <p>/-/SSA J. Pietrzak /-/SSA M. Procek /-/SSOdel. G. Pietrzyk-Cyrbus </p> <p>Sędzia Przewodniczący Sędzia</p> <p>ek</p> </div>