I ACa 756/13

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt I ACa 756/13 </span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 19 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący – Sędzia SA Barbara Trębska</p> <p>Sędzia SA Marzanna Góral</p> <p> <strong> <!-- --> Sędzia SA Jacek Sadomski (spr.)</strong> </p> <p>Protokolant – st. sekr. sąd. Ewelina Borowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">R. W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</p> <p>z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt XVI GC 896/11</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od <span class="anon-block">R. W.</span> na rzecz <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> <br/>Sp. z o. o. z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.</strong> </p> <p>Sygn. akt I ACa 756/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">R. W.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 142 522,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem szkody związanej z bezpodstawnym zaborem przedmiotów leasingu przez pozwanego.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wniósł o oddalenie powództwa zarzucając brak podstaw do dochodzenia od pozwanego żądanej kwoty, brak odpowiedzialności za zdarzenia z jakich zaistnienia powód wywodzi szkodę, niewykazanie szkody, związku przyczynowego. Ponadto pozwany podniósł zarzut przedawnienia.</p> <p>Wyrokiem z dnia 11 września 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił wniesione powództwo w całości i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3 617 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Podstawą wydanego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i oceny sądu pierwszej instancji.</p> <p> <span class="anon-block">R. W.</span> zawarł z <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> (wcześniej <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>) z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> osiem umów leasingu, których przedmiotem były ciągniki siodłowe i naczepy. <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w pismach z dnia 09.02.2005 r. wypowiedziała <span class="anon-block">R. W.</span> umowy leasingu wskazując na zaległości w płatnościach rat leasingowych. Następnie <span class="anon-block"> spółka (...)</span> wystąpiła do Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy o nakazanie <span class="anon-block">R. W.</span> wydania przedmiotów leasingu. Wyrokiem zaocznym z dnia 21.04.2005 r. w sprawie o sygn. akt XIV GC 355/05 Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy nakazał <span class="anon-block">R. W.</span> wydanie na rzecz <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> (obecnie <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>) wskazanych szczegółowo rzeczy ruchomych, tj. przedmiotów leasingu. Dnia 22 lipca 2005 r. sąd nadał klauzulę wykonalności temu wyrokowi jako natychmiast wykonalnemu. W oparciu o ten tytuł wykonawczy <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> (obecnie <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>) złożył wniosek do Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Inowrocławiu, który podjął czynności i dokonał odbioru przedmiotów leasingu. Komornik dokonał również zajęcia ciągnika siodłowego <span class="anon-block">R. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, będącego własnością <span class="anon-block">R. W.</span>, na poczet egzekucji kosztów zasądzonych na rzecz wierzyciela w postępowaniu dotyczącym wydania przedmiotów leasingu oraz na poczet kosztów postępowania egzekucyjnego. Pojazd ten został oszacowany i po pierwszej nieudanej licytacji sprzedany w drugiej, która odbyła się 23.12.2005 r. Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy utrzymał w całości w mocy wyrok zaoczny z dnia 21 kwietnia 2005 r. Apelacja <span class="anon-block">R. W.