III U 765/12

Суди загальної юрисдикції2013-12-13

Номер справи

III U 765/12

Дата рішення

2013-12-13

Тип

SENTENCE

Судді

Piotr Witkowski (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

art. 61 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Текст рішення

Sygn. akt III U 765/12 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 13 grudnia 2013r. Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: <table> <colgroup> <col width="185"/> <col width="424"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący: </td> <td> SSO Piotr Witkowski </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td> sekr. sądowy Beata Dzienis </td> </tr> </table> po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013r. w Suwałkach sprawy  J. Ś. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o przywrócenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z odwołaniem J. Ś. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 16 listopada 2012r. znak (...)  zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje J. Ś. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 1 listopada 2012r. do dnia 30 października 2014r. Sygn. akt III U 765/12 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją z dnia 16.12.2012r. odmówił J. Ś. przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1.11.2012r. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl przepisów ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn., Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy uzależnione jest m.in. od istnienia niezdolności do pracy. Niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest zaś osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. J. Ś. nie ma prawa do renty, gdyż Komisja Lekarska ZUS w dniu 12.11.2012r. ustaliła, że nie jest on niezdolny do pracy. W odwołaniu od tej decyzji J. Ś. wskazał, że mimo badania nadal jest niezdolny do pracy. Powołał się przy tym na opinię biegłych sądowych sporządzoną na potrzeby innych spraw sądowych. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że zgodnie z art. 61 ustawy powołanej w decyzji prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 – tu miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy. J. Ś. nie spełnia zaś warunków z powyższego przepisu, ponieważ komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 12.11.2012r. nie stwierdziła u niego dalszej niezdolności do pracy. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Odwołanie należało uznać za uzasadnione. Prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega, zgodnie z art. 61 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od jego ustania ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy. Tymczasem odwołujący się nadal jest częściowo niezdolny do pracy. Tak bowiem należało uznać w obliczu opinii biegłych lekarzy sądowych, którzy na podstawie art. 278 kpc sporządzili opinie na potrzeby postępowania sądowego. W sprawie opinie sporządzało dwóch biegłych sądowych lekarzy z zakresu psychiatrii dr n. med. A. S. i J. P. oraz biegły sądowy z zakresu psychologii A. C.. Rozpoznali u odwołującego się kolejno zaburzenia somatyzacyjne, zaburzenia depresyjne reaktywne, zaburzenia depresyjne z somatyzacją i zaburzenia adaptacyjne przedłużające się i uznali, że odwołujący się nadal jest z kontynuacji częściowo niezdolny do pracy, przy czym biegła J. P., że aż do 30.10.2014r., czego organ rentowy ostatecznie nie kwestionował jak i całej opinii tej biegłej sądowej. Stąd opierając się na tej ostatniej opinii w sprawie biegłej J. P. należało zmienić zaskarżoną decyzję i przyznać J. Ś. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 1.11.2012r. do dnia 30.10. 2014r. Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy, choćby w wyroku z dnia 14.03.2007r. III UK 130/06 (LEX 368973), w sprawie o świadczenie rentowe to ustalenia biegłych lekarzy sądowych dostarczają sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenia rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości. Podobnie wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12.01.2010r. I UK 204/09 (Lex 577813) i 24.02.2010r. II UK 191/09 (Lex 590238). Sąd bowiem zawsze musi kierować się ustaleniami biegłych lekarzy sądowych, którzy posiadają w tym względzie specjalistyczną widzę. Sąd zaś podzielił opinie biegłych sądowych w niniejszej sprawie, gdyż są jasne i logiczne i zostały sporządzone przez biegłych o specjalności odpowiadającej schorzeniom odwołującego się. Na marginesie tylko wskazać należy, że inne rozpoznane schorzenia u odwołującego się i związane z nimi dolegliwości, nie miały wpływu na orzeczenie o prawie do renty. Tak wynika z opinii biegłych lekarzy sądowych G. K. z zakresu ortopedii i traumatologii, E. L. z zakresu otolaryngologii, J. H. z zakresu kardiologii, J. S. z zakresu chirurgii i K. J. z zakresu neurologii, którzy choć rozpoznali u odwołującego się stan po uszkodzeniu MM kolana lewego bez ograniczenia funkcji, zagojone złamanie goleni lewej, stan po usunięciu żylaków kończyny dolnej prawej, poszerzenie aorty występującej w obserwacji, tachykardię objawową, pourazowe uszkodzenie słuchu znacznego stopnia w uchu lewym z towarzyszącymi szumami usznymi, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z dyskopatią L4-L5 i L5-S1 i zespół bólowy odcinka C i L-S to nie uznali aby czyniły one odwołującego się niezdolnym do pracy. Decydujące dla zdrowia odwołującego się miały schorzenia psychiczne, które zdecydowały, że Sąd na zasadzie art. 477 14§ 2 kpc orzekł jak w wyroku. PW/bd </div>