I ACa 483/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I ACa 483/12 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 24 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="300"/> <col width="355"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący - Sędzia</p> </td> <td> <p>SA Bogdan Radomski (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędzia:</p> <p>Sędzia:</p> </td> <td> <p>SA Ewa Lauber-Drzazga</p> <p>SA Zbigniew Grzywaczewski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. Aneta Dudek</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. w Lublinie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">G. S.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>o zadośćuczynienie</p> <p>na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia <br/>6 czerwca 2012 r., sygn. akt I C 279/11</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I ACa 483/12</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">G. S.</span> domagał się zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa - Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">R.</span> na swoją rzecz kwoty 120 000 złotych i na rzecz Ośrodka dla Dzieci <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> kwoty 120 000 złotych z tytułu zadośćuczynienia za krzywdy moralne. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie od dnia<span class="anon-block">(...)</span>roku przebywał w jednej celi z osobą palącą mimo, że sam jest niepalący i administracja Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">R.</span>, bez jego zgody umieściła go w tej celi co było dla niego torturą fizyczna i psychiczną.</p> <p>Pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Areszt Śledczy w <span class="anon-block">R.</span> wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu.</p> <p>Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w Radomiu oddalił powództwo i obciążył powoda kosztami procesu.</p> <p>Za podstawę sąd przyjął następujące ustalenia i wnioski :</p> <p> <span class="anon-block">G. S.</span> odbywa karę pozbawienia wolności, jest osobą niepalącą W <span class="anon-block">(...)</span> roku był osadzony w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">R.</span>. Przebywał w oddziale dla osadzonych stwarzających poważne z zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego. W dniu 2 września 2009 roku z Zakładu Karnego w <span class="anon-block">T.</span> został przetransportowany <span class="anon-block">J. B.</span>, który również miał być osadzony w tym oddziale. Cierpiał na cukrzycę insulinozależną i nie mógł przebywać sam w celi gdyż mogłoby to stanowić zagrożenie jego życia. <span class="anon-block">W. M.</span>, kierownik działu ochrony Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">R.</span> odbył z <span class="anon-block">G. S.</span> rozmowę mająca na celu skłonienie go do wyrażenia zgody na osadzenie z <span class="anon-block">J. B.</span>, mimo, że palił on tytoń. Początkowo powód wyraził ustnie zgodę, jednak następnie wycofał się z tego. Mimo to został osadzony w celi nr <span class="anon-block">(...)</span>wraz z <span class="anon-block">J. B.</span> i przebywał tam do <span class="anon-block">(...)</span>roku. W tym czasie jak również w późniejszym okresie powód nie uskarżał się na żadne dolegliwości związane z przebywaniem w jednej celi z palącym, nie zostało stwierdzone żadne schorzenie z tym związane .</p> <p> <span class="anon-block">G. S.</span> ma 48 lat, wykształcenie zawodowe z zawodu <span class="anon-block">(...)</span>, jest rozwiedziony ma dwie dorosłe córki. Przebywa w warunkach izolacji i nie pracuje zarobkowo. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w części w której twierdził, że w wyniku osadzenia z palącym współwięźniem doznał uszczerbku moralnego i uszczerbku na zdrowiu, gdyż jest to sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Powód nie wykazał, by doznał uszczerbku na zdrowiu.</p> <p>W świetle powyższych ustaleń sąd uznał powództwo za niezasadne.</p> <p>Za bezsporne sąd uznał, że powód - osoba niepaląca tytoniu-przez 10 dni przebywał w jednej celi z osobą palącą i choć początkowo wyraził zgodę, to później jat cofnął. Nie powinien więc być osadzony w tej celi, ale sąd podniósł, że wynikało to z konieczności. Powód i <span class="anon-block">J. B.</span>, który został przetransportowany z Zakładu Karnego w <span class="anon-block">T.</span> posiadali te same grupy klasyfikacyjne. Umieszczenie ich w jednej celi było tymczasowe, trwało tylko <strong> <!-- -->10</strong> dni, do czasu znalezienia dla <span class="anon-block">J. B.