IV Ka 1037/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. IV Ka 1037/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2013 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy <br/> </strong>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Piotr Kupcewicz (spr.)</strong> </p> <p>Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka</p> <p>SR del. do SO Jarosław Całbecki</p> <p>Protokolant st. sekr. sądowy Justyna Bobak</p> <p>przy udziale Renaty Macierzyńskiej - Jankowskiej- prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. K.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56§2 k.k.s.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 61;art. 61 § 1)">art. 61§1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7§1 k.k.s.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271§1 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholi</p> <p>z dnia 2 lipca 2013 roku sygn. akt VII K 22/13</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uchyla rozstrzygnięcie w zakresie orzeczonej kary łącznej (pkt 4),</p> </dd> </dl> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uchyla <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 44 § 1 pkt. 2)">pkt 2</a> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 44;art. 44 § 1;art. 44 § 1 pkt. 1)">art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.</a> postępowanie w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu, opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 44 § 1 pkt. 2)">pkt II</a> umarza i w tej części kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 20;art. 20 § 2)">art. 20 § 2 k.k.s.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 39;art. 39 § 1)">art. 39 § 1 k.k.s.</a> w miejsce orzeczonych wobec oskarżonego kar grzywny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 39 pkt. 1;art. 39 pkt. 3)">pkt 1 i 3</a>), orzeka karę łączną grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych;</p> </dd> </dl> <p>2.  w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. I.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">T.</span> kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 800 (osiemset) złotych za obie instancje i obciąża go pozostałymi wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych.</p> <p>IV Ka 1037/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">J. K.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>I.  w 2004r. w <span class="anon-block">S.</span>, podał nieprawdę w zeznaniu podatkowym, podatku od osób fizycznych za rok 2003 w PIT-36 i PIT/B, złożonym w Urzędzie Skarbowym w <span class="anon-block">S.</span>, poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w 2003r, o kwotę 403.763,14 złotych wynikającą z nierzetelnych, to jest niepotwierdzonych przez kontrahenta dowodów zakupu towarów handlowych w postaci złomu, poprzez ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów faktur zakupu złomu wystawionych przez <span class="anon-block"> Spółkę z o.o. (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span>, które to faktury nie dokumentowały rzeczywistych operacji gospodarczych, przez co zaniżono dochód podlegający opodatkowaniu o kwotę 403 763,14 złotych, czym spowodował uszczuplenie podatku na szkodę Skarbu Państwa w zakresie podatku od osób fizycznych za rok 2003 w kwocie 158 810,00 złotych.</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 § 2 kks</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 61;art. 61 § 1)">art. 61 § 1 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7 § 1 kks</a> </strong> </p> <p>II.  w okresie od 23 do 29 lipca 2003r. w <span class="anon-block">T.</span>, podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w <span class="anon-block">T.</span>, w <span class="anon-block">Przedsiębiorstwie (...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">(...)</span>/<span class="anon-block">(...)</span> w przedmiocie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku VAT za miesiąc maj 2003 r., użył jako autentyczne, na potrzeby prowadzonego postępowania kontrolnego, poświadczające nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, wymienione w akcie oskarżenia faktury VAT, wystawione przez podmiot nieistniejący <span class="anon-block">(...) Spółka z o.o.</span>z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span>, tytułem rzekomej sprzedaży złomu dla PW <span class="anon-block">J. K.