VIII C 286/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: VIII C 286/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia: 18 grudnia 2013 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia Wydział VIII Cywilny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Grzegorz Kurdziel</p> <p>Protokolant: Anna Jakimów</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 roku we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">G. P.</span> i <span class="anon-block">A. P.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem wniesionym w dniu 4 stycznia 2011 r. strona powodowa <span class="anon-block"> Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, domagała się zasądzenia solidarnie od pozwanych <span class="anon-block">G. P.</span> i <span class="anon-block">A. P.</span> kwoty 1.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania wg norm przypisanych, w tym zastępstwa procesowego.</p> <p>W uzasadnieniu podała, iż w dniu 6 stycznia 2008 r. doszło do zalania <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span> znajdującego się we <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> stanowiącego własność <span class="anon-block">E. D.</span>. Z ustaleń dokonanych przez bezpośrednio poszkodowaną i zarządcę nieruchomości wynikało, że przyczyną zalania była nieszczelność przy odpływie kanalizacyjnym z brodzika w <span class="anon-block">lokalu nr (...)</span>, położonym w tym samym budynku bezpośrednio nad lokalem poszkodowanej, zajmowanym przez pozwanych. Zalaniu uległ przedpokój, gdzie widoczne były zacieki na ścianach i suficie. Poszkodowana korzystała z ubezpieczenia WARTA DOM w powodowym towarzystwie ubezpieczeń. W wyniku zgłoszenia szkody, na podstawie kosztorysu ustalono, iż naprawa szkody wymagać będzie kosztów wysokości 1.000 zł, którą powód wypłacił poszkodowanej <span class="anon-block">E. D.</span> tytułem odszkodowania. W związku z wypłaconym odszkodowaniem, na powoda przeszło z mocy prawa roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie odpowiedzialnej za szkodę. Wezwania właścicieli <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span> znajdującego się we <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> do zapłaty okazały się bezskuteczne.</p> <p>W dniu 17 stycznia 2011 r. został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (k. 25).</p> <p>W dniu 2 czerwca 2011 r. pozwani złożyli sprzeciw od nakazu zapłaty domagając się oddalenia powództwa oraz podnieśli zarzut przedawnienia.</p> <p>W uzasadnieniu sprzeciwu oraz dalszych pismach procesowych pozwani przyznali, że są właścicielami mieszania położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>, jednakże od kilku lat nie zamieszkują tego lokalu, ich stałe miejsce zamieszkania znajduje się pod adresem <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Pozwani zaprzeczyli, aby kiedykolwiek zalali lokal położony przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Ponadto podnieśli, iż mieszkanie pozwanych nie jest położone bezpośrednio nad mieszkaniem poszkodowanej, lecz po skosie. Podali również, iż na podstawie umowy użyczenia w styczniu 2008 r. z ich lokalu korzystała <span class="anon-block">K. M.</span>. Z informacji uzyskanych od <span class="anon-block">K. M.</span> pozwani dowiedzieli się, że w mieszkaniu na niższym piętrze zrobił się zaciek na ścianie. W wyniku wizji lokalnej prowadzonej przez administratora budynku, okazało się, że w łazience pozwanych nie ma żadnych nieszczelności, które mogłoby powodować przenikanie wody na niższe piętra budynku. Pozwani zakwestionowali, aby ponosili odpowiedzialność za szkody z tytułu zalania mieszkania poszkodowanej, a także samą wysokość szkody i kosztorys przedłożony do pozwu.</p> <p>Postanowieniem z dnia 23 listopada 2011 r. Sąd odrzucił sprzeciw pozwanego <span class="anon-block">G. P.</span> od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym tut. Sądu z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt VIII Nc 91/11 (k. 39).