</span> od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2007 r. Podstawą rozstrzygnięcia sądów w tych sprawach było ustalenie, że <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> miała podstawy do wypowiedzenia umów leasingu i żądania zwrotu przedmiotów leasingu .</p> <p> <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> wytoczyła również dwa powództwa o zapłatę kwot wynikających z wypełnionych weksli in blanco podpisanych przez <span class="anon-block">R. W.</span> tytułem zabezpieczenia roszczeń z wypowiedzianych umów leasingu. W pierwszej z tych spraw został 29 września 2005 r. wydany nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, a następnie Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r. (IV C 883/06) uchylił ten nakaz i oddalił powództwo. Apelacja od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2008 r., a Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W drugiej sprawie został 23 grudnia 2005 r. wydany nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, a następnie Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 5 czerwca 2008 r. (IV C 949/06) uchylił ten nakaz i oddalił powództwo. Apelacja od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 12 marca 2009 r., a Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podstawą rozstrzygnięć Sądu Okręgowego w Warszawie i Sądu Apelacyjnego w Warszawie w obu sprawach było ustalenie, że <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> bezpodstawnie dokonał wypowiedzenia umów leasingu.</p> <p>Mając powyższe ustalenia na uwadze sąd okręgowy uznał wniesione w tej sprawie powództwo odszkodowawcze <span class="anon-block">R. W.</span> za bezzasadne. Jak wskazał, powód, celem skutecznego dochodzenia w tej sprawie roszczenia odszkodowawczego, powinien wykazać przede wszystkim bezprawność działań pozwanego stanowiących źródło doznanej przez powoda szkody. W ocenie sądu okręgowego powód nie wykazał bezprawności działań pozwanego. Pozwany bowiem wszczynając postępowanie egzekucyjne, w trakcie którego doszło do odebrania powodowi przedmiotów leasingu, a także zajęcia i sprzedaży pojazdu będącego własnością powoda, działał w granicach prawa, czyli w oparciu o tytuł wykonawczy w postaci wyroku zaocznego z dnia 21 kwietnia 2005 r. wydanego przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy. Tym samym jego działanie nie było bezprawne. Uzyskany wyrok zaoczny z nadaną mu klauzulą natychmiastowej wykonalności uprawniał pozwanego do prowadzenia egzekucji. Jak wskazał sąd okręgowy, odwołując się do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 338)">art. 338 k.p.c.</a>, możliwe jest dochodzenie w osobnym procesie naprawienia szkody poniesionej w skutek wykonania wyroku, któremu została nadana klauzula natychmiastowej wykonalności, lecz wyłącznie w sytuacji, gdy wyrok będący podstawą egzekucji zostanie uchylony lub zmieniony. W niniejszej sprawie wyrok zaoczny z dnia 21 kwietnia 2005 r. będący podstawą egzekucji został w całości utrzymany w mocy wyrokiem z dnia 27 września 2006 r., a apelacja od tego wyroku została oddalona.</p> <p>Jak podkreślił sąd okręgowy, powyższej oceny nie zmieniają orzeczenia sądu okręgowego i sądu apelacyjnego wydane w sprawach o zapłatę. Okoliczność, iż sądy w sprawach o zapłatę dokonały innych ustaleń faktycznych niż sądy w sprawie o wydanie co do istnienia podstaw wypowiedzenia umów leasingu, nie spowodowało, że wcześniejsze wyroki sądów zapadłe w sprawie o wydanie stały się nieważne, czy pozbawione mocy prawnej. Powód nie może więc twierdzić, że wyroki zapadłe w sprawie o wydanie nie mają znaczenia i jako jedynie istotne dla dalszych ocen mogą być orzeczenia zapadłe w sprawach o zapłatę. Z tego względu bezprzedmiotowe było dokonywanie ustaleń na okoliczności związane z brakiem zaległości w płatnościach rat leasingowych, odbiorem oświadczenia o wypowiedzeniu i skuteczności samych wypowiedzeń. Ustalenia w tym zakresie, nawet całkowicie zgodne z twierdzeniami powoda, nie mogły doprowadzić do uznania, iż działania pozwanego, oparte na zapadłym orzeczeniu sądowym i przepisach prawa, było bezprawne. Twierdzenie powoda, że „odebranie przedmiotów leasingu nastąpiło w sposób nieuzasadniony” jest więc nietrafne, gdyż podstawą tych działań był wyrok zaoczny, zaś możliwość egzekucji na podstawie nieprawomocnego orzeczenia, któremu jednakże został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, wynika z przepisów prawa.