</span>o wskazanych numerach,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a>,</strong> </p> <p>III.  w okresie od 15 do 30 grudnia 2005r. w <span class="anon-block">T.</span>, podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w <span class="anon-block">T.</span>, w <span class="anon-block">Przedsiębiorstwie (...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">(...)</span>/<span class="anon-block">(...)</span> w przedmiocie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku VAT za miesiąc październik 2005 r., użył jako autentyczne, na potrzeby prowadzonego postępowania kontrolnego, poświadczające nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, wymienione w akcie oskarżenia faktury VAT, wystawione przez:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>podmiot nieistniejący <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, tytułem rzekomej sprzedaży złomu dla PW <span class="anon-block">J. K.</span> o wymienionych numerach,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>podmiot nieistniejący <span class="anon-block"> PPHU (...)</span> z siedzibą <span class="anon-block"> (...)</span>, tytułem rzekomej sprzedaży złomu dla PW <span class="anon-block">J. K.</span> o wymienionych w numerach,</p> </dd> </dl> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a> </strong> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem </strong>z dnia 2 lipca 2013 roku, wydanym w sprawie sygn. akt VII K 22/13, Sąd Rejonowy w Świeciu, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholi, orzekł:</p> <p>1.  oskarżonego <span class="anon-block">J. K.</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że spowodował uszczuplenie podatku na szkodę Skarbu Państwa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 w kwocie 155.477,40 zł, tj. przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 §2 kks</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 61;art. 61 § 1)">art. 61 §1 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7 §1 kks</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 §2 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 2)">art. 7 §2 kks</a> wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na równą kwocie 80 złotych;</p> <p>2.  w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia, uznał oskarżonego za winnego tego, że w okresie od 23 do 29 lipca 2003 roku w <span class="anon-block">T.</span>podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w <span class="anon-block">T.</span>w <span class="anon-block">Przedsiębiorstwie (...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">(...)</span>/<span class="anon-block">(...)</span> w przedmiocie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku VAT za miesiąc maj 2003 roku, posłużył się jako autentycznymi, nierzetelnymi, dokumentującymi niezaistniałą w rzeczywistości sprzedaż złomu przez <span class="anon-block">(...) Sp. z o.o.</span>z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span>dla PW <span class="anon-block">J. K.</span>, wymienionymi w wyroku fakturami, tj. przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62 §2 kks</a> i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w liczbie 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na równą kwocie 80 złotych,</p> <p>3.  w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie III aktu oskarżenia, uznał oskarżonego <span class="anon-block">J. K.</span>za winnego tego, że w okresie od 15 do 30 grudnia 2005 roku w <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">K.</span>. podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">K.</span>w <span class="anon-block">Przedsiębiorstwie (...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">(...)</span>/<span class="anon-block">(...)</span> w przedmiocie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku VAT za miesiąc październik 2005 roku, posłużył się jako autentycznymi wymienionymi w wyroku nierzetelnymi fakturami:</p> <p>a.  dokumentującymi niezaistniałą w rzeczywistości sprzedaż złomu przez podmiot nieistniejący <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz PW <span class="anon-block">J. K.</span>,</p> <p>b.  dokumentującymi niezaistniałą w rzeczywistości sprzedaż złomu przez <span class="anon-block"> PPHU (...)</span> z siedzibą <span class="anon-block"> (...)</span> na rzecz PW <span class="anon-block">J. K.</span>,</p> <p>tj. przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 62;art. 62 § 2)">art. 62 §2 kks</a> i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w liczbie 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na równą kwocie 80 złotych,</p> <p>4.