</p> <p>W dniu 27 lutego 2012 r. pozwani wnieśli zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu pozwanych.</p> <p>W uzasadnieniu pozwani podnieśli, iż od kilku lat nie zamieszkują lokalu pod adresem, na który zostały doręczone nakazy zapłaty. Ponadto podnieśli, iż dniu 19 maja 2011 r. pozwana <span class="anon-block">A. P.</span> odebrała nakaz zapłaty wydany przeciwko pozwanej i <span class="anon-block">G. P.</span> - mężowi pozwanej. W związku z powyższym, pozwani byli przekonani, że nakaz zapłaty dotyczy ich obojga i w przypisanym terminie złożyli od niego sprzeciw tj. w dniu 2 czerwca 2011 r.</p> <p>Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. pozwani zostali wezwani do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 27 lutego 2012 r. poprzez sprecyzowanie w sposób jednoznaczny, jaki charakter prawny ma ich pismo, w szczególności, czy stanowi ono zażalenie na postanowienie z dnia 23 listopada 2011 r. o odrzuceniu sprzeciwu pozwanego <span class="anon-block">G. P.</span>, czy stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu, który został uchybiony, w terminie tygodniowym pod rygorem zwrotu pisma z dnia 27.02.2012 r.</p> <p>Pismem wniesionym w dniu 25 kwietnia 2012 r. pozwani wskazali, iż pismo z dnia 27 lutego 2012 r. stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu pozwany podniósł, iż informację o tym, że przeciwko niemu został wydany nakaz zapłaty powziął w dniu 19 maja 2012 r., kiedy to jego żona – pozwana odebrała przesyłkę poleconą. Pozwany pozostawał w przekonaniu, iż przesyłka zawierająca nakaz zapłaty jest adresowana do obu małżonków i dlatego wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w terminie zakreślonym do wniesienia tegoż sprzeciwu.</p> <p>W piśmie procesowym wniesionym w dniu 3 grudnia 2012 r. strona powodowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz zgłoszone wnioski. Jednocześnie wniosła o nieuwzględnianie zażalenia pozwanych w zakresie wydanego przez Sąd postanowienia z dnia 23 listopada 2011 r. odrzucającego sprzeciw pozwanego <span class="anon-block">G. P.</span> jako wniesionego po upływie terminu do jego złożenia.</p> <p>W dniu 18 grudnia 2012 r. Sąd na posiedzeniu jawnym postanowił odrzucić jako bezprzedmiotowy wniosek pozwanej o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty i dopuścił dowód z przesłuchania pozwanego na okoliczność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty (k. 77).</p> <p>Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. Sąd odrzucił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty. W punkcie II postanowienia Sąd uznał wniesienie sprzeciwu przez obojga pozwanych za skuteczne i powodujące z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505;art. 505 § 1)">art. 505 § 1 k.p.c.</a> utratę mocy nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 17 stycznia 2011 r. tut. Sądu (k. 83).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 8 stycznia 2008 r. strona powodowa <span class="anon-block"> Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> otrzymała od poszkodowanej <span class="anon-block">E. D.</span> zgłoszenie szkody majątkowej, która powstała w dniu 6 stycznia 2008 r. W zgłoszeniu, za przyczynę powstania szkody majątkowej wskazano zalanie od sąsiada, które obejmowało zalanie ścian i sufitu w przedpokoju w mieszkaniu <span class="anon-block">E. D.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> - zgłoszenie szkody majątkowej z dnia 08.01.2008 r. (k. 10).</em> </p> <p>W wyniku zgłoszenia szkody majątkowej, ustalono na podstawie kosztorysu, iż naprawa szkody wymagać będzie kosztów w wysokości 891.33 zł.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:-</em> </strong> <em> <!-- --> kosztorys (k.11-12).</em> </p> <p>W oświadczeniu z dnia 11 lutego 2008 r. zarządcy-administratora nieruchomości wspólnej <span class="anon-block"> PHU (...)</span> <span class="anon-block">G. D.