IV Ka 842/13

<p>Sygnatura akt IV Ka 842/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 grudnia 2013 roku.</p> <p>Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="241"/> <col width="469"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący :</p> </td> <td> <p>SSO Sylwana Wirth (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie :</p> </td> <td> <p>SO Waldemar Majka</p> <p>SO Ewa Rusin</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant :</p> </td> <td> <p>Magdalena Telesz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. R.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 4)">art. 178a § 4 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu</p> <p>z dnia 10 października 2013 roku, sygnatura akt III K 226/13</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. M.</span> z Kancelarii Adwokackiej w <span class="anon-block">Ś.</span> 516,60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>III.  zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>IV Ka 842/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 10 października 2013r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu uznał oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. R.</span> </strong> za winnego tego, że w dniu 1 lutego 2013 roku w <span class="anon-block">W.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, będąc w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonym podczas pierwszego badania 1.19 mg/l i podczas drugiego badania 1.29 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 19 września 2012 roku, sygn. akt III K 452/12 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym,</p> <p>to jest popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 4)">art. 178 § 4 k.k.</a> i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (roku) pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 k.k.</a> orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat od chwili uprawomocnienia się orzeczenia.</p> <p>Ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono <span class="anon-block">A. R.</span> okres zatrzymania w dniu 01 lutego 2013r.</p> <p>Orzeczono ponadto o kosztach sądowych.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżony został w całości apelacją własną oskarżonego, który wyrokowi temu zarzucił „naruszenie przepisów prawa procesowego a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 1, 2, 3, 4 k.p.k.</a>” i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest oczywiście bezzasadna.</p> <p>Wbrew wywodom skarżącego, sąd odwoławczy stwierdza, że ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku są prawidłowe i zgodna z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku postępowania.</p> <p>Sąd Rejonowy zasadnie oparł swoje przekonanie o zawinieniu oskarżonego głównie na zeznaniach świadków <span class="anon-block">T. K.</span>i <span class="anon-block">J. U.</span>, bo ich relacje jako bezpośrednich obserwatorów zachowania kierującego samochodem „<span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">(...)</span>” miały największą wartość dowodową. Świadkowie poruszali się za tym pojazdem zaraz potem jak zauważyli niebezpieczną, kolizyjną jazdę jego kierowcy, mieli go przez cały czas w polu widzenia i stwierdzili zgodnie i bez żadnych wątpliwości, że po zatrzymaniu z miejsca kierującego wyszedł nietrzeźwy oskarżony a wcześniej nie stwierdzili zamiany osób na tym siedzeniu.</p> <p>Relacje tych świadków są stanowcze i dokładne oraz spójne a zatem wiarygodne i mają charakter jednoznacznie obciążający oskarżonego.</p> <p>Zeznania funkcjonariusza policji <span class="anon-block">Ł. M.</span> również zasługują na wiarę, a nadto potwierdzają wersję przedstawianą przez świadków, z tym, że policjant nie widział oskarżonego za kierownicą, bo przybył na miejsce już po jego zatrzymaniu przez świadków.</p> <p>Przebieg wypadków poznał on zatem z ich relacji i potwierdził przed sądem podając m. in. że „pytał wskazanego mężczyznę (oskarżonego) czy jest prawdą, że kierował, co potwierdził i wypowiedziom pozostałych osób nie przeczył” (k. 130).</p> <p>Twierdzenia apelującego jakoby funkcjonariusz policji stanowczo i kategorycznie zaprzeczył, że oskarżony pojazdem kierował są nieprawdziwe i ewidentnie rozbieżne z rzeczywistą treścią zeznań, które <span class="anon-block">Ł. M.</span> złożył przed sądem. Oskarżony celowo wypacza te zeznania, interpretując je na swoją korzyść. Jednocześnie nie dostrzega on tak oczywistego dowodu jakim są zeznania <span class="anon-block">T. K.</span> i <span class="anon-block">J. U.</span>, z pewnością dlatego, że nie pozostawiają one wątpliwości co do oceny zachowania <span class="anon-block">A. R.</span> jako sprawcy zarzucanego mu czynu.</p> <p>Sąd I instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, który prawidłowo ocenił i wyprowadził trafne wnioski. Sprawstwo i wina oskarżonego w świetle tego nie budzą zastrzeżeń.</p> <p>Wymierzona kara nie jest rażąco surowa gdy uwzględni się poważne okoliczności obciążające oskarżonego (wskazał je Sąd Rejonowy) oraz, że oscyluje ona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Kara ta będzie właściwą odpłatą za popełniony czyn i przestrogą dla sprawcy na przyszłość.</p> <p>Wyrok jako trafny utrzymano w mocy.</p> </div>