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 2)">art. 86§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 20;art. 20 § 2)">art. 20 §2 kks</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 39;art. 39 § 1)">art. 39 §1 kks</a> w miejsce orzeczonych powyżej kar orzekł w stosunku do oskarżonego karę łączną w wymiarze 120 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na równą kwocie 80 złotych.</p> <p>Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżony, którego obrońca w apelacji zarzucił mu:</p> <p>1.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 2)">art. 439 § 1 pkt 2 kpk</a> bezwzględną podstawę uchylenia zaskarżonego orzeczenia tj. nienależytą obsadę sądu orzekającego w sprawie, która jest wynikiem wydania decyzji o przeniesieniu sędziego na nowe miejsce służbowe przez inną osobę niż Minister Sprawiedliwości z obrazą art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 200 lr. - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010981070" title="Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ()">Prawo o ustroju sądów powszechnych</a> (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 427),</p> <p>2.  z ostrożności procesowej, w razie nie podzielenia stanowiska, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przesłana odwoławcza, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a> zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na nieuprawnionym w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przyjęciu, że faktury zakupu złomu ujęte przez oskarżonego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, wystawione przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> oraz faktury, użyte jako autentyczne podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez organy podatkowe, wystawione przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block"> PPHU (...)</span> , były nierzetelne, a w konsekwencji uznaniu oskarżonego winnym popełnienia przestępstw skarbowych opisanych w wyroku, podczas gdy należyta, zgodna z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania oraz z zasadami doświadczenia życiowego ocena materiału dowodowego nie pozwalała na takie ustalenia.</p> <p>Podnosząc pierwszy z tych zarzutów, skarżący wniósł o skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie celem uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji we właściwej obsadzie, zaś drugi zarzut miał skutkować ewentualnie zmianą zaskarżonego wyroku i odmiennym orzeczeniem co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów względnie uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył co następuje:</p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego, wywołując postępowanie odwoławcze, a w jego ramach instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, prowadzić musiała do jego częściowej zmiany, choć nie z przyczyn, wskazanych w tym środku odwoławczym. Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty zawarte w apelacji nie zasługują na uwzględnienie i nie mogą doprowadzić do uchylenia, bądź zmiany zaskarżonego wyroku w postulowanym w apelacji kierunku.</p> <p>Przede wszystkim należy wskazać, że Sąd odwoławczy nie podziela zarzutu, iż sąd I instancji, który wydał zaskarżony wyrok, był nienależycie obsadzony i argumentacji, jaka legła u jego źródeł. W chwili orzekania w odniesieniu do podniesionego w tejże apelacji zagadnienia funkcjonują w obrocie prawnym dwa przeciwstawne stanowiska prezentowane w różnych judykatach Sądu Najwyższego. Jak wynika z treści niniejszego środka odwoławczego, obrona wsparcia dla swego stanowiska upatruje w Uchwale Izby Cywilnej SN z 17 lipca 2013 roku (sygn. akt III CZP 46/13). Pogląd krańcowo odmienny natomiast wyrażono w treści wyroku Izby Karnej SN z 16 października 2013 r. (sygn. akt III KK 280/13), a zbliżone stanowisko prezentowane było w szeregu dalszych orzeczeniach, by wspomnieć choćby: Uchwałę SN z 14 listopada 2007 roku (BSA I-4110-5/07), Uchwałę składu siedmiu sędziów z SN z 27 stycznia 2009 roku (I KZP 23/08, OSNKW 2008/3/19), Uchwałę SN z 28 października 2008 roku (I KZP 24/08, OSNKW 2009/11/92), czy postanowienie SN z 19 maja 2009 roku (II K 169/08, OSNKW 2009/7/58).