</p> <p>Sąd okręgowy uznał również za bezskuteczne powoływanie się przez powoda na fakt wszczęcia przez pozwanego postępowania zabezpieczającego w wyniku wydanych nakazów w postępowaniu nakazowym. W tym wypadku bowiem również działaniom pozwanego nie można przypisać znamion bezprawności. Pozwany bowiem realizował tylko swoje uprawnienia wynikające z przepisów prawa. Jak wskazał sąd pierwszej instancji, z samego faktu, iż roszczenie pozwanego (w niniejszej sprawie, a powoda w sprawach o zapłatę) okazało się ostatecznie nieuzasadnione, nie można wywodzić, iż samo wniesienie pozwu i realizacja uprawnienia do dokonania zabezpieczenia wynikającego z wydanych nakazów zapłaty w postępowaniu nakazowym były bezprawne. Zarzucanie pozwanemu, iż „doprowadził do bardzo uciążliwego i niezwykle dotkliwego w skutkach postępowania zabezpieczającego” oraz że pozwany „dążył do szybkiego i możliwie najszerszego zabezpieczenia swoich rzekomych roszczeń” jest całkowicie nietrafne w sytuacji, gdy pozwany korzystał wyłącznie z możliwości jakie dają mu przepisy prawa. Dopiero wykazanie przez powoda, iż żądanie zabezpieczenia było niezgodne z prawem, uzyskane z naruszeniem prawa, wykonywane ponad zakres określony przepisami prawa, mogłoby doprowadzić do uznania, że działania pozwanego w tym zakresie były bezprawne. Jak dalej wskazał sąd okręgowy, zarzut, iż zabezpieczenia były realizowane przez pozwanego „ponad miarę”, „nadmierne”, miałby znaczenie w sytuacji, gdyby powód wykazał, że w ten sposób doszło do nadużycia przez pozwanego przysługujących mu praw podmiotowych, tj. iż uczynił ze swego prawa użytek, który był sprzeczny ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. W niniejszej sprawie powód takiego nadużycia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> nie udowodnił. Powodowi służyły prawne środki obrony związane z wstrzymaniem wykonalności nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym jako tytułu zabezpieczenia, z czego skorzystał doprowadzając do wydania postanowienia przez Sąd Okręgowy w Warszawie, na mocy którego wstrzymane zostało wykonanie nakazu zapłaty z dnia 23 grudnia 2005 r. Okoliczność ta jednakże w żaden sposób nie podważa tego, iż do momentu wydania tego postanowienia działania pozwanego mieściły się w granicach prawa. Postanowienie wstrzymujące wykonanie nakazu zapłaty nie miało waloru unieważniającego wcześniejsze czynności, nie wiązało się ze stwierdzeniem, iż dokonane dotychczas czynności są nieważne i że były one bezprawne. Ponadto, jak wskazał sąd okręgowy, część zarzutów podnoszonych przez powoda dotyczy nie działań pozwanego, ale Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Inowrocławiu w sprawach o sygn. akt KM 2170/05 i KM 2689/05, które zresztą były przedmiotem licznych skarg na czynności komornika składanych przez powoda. W szczególności forma prowadzenia egzekucji, termin i miejsce odbioru przedmiotów leasingu, czy też sam fakt zajęcia pojazdu będącego własnością Powoda (<span class="anon-block">R. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>) i w dalszej części dokonanie jego wyceny i sprzedaż, są skutkiem działań podjętych przez komornika. W szczególności prawidłowość dokonania wyceny tego pojazdu przy uwzględnieniu wszystkich jego cech (przeprowadzonego remontu kapitalnego, przystosowania do przewozu paliw i naczepy – chłodni) w żaden sposób nie zależała od działań pozwanego, lecz wyłącznie od komornika i osób działających na jego zlecenie (dokonujących wyceny). Także ewentualne nieprawidłowości związane z zawiadamianiem o terminach licytacji pojazdu będącego własnością powoda, mogłyby obciążać wyłącznie komornika, nie zaś pozwanego. Podobnie sąd okręgowy ocenił zarzut bezprawnego zajęcia urządzeń elektronicznych, które miały być w odebranych pojazdach i brak ich wydania powodowi. Również za te zdarzenia odpowiedzialności nie można przypisać pozwanemu, a ewentualnie podmiotowi prowadzącemu czynności egzekucyjne. W świetle powyższych ustaleń i rozważań sąd okręgowy stwierdził, że powód nie wykazał by pozwany dopuścił się popełnienia czynu niedozwolonego, ani też nie wykazał, by między działaniami pozwanego a szkodą zachodził adekwatny związek przyczynowo – skutkowy. Z tych względów powództwo zostało oddalone.