II AKa 424/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 424/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 23 grudnia 2013r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Marek Motuk </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Paweł Rysiński (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Ewa Gregajtys</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">S. T.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o odszkodowanie i zadośćuczynienie w trybie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt XII Ko 1/12</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił wniosek <span class="anon-block">S. T.</span> o odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę i krzywdę wynikłe z tymczasowego aresztowania wnioskodawcy w sprawie Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Warszawie – sygn. Pr 3215/48.</p> <p>Jak to ustalił Sąd pierwszej instancji wnioskodawca został aresztowany 25 listopada 1948 r. pod zarzutem nielegalnego posiadania pistoletu. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 1948 r, postępowanie to zostało umorzone, m. in. dlatego, że <em> <!-- -->„broń ta była całkowicie zepsuta, nienadająca się do żadnego użytku”</em> (vide postanowienie k. 135 akt sprawy).</p> <p>Wnioskodawca oparł swe żądania o przepis art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.) wywodząc je z treści art. 11 ust. 1 ustawy.</p> <p>W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciążył obowiązek wykazania, że czyn mu zarzucany był związany z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego; tylko wówczas wobec treści art. 1 ust. 1 ustawy wnioskodawcy przysługiwałyby stosowne uprawnienia odszkodowawcze. Istnienia takiego związku nie można jedynie domniemywać, jak również nie można go oprzeć o regułę <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> (vide: OSN 19992 z. 3-4 poz. 24).</p> <p>Sąd Okręgowy oddalając wniosek przyjął, że wnioskodawca nie wykazał, a zgromadzone dokumenty historyczne nie potwierdziły, że jego aresztowanie i czyn mu zarzucany był związany z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.</p> <p>We wniesionej apelacji pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410)">art. 4, 7 i art. 410 k.p.k.</a> oraz błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że aresztowanie wnioskodawcy nie było związane z jego działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. W konkluzji apelacji skarżący wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie wniosku, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zarzuty apelacji okazały się nietrafne na tyle, że apelację należało uznać za oczywiście bezzasadną.</strong> </p> <p>W szczególności skarżący, jak stwierdza na k. 3 uzasadnienia apelacji, nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji. Sprawia to, że bezprzedmiotowy staje się zarzut błędu w tych ustaleniach (pkt II części wstępnej). Jak natomiast wynika z dalszych motywów zaskarżenia kwestionuje on jedynie tę ocenę sądu, która sprowadza się do konstatacji, że wnioskodawca jedynie deklarował udział w organizacji niepodległościowej (jednocześnie negując sens jej powołania: <br/>k. 8-9 uzasadnienia wyroku), lecz nie podjął żadnych działań na rzecz niepodległego bytu państwa.</p> <p>Argumenty apelacji w tej kwestii nie mogły być podzielone.</p> <p>Ani z treści wniosku, ani z zeznań wnioskodawcy złożonych przed sądem nie wynika w żaden sposób, że fakt jego aresztowania miał jakikolwiek związek z jego działalnością niepodległościową. Przeciwnie – jeśli chodzi o związek z <span class="anon-block"> organizacją (...)</span>, to jak wyjaśnił wnioskodawca, miała to być organizacja o celach wychowawczych, w której wnioskodawca chciał się spotykać z kolegami; <em> <!-- -->„nie było mowy o walce o niepodległy byt państwa”</em> (prot. rozprawy – k. 79 akt). Również z WiN-em, którego członkiem miał być wnioskodawca, nie nawiązał po wojnie kontaktu (k. 79 akt). Co więcej, jak sam wyjaśnił, za walkę o niepodległy byt państwa wnioskodawca uważa walkę na froncie w LWP, jako dobry żołnierz liczył na rekrutację do szkoły wojskowej w <span class="anon-block">M.</span>, do czego nie doszło (k. 80 akt). Był natomiast członkiem <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 87 akt).</p> <p>Depozycję wnioskodawcy i dokumenty historyczne nie dają żądnych podstaw do powiązania faktu aresztowania wnioskodawcy z <em> <!-- -->„działalnością”</em> na rzecz niepodległego bytu państwa.</p> <p>Po pierwsze <em> <!-- -->„działalność”</em> wymaga aktywności – czynnego udziału, po drugie zaś <em> <!-- -->„działalność”</em> we wskazanym tu rozumieniu musi być świadoma tzn. zachowania osoby represjonowanej (w ich następstwie) muszą zmierzać do odzyskania niepodległości, a więc być wyrazem rzeczywistych opozycyjnych przekonań sprawcy (OSN 1992 r. z. 9-10 poz. 74).</p> <p>W realiach sprawy niniejszej brak podstaw faktycznych do przyjęcia, że wnioskodawca w ogóle prowadził jakąkolwiek działalność, choćby tylko sprzyjającą odzyskaniu niepodległości państwa. To zaś wyklucza przyjęcie, że w sprawie spełnione są przesłanki materialne z art. 1 ust. 1 ustawy.</p> <p>W tym stanie rzeczy zarzuty obrazy prawa procesowego z pkt I.1 apelacji należało uznać za bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Zarzut błędnych ustaleń faktycznych – jak wspomniano powyżej – musiał być uznany za bezprzedmiotowy, skoro skarżący sam zdezawuował go na k. 3 uzasadnienia apelacji. Bezprzedmiotowy, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, okazał się zarzut z pkt I.2 apelacji tyczący czasu trwania tymczasowego aresztowania wnioskodawcy.</p> <p> <strong> <!-- -->Z tych wszystkich przyczyn uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.</strong> </p> </div>