</span> wskazano, za przyczynę powstałej szkody w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> nieszczelności przy odpływie kanalizacyjnym z brodzika znajdującego się w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> usytuowanego piętro wyżej niż mieszkanie dotknięte szkodą.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> - oświadczenia zarządcy nieruchomości z dnia 09.01.2008 r. (k.13).</em> </p> <p>Pismem z dnia 11 stycznia 2008 r. strona powodowa zawiadomiła poszkodowaną <span class="anon-block">E. D.</span>, iż za szkodę z dnia 6 stycznia 2008 r. przyznano jej odszkodowanie w kwocie 1000 zł. W uzasadnieniu podano, że wymieniona kwota stanowi odszkodowanie, które zostało naliczone w oparciu o aktualnie stosowany cennik do szacowania kosztów robót remontowo-budowlanych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- -->- pismo <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) S.A.</span> z dnia 11.01.2008 r. (k.14).</em> </p> <p>Pismem z dnia 22 listopada 2010 r. strona powodowa wezwała pozwanych do zapłaty kwoty 1000 zł w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 listopada 2010 r.</p> <p>Wezwanie do zapłaty okazało się bezskuteczne.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Bezsporne</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Sąd dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o przedłożone dokumenty i zeznania świadków, których rzetelność i prawdziwość nie budziły wątpliwości.</p> <p>Spór sprowadzał się do kwestii odpowiedzialności pozwanych będących właścicielami mieszkania położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> za zwrot wypłaconego odszkodowania za zalanie mieszkania poszkodowanej <span class="anon-block">E. D.</span>, która na podstawie <span class="anon-block">polisy nr (...)</span>, otrzymała od strony powodowej - <span class="anon-block"> Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> odszkodowanie w kwocie 1000 zł.</p> <p>Podstawę prawną żądania strony powodowej stanowił przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 828;art. 828 § 1)">art. 828 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania.</p> <p>Podstawową kwestią były przesłanki, od których zaistnienia ustawa uzależnia powstanie odpowiedzialności cywilnoprawnej za szkodę za szkodę powstałą w wyniku zalania mieszkania poszkodowanej. Odpowiedzialność taką tej można było opierać wyłącznie na zasadzie zasadzie winy.</p> <p>Należy zwrócić uwagę, że pomimo równorzędnego ukształtowania w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksie cywilnym</a> odpowiedzialności na zasadzie winy i zasadzie ryzyka, zasada winy ma jednak znaczenie podstawowe i znacznie większy zakres zastosowania. Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, jest w przeciwieństwie do odpowiedzialności na zasadzie winy, ograniczona do ściśle określonych w ustawie wypadków. Wybór zasady ryzyka oznacza istotne uprzywilejowanie poszkodowanego i znacząco zwiększa zakres odpowiedzialności osoby objętej tym reżimem. Z tego względu rozszerzająca wykładnia przepisu, dokonywana w celu rozciągnięcia jego hipotezy na wypadki w nim nieuregulowane, powinna być dokonywana wyjątkowo, przy uwzględnieniu proporcji pomiędzy ochroną interesów poszkodowanego i osoby odpowiedzialnej za szkodę. Uznanie, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 433)">art. 433 k.c.</a> obejmuje także wypadek wyrządzenia szkody przez przelanie się wody czy innej cieczy pomiędzy kondygnacjami wewnątrz budynku, wymagałoby dokonania wykładni rozszerzającej, czego nie uzasadnia potrzeba wzmożonej ochrony osób zamieszkałych w tym samym budynku. Skoro zatem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 433)">art. 433 k.c.