</p> <p>Apelację od wydanego w tej sprawie wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę w całości poprzez zasądzenie kwoty 142.522,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu przed sądem pierwszej instancji i w postępowaniu apelacyjnym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi okręgowemu do ponownego rozpoznania.</p> <p>W apelacji podniesione zostały następujące zarzuty:</p> <p>I. naruszenia prawa materialnego:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, iż powód nie udowodnił bezprawności działań pozwanego, które spowodowały szkodę;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(1))">art. 709^{<!-- -->1} k.c.</a> przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie okoliczności związanych z nienależytym wykonaniem przez pozwaną zobowiązania zaciągniętego wobec powoda i przedterminowym oraz bezpodstawnym wypowiedzeniem umów leasingu oraz związaną z tym szkodą po stronie powoda;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 746)">art. 746</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> stanowiącego lex specialis do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 492)">art. 492 k.p.c.</a> przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie okoliczności związanych z powstaniem po stronie powoda szkody wyrządzonej wykonaniem zabezpieczenia oraz odmówienie przez sąd I instancji istnienia podstawy i prawnej i faktycznej do dochodzenia roszczenia odszkodowawczego;</p> <p>II. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niewyjaśnienie przez sąd I instancji wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i sprzeczność poczynionych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych z treścią zebranego materiału dowodowego i dokonanie błędnych ustaleń;</p> <p>III. naruszenie prawa procesowego:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez nierozważnie przez sąd I instancji istotnych faktów i okoliczności w sprawie oraz niedokonanie oceny dowodów na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez nieprzeprowadzenie w całości postępowania dowodowego i bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę powodową, w tym w szczególności z zeznań kolejnych świadków, przesłuchania stron, opinii biegłego i nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego (protokół rozpraw, orzeczenia i jego uzasadnienia) prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Grudziądzu II Wydział Karny sygn. akt: II K 262/06 w sytuacji, gdy miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;</p> <p>- poprzez bezzasadne pominięcie dopuszczonych i przeprowadzonych przez sąd I instancji dowodów z zeznań świadków, dokumentów w sytuacji, gdy mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> poprzez niedostateczne uzasadnienie wyroku.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Rozpoznając sprawę w granicach zaskarżenia sąd apelacyjny zważył, co następuje.</p> <p>Apelacja jest bezzasadna.</p> <p>Skarżący wniósł w tej sprawie powództwo odszkodowawcze domagając się od pozwanego naprawienia szkód majątkowych związanych z bezprawnym, w jego ocenie, zaborem przez pozwanego przedmiotu umów leasingowych w postaci 4 ciągników siodłowych i 4 naczep oraz ciągnika siodłowego marki <span class="anon-block">R. (...)