VI Ka 636/13

<p>Sygn. akt VI Ka 636/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant Anna Potaczek</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 96 § 3 kw</p> <p>z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze</p> <p>z dnia 30 września 2013 r. sygn. akt II W 405/13</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">M. B.</span>,</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 zł za postępowanie odwoławcze oraz wymierza opłatę w kwocie 30 zł.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 636/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. B.</span> obwiniony został o to, że w okresie od 23 listopada 2012 r. do 19 lutego 2013 r. nie udzielił informacji Straży Miejskiej w <span class="anon-block">K.</span> komu jako użytkownik pojazdu marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w dniu 14 lipca 2012 r. o godz. 14:30 powierzył pojazd do kierowania, tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym;</p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 30 września 2013 r. w sprawie o sygn. IIW 405/13:</p> <p>I.  uznał obwinionego <span class="anon-block">M. B.</span> za winnego tego, że w okresie od 23 listopada 2012 r. do 19 lutego 2013 r. w <span class="anon-block">J.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> nie udzielił informacji Straży Miejskiej w <span class="anon-block">K.</span> komu jako użytkownik pojazdu marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w dniu 14 lipca 2012 r. o godz. 14:30 powierzył pojazd do kierowania, tj. wykroczenia z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 1 w zw. z § 3 kw wymierzył mu karę 300 (trzystu) złotych grzywny,</p> <p>II.  na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpow, zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od zapadłego wyroku wywiódł osobiście <span class="anon-block">M. B.</span>.</p> <p>Obwiniony nie zgadzając się z wyrokiem Sądu I instancji podważył w apelacji uprawnienia straży miejskiej w zakresie czynów określonych w art. 96 § 3 k.w., wskazując, iż w przypadku tego typu sprawach, straż miejska nie może być oskarżycielem publicznym, albowiem sprawy o wykroczenia z art. 96 § 3 k.w., nie należą one do zakresu ich działań (art. 17 § 3 kpow). Argumentując zaprezentowane w apelacji stanowisko, jego autor odniósł się do przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, <em> <!-- -->in concreto</em> art. 129 b ust. 2 pkt 1 i 2, który to przepis określa zakres kompetencji straży miejskiej, co do wykonywania kontroli ruchu drogowego, podnosząc, iż zakres podmiotowy i przedmiotowy uprawnień straży miejskiej określony w tym przepisie nie obejmuje czynu stypizowanego w art. 96 § 3 k.w. Zdaniem skarżącego, taki stan prawny winien prowadzić (wobec wszczęcia postępowania – skierowania wniosku o ukaranie przez straż miejską), do umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 5 § 1 pkt 9 kpow).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego <span class="anon-block">M. B.</span> na uwzględnienie nie zasługiwała.</p> <p>Mając na uwadze treść apelacji obwinionego rozważania w sprawie należy zacząć od przypomnienia, iż art. 17 § 3 kpow stanowi, że straży gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego, „<em> <!-- -->gdy w zakresie swego działania w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie</em>”. Uprawnienia straży gminnych (miejskich) w zakresie czuwania nad porządkiem i kontroli ruchu drogowego określone zostały w art. 129b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który to przepis wskazuje na zakres podmiotowy i przedmiotowy działań straży gminnej (miejskiej). O ile zatem można się zgodzić, iż art. 129b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy odnosi się jedynie do kierującego pojazdem i uczestnika ruchu drogowego, o tyle – czego nie dostrzega skarżący – ów zakres podmiotowo-przedmiotowy został rozszerzony (uzupełniony) poprzez dodanie ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 30 listopada 2010 r.), art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy (wszedł on w życie 31 grudnia 2010 roku), w którym wskazano, iż ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego strażnicy gminni (miejscy) są uprawnienia do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie – stąd niezasadne jest podnoszenie zarzutu, że uprawnienia straży nie istnieją wobec właściciela czy posiadacza pojazdu. Na mocy tej samej ustawy z dnia 29 października 2010 roku w Kodeksie wykroczeń dodano art. 96 § 3 k.w., który przewiduje karę dla osoby, która wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Idąc dalej, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie wykroczeń, za które strażnicy straży gminnych (miejskich) są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz. U. Nr 