</span> miejsca w celi dla palących. Oddział dla osadzonych stwarzających poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego jest oddziałem małym, w którym jest 6 cel wieloosobowych, co mając na uwadze jego specyfikę wynikającą z uregulowania zawartego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 88 a)">art.88a kkw</a> i 89b <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>, a także konieczność uwzględnienia przy umieszczaniu w celi kryteriów o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 10 l;art. 10 l § 4)">art. l10 § 4 kkw</a> stwarza czasami krótkotrwałe sytuacje, kiedy administracja pozwanego pomimo podejmowanych starań nie jest w stanie zapewnić jednocześnie przestrzegania wymagań np dotyczących bezpieczeństwa zdrowotnego osadzonych. Jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego, które Sąd orzekający w pełni podziela, nie każde naruszenie dóbr osobistych rodzi prawo do żądania zadośćuczynienia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> Ponadto sąd podkreślił, że powód nie udowodnił istnienia po jego stronie jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu jaki miałby ponieść w wyniku przebywania w tej celi. Nie wykazał również w jaki sposób miałoby to wpłynąć depresyjnie na jego psychikę.</p> <p>Powyższa analiza skutkowała oddaleniem powództwa.</p> <p>Wyrok sadu pierwszej instancji zaskarżył powód apelacją z dnia 24 czerwca 2012 r., w której kwestionuje dokonana przez sąd pierwszej instancji ocenę i domaga się rzetelnego i obiektywnego rozpatrzenia sprawy ponieważ przez umieszczenie go w jednej celi z osobą palącą administracja zakładu karnego złamała jego prawo do zdrowia i życia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje :</strong> </p> <p>Apelacja jest bezzasadna.</p> <p>Stan faktyczny, prawidłowo ustalony przez sąd pierwszej instancji,<br/> w sprawie nie jest skomplikowany i w zasadzie nie stanowi on sporu między stronami, a elementy sporne (tzn. kwestia zgody powoda na umieszczenie go</p> <p>w jednej celi z osoba palącą, bądź jej brak, oraz okres przebywania w celi<br/> z osobą palącą 10 wg pozwanego i 12 wg powoda) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowa jest również ocena stanu faktycznego pod kątem prawnym.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23)">art. 23 k.c.</a> dobra osobiste człowieka, jak<br/> w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego , a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> stanowi, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może domagać się ochrony.</p> <p>Powód żądania swoje wywodzi z faktu umieszczenia go przez 12 dni<br/> w jednej celi z osobą palącą. Wywodzenie z tego faktu roszczeń finansowych<br/> w rozmiarze dochodzonym przez powoda jest nieuprawnione i nie może zyskać aprobaty sądu gdyż jest niewspółmierne do zakresu naruszenia. Powód jako osoba niepaląca nie powinien być osadzony w jednej celi z osobą palącą gdyż prawo człowieka do poszanowania godności, wyrażającej się w poczuciu własnej wartości i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi, dotyczy wszystkich aspektów życia osobistego człowieka i obejmuje także taką jego sferę, która jest związana z pozbawieniem wolności, ale twierdzenie , że przez umieszczenie powoda w jednej celi z osobą palącą dopuszczono się względem niego tortur, bądź doszło do złamania jego prawa do zdrowia i życia jest po prostu nadużyciem. Krótkotrwałość sytuacji będącej dyskomfortem dla powoda oraz brak innych zarzutów pod adresem pozwanego skłania za twierdzeniem, że powodowi nie chodzi o ochronę dóbr osobistych, a o uzyskanie nienależnych świadczeń poprzez wykorzystanie instytucji ochrony dóbr. Ponadto przesłanką przyznania zadośćuczynienia jest – zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> – doznanie przez osadzonego krzywdy, a tej trudno się w rozpatrywanym przypadku dopatrzeć, <br/>a jeżeli już to w znikomym zakresie. Ponadto nie każde naruszenie dóbr osobistych rodzi prawo do żądania zadośćuczynienia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> (por. powołane przez sąd pierwszej instancji postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2011 r. V CSK 113/11 LEX nr 1101690). Sąd pierwszej instancji dokonał wyczerpującej analizy warunków w jakich może dojść do przyznania poszkodowanemu stosowanego zadośćuczynienia i słusznie uznał, że w tym przypadku żądanie powoda winno ulec oddaleniu w całości co sąd odwoławczy w pełni aprobuje. Nie zachodzi zatem potrzeba ponownej analizy tej kwestii.</p> <p> Resumując powyższe należy stwierdzić, ze wyrok sądu pierwsze instancji jest prawidłowy, a apelacja powoda jako bezzasadna podlega oddaleniu.</p> <p>Dlatego Sąd Apelacyjny w Lublinie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> orzekł jak w wyroku.</p> </div>