</span> stanowiącego własność powoda. Z tego tytułu powód domagał się naprawienia szkód majątkowych, szczegółowo wskazanych w pozwie (s. 10-13 pozwu) o łącznej wartości 142.522,45 zł. Tak zakreślone powództwo odszkodowawcze sformułowane zostało w pozwie i podtrzymywane w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji.</p> <p>Zakres przedmiotowy rozpoznania sprawy i tym samym orzekania sądu pierwszej instancji wyznacza żądanie powoda wraz z uzasadniającymi je okolicznościami faktycznymi. Powód w pozwie jasno określił zarówno samo żądanie, jak i jego podstawę faktyczną, w której wskazał poszczególne elementy szkody, której naprawienia domagał się w zgłoszonym żądaniu.</p> <p>Mając powyższe na uwadze należy odnieść się do poszczególnych zarzutów zawartych w apelacji powoda.</p> <p>Niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia prawa procesowego, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232</a> i towarzyszące mu zarzuty błędnych ustaleń faktycznych oraz niewyjaśnienia przez sąd wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Obszerne i dość chaotyczne uzasadnienie apelacji nie wskazuje, jakie konkretnie dowody zostały, zdaniem skarżącego, wadliwie przez sąd okręgowy ocenione i z jakich przyczyn dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena jest niewłaściwa. Co więcej, w zakresie podstawy faktycznej wniesionego w tej sprawie powództwa skarżący nie kwestionuje zasadniczych ustaleń sądu stanowiących podstawę wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Nie kwestionuje więc, że zarówno naczepy, jak i ciągniki siodłowe zostały powodowi odebrane w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku zaocznego wydanego przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy z dnia 21 kwietnia 2005 r., któremu nadana została klauzula wykonalności. Wyrok ten nakazywał wydanie pozwanemu przez <span class="anon-block">R. W.</span> naczep i ciągników stanowiących przedmiot zawartych przez strony umów leasingu. Skarżący nie kwestionuje również, okoliczności te zresztą w sposób jednoznaczny wynikają z dokumentów zgormadzonych w aktach sprawy, że wyrok zaoczny utrzymany został w mocy wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 27 września 2006 r. Wyrok ten jest prawomocny albowiem apelacja <span class="anon-block">R. W.</span> od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2007 r.</p> <p>W świetle powyższych okoliczności sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że działaniu pozwanego skutkującym utratą przez powoda wskazanych powyżej pojazdów nie można przypisać cechy bezprawności. Działanie to bowiem mieściło się w granicach prawa i znajdowało podstawę prawną w treści uzyskanego przez pozwanego tytułu wykonawczego. Jednocześnie trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące samego sposobu przeprowadzenia egzekucji dokonywanej przez komornika sądowego (w szczególności wskazywana w tym zakresie szkoda polegająca na utracie wraz z zabranymi pojazdami urządzeń w postaci CB-radia, anteny i radia samochodowego o wartości 3.761,21 zł) nie mogą obciążać pozwanego, który nie ponosi odpowiedzialności za działania komornicze wykraczające poza treść tytułu wykonawczego.</p> <p>Nietrafnie skarżący zwalcza pogląd prawny sądu pierwszej instancji co do bezprawności, jako przesłanki koniecznej odpowiedzialności pozwanego w tej sprawie, poprzez odwołanie się do normy szczególnej zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 746)">art. 746 k.p.c.</a> Ma rację skarżący, w tym zakresie nie można podzielić wywodów sądu pierwszej instancji, że reżim odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 746)">art. 746 k.p.c.</a> oparty jest na zasadzie ryzyka, a nie zasadzie winy. Z tych względów przesłanka bezprawności nie jest konieczna dla ustalenia odpowiedzialności odszkodowawczej wierzyciela w ramach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 746)">art. 746 k.p.c.</a> Zważyć jednak należy, że zakres przedmiotowy instytucji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 746)">art. 746 k.p.c.</a> ogranicza się jedynie do odpowiedzialności z tytułu szkody wyrządzonej na skutek wykonania zabezpieczenia.