</a> nie obejmuje takiego wypadku, jego zastosowanie mogłoby nastąpić jedynie przez analogię, w razie uznania, że istnieje w tym zakresie luka w prawie. Takie założenie nie jest jednak uzasadnione, skoro ustawa zawiera w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> regulację, znajdującą do omawianego wypadku zastosowanie. Należy zaakcentować odmienności pomiędzy wypadkami przelania się wody pomiędzy kondygnacjami a typowymi sytuacjami, w których ustawodawca opiera odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Wskazuje się, że zajmowanie lokalu nie stanowi obecnie szczególnej korzyści, która uzasadniałaby zaostrzenie odpowiedzialności lokatora, oraz że w wypadku przelania się wody do innego lokalu nie występują istotne przeszkody w ustaleniu sprawcy i wykazaniu jego winy. Ponadto podnosi się, że objęcie wypadków zalania innego pomieszczenia w tym samym budynku hipotezą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 433)">art. 433 k.c.</a> nie jest uzasadnione, odmienna bowiem jest sytuacja poszkodowanego przez wyrzucenie, wylanie lub spadnięcie czegoś na zewnątrz budynku. W tych wypadkach chodzi o zdarzenie nagłe i niespodziewane, co może dla poszkodowanego rodzić trudności w ustaleniu sprawcy szkody. Ta trudność z reguły nie występuje w wypadku zalania innego lokalu w tym samym budynku.</p> <p>Jak wynika z zeznań świadków w okresie w którym nastąpiła szkoda nikt nie zajmował mieszkania położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Pozwani w pismach procesowych oraz świadek <span class="anon-block">K. M.</span> zgodnie podali, iż właściciele mieszkania – pozwani od kilku lat nie zamieszkiwali opisanego lokalu. Co więcej, również świadek <span class="anon-block">K. M.</span> czasie gdy doszło do zdarzenia obejmującego powstanie szkody mieszkała w <span class="anon-block">C.</span>. O zdarzeniu świadek dowiedział się z kartki wsadzonej do drzwi mieszkania (k. 84).</p> <p>Mając na uwadze powyższe, zastosowanie znalazły ogólne przepisy dotyczące odpowiedzialności deliktowej, zgodnie z którymi kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>) Ukształtowanie odpowiedzialności za zalanie lokalu położonego na niższej kondygnacji na zasadzie winy, oznacza dla poszkodowanego, iż w celu wykazania odpowiedzialności zajmującego pomieszczenie musi udowodnić okoliczności i przyczynę zdarzenia wyrządzającego szkodę oraz winę sprawcy szkody.</p> <p>Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków na okoliczność wizji lokalnej, która była przeprowadzona przez administratora budynku w obecności świadka <span class="anon-block">K. M.</span> wynikało, iż w łazience pozwanych, pod brodzikiem nie stwierdzono żadnych nieszczelności, które mogłyby powodować przenikanie wody na niższe piętra <br/>(k. 84.).</p> <p>Ponadto należy podkreślić, iż szkoda w postaci zacieków na ścianie i suficie w przedpokoju mogła się pojawić jedynie wskutek zalania mieszkania położonego bezpośrednio nad mieszkaniem poszkodowanej tj. <span class="anon-block">lokalem pod numerem (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>, podczas gdy pozwani są właścicielami <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span> położonego powyżej mieszkania poszkodowanej, lecz częściowo nie leżącego nad mieszkaniem poszkodowanej.</p> <p>Nadto, z okoliczności sprawy bezsprzecznie wynikało, iż do zalań dochodziło wiele razy, bowiem poszkodowana <span class="anon-block">E. D.</span> otrzymała w 2012 roku dwukrotnie odszkodowanie z tego tytułu (k.117). Dlatego też, nie można jednoznacznie określić na podstawie materiału dowodowego przedłożonego przez stronę powodową, czy przedmiotowa szkoda – i ewentualnie w jakim zakresie - powstała w wyniku ostatniego zgłoszonego zalania czy też może była wynikiem zdarzenia z innego okresu.</p> <p>Po analizie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego Sąd uznał żądanie strony powodowej za nieusprawiedliwione co do zasady, jak i nieudowodnione co do wysokości. W świetle powyższego, jak również z uwagi na brak spełnienia przesłanek odpowiedzialność na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 433)">art. 433 k.c.</a> pozwanych za zaistniałe zdarzenie, powództwo jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu.</p> <p>Stąd orzeczono jak w sentencji.</p> </div>