</p> <p>Faktem notoryjnym jest, że oczekiwane jest orzeczenie Pełnego składu sędziów połączonych izb Sądu Najwyższego, mającego zapaść z wniosku Ministra Sprawiedliwości, a następnie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, a które winno rozstrzygnąć przedmiotowe zagadnienie. Nie wdając się w rozliczne szczegóły, które stanowią przedmiot rozważań stanowiących przedmiot „sporu”, stwierdzić należy, że niezależnie od zasadności argumentacji przywoływanej w treści poszczególnych judykatów, a dotyczącej możności, czy też niemożności substytuowania przez ministra sekretarzy bądź podsekretarzy stanu do podpisywania decyzji o przeniesieniu sędziego na stanowisko sędziego do innego sądu, w związku z reorganizacją struktury sądów powszechnych, dla Sądu Okręgowego - orzekającego w tym składzie - oczywiste jest, że okoliczność taka nie może stanowić bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Uzasadnienia dla takiego stanowiska zaś należy upatrywać w szeregu zasadach demokratycznego państwa prawnego, gwarantowanych przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji RP</a>, w szczególności: zasadzie prymatu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">konstytucji</a>, zaufania obywateli do Państwa, sprawiedliwości społecznej, czy wreszcie nieretroaktywności.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, należy stwierdzić, że również on nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd meriti zgromadził w toku postępowania wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, które poddał rzetelnej, wnikliwej ocenie, mając na względzie ich wzajemne powiązanie, jak również zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Ocenę dowodów, zaprezentowaną w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, należy uznać za mieszczącą się w granicach, zakreślonych przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, swobodną, w żadnym zaś razie nie dowolną. Z tak ocenionego materiału dowodowego sąd meriti wysnuł zaś prawidłowe wnioski co do stanu faktycznego, które legły u podstaw uznania, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów. Podkreślenia wymaga, że skarżący w swej apelacji, kwestionując poprawność ustaleń faktycznych, w istocie przywołuje tylko wyjaśnienia samego oskarżonego, który do winy się nie przyznał, pomijając te wszystkie dowody i okoliczności, z których wynikało, że wyjaśnienia te są niewiarygodne i nie mogły być podstawą ustaleń faktycznych. Szczegółową argumentację w tym zakresie przedstawił w swym uzasadnieniu sąd I instancji i jako, że skarżący nie podnosi konkretnych okoliczności, z których wynikać by miało, że argumentacja ta jest błędna, wystarczające jest stwierdzenie, że sąd a quem w pełni ją akceptuje i do niej odsyła. Apelacja w gruncie rzeczy jawi się jako tyleż nietrafna, co wyłącznie polemiczna wobec ustaleń sądu orzekającego oraz rzetelnej, wyczerpującej, logicznej i w pełni przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w gruncie rzeczy zmierza do prostego podważenia dokonanej przez sąd orzekający oceny zebranych w sprawie dowodów, traktując je jednak w sposób tyleż wybiórczy, co nader uproszczony. Przede wszystkim jednak, argumentacja przywołana dla wsparcia sformułowanych zarzutów odwoławczych zupełnie ignoruje treść oraz wymowę i logikę tych dowodów, które sąd poddał swej wnikliwej analizie i ocenie, wedle wszystkich tych reguł i zasad oceny dowodów, jakie statuowane są treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, wobec czego w apelacji nawet nie próbuje się wykazać, iżby zaprezentowany przez sąd pierwszej instancji sposób rozumowania i argumentowania pozostawał w kolizji z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, czy też logicznego rozumowania, przeciwstawiając im po prostu swoją, subiektywną optykę widzenia dowodów, bądź też przywołują dowody, czy argumenty, które nijak nie uprawniają do takich konstatacji. Tymczasem, dopiero uzasadniona możliwość odebrania tychże walorów argumentacji organu orzekającego, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, pozwalałaby uznać, że nie korzysta ona z ochrony przewidzianej treścią cyt. przepisu ustawy.</p> <p>Przypomnieć jeszcze raz można te argumenty, które żadną miarą nie pozwalają uznać za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego. <span class="anon-block">J. K.</span>składał wyjaśnienia całkowicie sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego (przykładowo niewiarygodne jest, aby komuś zupełnie nowemu na rynku dostarczano kolejne dostawy o wartości rzędu 30.000zł, mimo iż nie wywiązał się on z zapłaty za poprzednie). Wyjaśnienia te są wewnętrznie sprzeczne - z jednej strony twierdził, że rozpoczynał działalność w 2003r. bazując na starych kontaktach z lat 90-tych, z drugiej – że właściciela <span class="anon-block">sp. z o.o. (...)