208, poz. 2026, z późn. zm.) na skutek rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lutego 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykroczeń, za które strażnicy straży gminnych (miejskich) są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz. U. z dnia 18 lutego 2011 r.) w jego art. 2 ust. 1 wskazano, iż strażnicy są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego między innymi za wykroczenie określone w art. 96 § 3 k.w. Wreszcie, art. 99 kpow stanowi, iż „w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w wyznaczonym terminie grzywny nałożonej mandatem zaocznym, organ, którego funkcjonariusz nałożył grzywnę, występuje do sądu z wnioskiem o ukaranie. We wniosku tym należy zaznaczyć, że obwiniony odmówił przyjęcia mandatu albo nie uiścił grzywny nałożonej mandatem zaocznym, a w miarę możności podać także przyczyny odmowy”.</p> <p>W świetle powyższych regulacji prawnych (dokonanych zmian) wydaje się nie budzić żadnych wątpliwości, iż celem ustawodawcy było umożliwienie straży gminnej (miejskiej) nabycia uprawnień do złożenia wniosku o ukaranie za czyn z art. 96 § 3 k.w. (w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym: „<em> <!-- --> Właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec</em>”). Warto przy tym zwrócić uwagę na treść orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 roku, IV KK 237/11, który wskazał, iż „<em> <!-- --> Straż</em> <em> <!-- -->gminna (miejska) do 31 grudnia 2010 r. nie posiadała uprawnienia do złożenia wniosku o ukaranie za wykroczenie z art. 97 k.w. w zw. z art. 78 ust. 4 p.r.d. wobec właściciela lub posiadacza pojazdu, który nie wykonał obowiązku wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie</em>” czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2011 roku, III K 118/11: „<em> <!-- --> Obowiązujący w 2008 r. stan prawny, nie dawał straży miejskiej/gminnej, legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie przeciwko właścicielowi lub posiadaczowi pojazdu o wykroczenie polegające na niewskazaniu osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania</em>”, która to treść judykatów daje asumpt do zajęcia stanowiska, iż po wejściu życie wskazanych wyżej zmian, a więc od 31 grudnia 2010 roku, straż gminna (miejska) takowe uprawnienia nabyła. Jednocześnie przywołać należy akceptowany przez Sąd Okręgowy pogląd doktryny – „<em> <!-- --> W wyniku nowelizacji p.r.d. ustawą [...] z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw [(Dz. U. Nr 225, poz. 1466)] strażnicy gminni (miejscy) w ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (art. 129b ust. 7 p.r.d.). Obecnie straż gminna ma uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w., przewidującego odpowiedzialność za niewskazanie, wbrew obowiązkowi, na żądanie uprawnionego organu, komu został powierzy pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie</em>” (vide: Stefański Ryszard A., przegląd orzeczn., WPP.2011.2.59,Przegląd uchwał Izby Karnej Wojskowej oraz Izby Wojskowej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego procesowego za 2010 r. Teza nr 7 149911/7).</p> <p>W świetle uprzedniego, stanowisko prezentowane przez autora apelacji nie mogło zasługiwać na uwzględnienie.</p> <p>Kierunek apelacji, co do winy obligował Sąd II instancji do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do kary (art. 447 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 kpow).</p> <p>Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu, które trafnie wyeksponował Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (<em> <!-- -->vide: strona 3 uzasadnienia wyroku</em>). jak również właściwości i warunki osobiste obwinionego, kara mu wymierzona wydaje się stosunkowo łagodna. Podnieść bowiem trzeba, iż za przypisany obwinionemu <span class="anon-block">M. B.</span> czyn, została orzeczona kara grzywny w wymiarze oscylującym w dolnej granicy zagrożenia ustawowego, którą wyznacza treść art. 24 § 1 k.w., a zatem żadną miarą nie można jej uznać za surową, a tym bardziej rażąco surową. Z całą pewnością kara grzywny w kwocie 300 złotych nie będzie nadmiernie dolegliwa. Z drugiej zaś strony stanowi adekwatną, słuszną i sprawiedliwą sankcję karną za popełnione wykroczenie.</p> <p>Nie znajdując zatem podstawy faktycznej ani prawnej dla uwzględnienia apelacji obwinionego, Sąd II instancji zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy utrzymał w mocy.</p> <p>Na podstawie art. 634 k.p.k. i art. 627 k.p.k. w zw. z art. 119 kpow oraz art. 118 § 1 kpow w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego <span class="anon-block">M. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych, zaś na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych orzekł opłatę w kwocie 30 złotych za II instancję.</p> </div>