</p> <p>Jak zostało to już wskazane powyżej całość roszczeń odszkodowawczych dochodzonych w tej sprawie przez stronę powodową dotyczyła zdarzeń związanych z odebraniem pojazdów na skutek egzekucji toczonej w oparciu o tytułu wykonawczy w postaci wyroku zaocznego. Trafnie przy tym sąd okręgowy przyjął, że odpowiedzialność ta może opierać się jedynie na zasadach ogólnych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 416)">art. 416 k.c.</a>). Warunkiem zaś odpowiedzialności na podstawie tego przepisu jest wykazanie winy sprawcy szkody, a więc umyślności albo nieumyślności (w postaci lekkomyślności lub niedbalstwa) w zachowaniu sprawy i bezprawności tego zachowania. Wykonywanie orzeczenia, zarówno prawomocnego, jak i nieprawomocnego, ale natychmiast wykonalnego, nie może być kwalifikowane jako działanie bezprawne. Wierzyciel bowiem korzysta w tym wypadku z przyznanej przepisami prawa możliwości wszczęcia egzekucji świadczenia zasądzonego na postawie wydanego przez sąd orzeczenia. Tym samym działa w granicach prawa. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 października 2009 r., III CZP 68/09, wszczęcie i popieranie przez wierzyciela egzekucji przeciwko dłużnikowi na podstawie tytułu wykonawczego w postaci zarówno prawomocnego, jak i nieprawomocnego, lecz natychmiast wykonalnego orzeczenia nie może być uznane za czyn niedozwolony uzasadniający odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> Zarazem skarżący nie wykazał w tej sprawie żadnych szczególnych okoliczności, które wskazywałyby, że działania te były obiektywnie i subiektywnie wadliwe, w szczególności zaś uzasadniały zarzut nadużycia prawa podmiotowego. Trafnie w tym zakresie sąd okręgowy uznał, ze dla oceny działania pozwanego egzekwującego zasądzone świadczenie na podstawie posiadanego tytułu wykonawczego nie mają znaczenia późniejsze rozstrzygnięcia w innych sprawach toczących się pomiędzy tymi stronami – wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r. i 5 czerwca 2008 r. oddalające powództwa pozwanego o zapłatę. Wyroki te nie były bowiem podstawą czynności egzekucyjnych stanowiących źródło szkody wskazywanej w tej sprawie przez stronę powodową. W efekcie niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące w tym kontekście naruszenia przez sąd pierwszej instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5;art. 6)">art. 5 i 6 k.c.</a> </p> <p>Uznając brak bezprawności po stronie pozwanego i tym samym brak podstaw odpowiedzialności odszkodowawczej w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 416)">art. 416</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, sąd okręgowy trafnie odstąpił od przeprowadzania dowodów na okoliczność szkody poniesionej przez powoda na skutek prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o posiadany tytuł wykonawczy. Okoliczności te bowiem nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Z tych względów bezzasadne są zawarte w apelacji zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd okręgowy w tym zakresie.</p> <p>Wskazać należy, co prawidłowo ustalił sąd okręgowy, że w roku 2005 w ramach sporów pomiędzy powodem a pozwanym na tle zawartych umów leasingu toczyły się dwa inne procesy, zakończone ostatecznie wskazanymi powyżej wyrokami z roku 2008. W obu tych sprawach pozwany uzyskał przeciwko powodowi nakazy zapłaty w postępowaniu nakazowym. Jak wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy (k. 55-68) w wyniku wykonania zabezpieczenia z nakazu zapłaty w sprawie IV Nc 179/05 zostały podjęte następujące czynności: ustanowienie hipoteki przymusowej do kwoty 50.000 zł, zajęcie wynagrodzenia za pracę, zajęcie rachunku bankowego oraz zajęcie samochodu osobowego <span class="anon-block">C. (...)</span> (k. 65). Natomiast wykonanie nakazu zapłaty wydanego w sprawie IV NC 243/05 zostało wstrzymane postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 lutego 2006 r. (k. 67).