</span>poznał całkowicie przypadkowo. Faktury zawierają adnotację o płatności przelewem, a oskarżony twierdził, że płacił gotówką, różnie to tłumacząc. Nie był konsekwentny co do swej sytuacji finansowej, terminu zapłaty należności <span class="anon-block">spółce (...)</span>. Sąd meriti szczegółowo porównał też zgromadzone faktury wystawione przez <span class="anon-block">spółkę (...)</span>z fakturami sprzedaży, co pozwoliło uznać, że nieprawdą jest, że oskarżony złom od <span class="anon-block">(...)</span>tego samego dnia sprzedawał swoim odbiorcom i do nich był od razu dostarczany. Podobne powody nie pozwalały uznać za wiarygodne wyjaśnień dotyczących współpracy ze <span class="anon-block">spółką (...)</span>i z <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">B.</span>i wręcz oczywiste jest, że oskarżony nie mówił prawdy również w tym zakresie. Sąd meriti przedstawił następnie wszystkie dowody, z których ponad wszelką wątpliwość wynikało to, że swym zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanych przestępstw, co zarzut apelacji w tym zakresie czyni całkowicie bezzasadnym.</p> <p>Sąd Okręgowy jednak z urzędu uznał, że w sprawie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza, wskazana w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 9)">art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.</a> Zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 44;art. 44 § 1;art. 44 § 1 pkt. 1)">art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s.</a> karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat 5 - gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat; przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 5)">art. 44 § 5 k.k.</a> stanowi zaś, że jeżeli w okresie przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 44 § 1)">§ 1</a> wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Czyn, przypisany oskarżonemu w pkt 2 zaskarżonego wyroku popełniony został przez oskarżonego w okresie od 23 do 29 lipca 2003 roku, a więc wskazany termin przedawnienia karalności tego czynu upłynął z dniem 29 lipca 2013 roku. Mając to na uwadze, należało uchylić rozstrzygnięcie w zakresie skazania oskarżonego za czyn, przypisany mu w pkt 2 wyroku i postępowanie w tym zakresie umorzyć (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113 § 1 k.k.s.</a>). Konsekwencją tego rozstrzygnięcia była konieczność uchylenia orzeczenia o wymiarze kary łącznej (pkt 4 zaskarżonego wyroku) i karę tę wymierzyć na nowo, łącząc kary wymierzone oskarżonemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 44 § 1 pkt. 1;pkt. 3)">pkt 1 i 3</a> zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Okręgowego kara łączna w wysokości 100 stawek dziennych będzie dostatecznie dolegliwa, aby wpłynąć na jego postępowanie w przyszłości i zmobilizować go do przestrzegania porządku prawnego również w zakresie prawa podatkowego, nadto w sposób należyty realizuje pozostałe dyrektywy wymiaru kary. Nie było zaś podstaw do modyfikacji ustalonej przez sąd meriti wysokości jednej stawki dziennej. Przypomnieć przy tej okazji należy, że regulacja przewidziana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 2)">art. 86 § 2 k.k.</a> ma zastosowanie przy łączeniu grzywien orzeczonych w różnych postępowaniach, w ramach wyroku łącznego (por. wyrok SN z dnia 3 lutego 2006 r., II KK 346/05, OSNKW 2006, nr 3, poz. 30), nie zaś w wypadkach realnego zbiegu przestępstw, tj. sytuacji gdy ten sam sąd w jednym postępowaniu orzeka grzywny za poszczególne przestępstwa, a następnie karę łączną grzywny.</p> <p>Mając na uwadze przytoczoną wyżej argumentację, przy braku innych okoliczności, które należy brać pod uwagę z urzędu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a>), sąd zmienił zaskarżony wyrok w zakresie wyżej wskazanym, zaś w pozostałej części jako trafny utrzymał go w mocy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a>).</p> <p>O kosztach sądowych w części, w której umorzono postępowanie, orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 ust. 2)">art. 632 ust 2 k.p.k.</a>, zaś w pozostałej części na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> w zw. z art. 10 ust 1 tej ustawy i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636)">art. 636 k.p.k.</a> </p> </div>