</p> <p>Wskazane powyżej wykonanie zabezpieczenia i ewentualne szkody, które mogły w związku z tym powstać w majątku powoda, nie były przedmiotem roszczeń odszkodowawczych w tej sprawie. Tym samym bezprzedmiotowe są zawarte w apelacji obszerne zarzuty dotyczące naruszenia przez sąd pierwszej instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 746)">art. 746 k.p.c.</a> Przepis ten bowiem w odniesieniu do roszczeń procesowych powoda zgłoszonych w tej sprawie i w całości dotyczących szkód powstałych na skutek egzekucji wyroku zaocznego wydanego w innej sprawie, nie ma zastosowania. Skarżący wprawdzie w apelacji twierdzi, że odebranie ciągnika siodłowego <span class="anon-block">R. (...)</span> nastąpiło również w wykonaniu powyższego zabezpieczenia, jednakże twierdzenie to pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Otóż jak wynika z kopii dokumentów złożonych przez samego skarżącego, zajęcie ciągnika siodłowego <span class="anon-block">R. (...)</span> nastąpiło w toku egzekucji prowadzonej na podstawie wyroku zaocznego wydanego w dniu 21 kwietnia 2005 r. (kopia protokołu zajęcia: k. 63). Natomiast przedmiotem zajęcia w toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie nakazu zapłaty wydanego w sprawie IV NC 179/05 był samochód osobowy <span class="anon-block">C. (...)</span> (protokół zajęcia: k. 65). Fakt zajęcia tego pojazdu nie pozostaje jednak, zgodnie ze wskazaną przez powoda podstawą faktyczną, w żadnym związku z powstaniem szkód dochodzonych w tej sprawie.</p> <p>Z tych samych względów bezzasadne są zarzuty skarżącego dotyczące zaniechania przez sąd okręgowy przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie prowadzonego przez pozwanego postępowania zabezpieczającego. Postępowanie to bowiem nie zostało objęte podstawą faktyczną zgłoszonych w tej sprawie roszczeń. Tym samym przeprowadzenie wnioskowanych w tym zakresie dowodów nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W efekcie nie można zgodzić się z zawartym w apelacji zarzutem co do pominięcia przez sąd pierwszej instancji kwestii odpowiedzialności pozwanego za szkody wyrządzone przez pozwanego wykonaniem zabezpieczenia. Szkody te bowiem nie stanowiły źródła roszczeń powoda w tej sprawie, sprecyzowanych w pozwie i konsekwentnie podtrzymywanych przed sądem pierwszej instancji.</p> <p>Również jako bezzasadne w tym zakresie ocenić należy zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(1))">art. 709^{<!-- -->1} k.c.</a> poprzez pominięcie okoliczności związanych z nienależytym wykonaniem przez pozwanego umów leasingu i przedterminowym oraz bezpodstawnym wypowiedzeniem umów leasingu. Okoliczności te bowiem, jako pozostające poza podstawą faktyczną wniesionego w tej sprawie powództwa, są nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą roszczeń odszkodowawczych powoda, które zostały zgłoszone w tej sprawie, są bowiem czynności egzekucyjne pozwanego wykonywane na podstawie uzyskanego tytułu wykonawczego. Weryfikowanie zasadności tego tytułu pozostaje w sprzeczności z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365)">art. 365 k.p.c.</a> Obowiązek wydania wskazanych ciągników i naczep przez powoda objęty został bowiem prawomocnym wyrokiem sądowym. Tym samym nie jest możliwe obecnie kwestionowanie podstaw i zasadności tego obowiązku, do czego w istocie zmierzają wywody skarżącego oparte na zarzucie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471;art. 709(1))">art. 471 i 709^{<!-- -->1} k.c.</a> </p> <p>Mając powyższe na uwadze sąd apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił wniesioną w tej sprawie apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a>). Na koszty poniesione przez stronę pozwaną, która wygrała tę sprawę, składały się koszty wynagrodzenia pełnomocnika procesowego ustalone w stawce minimalnej, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 6;art. 391 § 6 pkt. 6)">§ 6 pkt 6</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 2)">§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a>.</p> </div>