III AUa 625/12

<p>Sygn. akt III AUa 625/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 24 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="153"/> <col width="402"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Grażyna Czyżak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Daria Stanek (spr.)</p> <p>SSA Iwona Krzeczowska – Lasoń</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Angelika Judka</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. w Gdańsku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">J. G.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>o prawo do emerytury</p> <p>na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt IV U 835/11</p> <p>oddala apelację.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III AUa 625/12</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 17 października 2011 roku wnioskodawca <span class="anon-block">J. G.</span> wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> z dnia <br/>23 września 2011 roku odmawiającej mu przyznania emerytury.</p> <p>Organ rentowy podtrzymał całkowicie zaskarżoną decyzję i wniósł o oddalenie odwołania.</p> <p>Sąd Okręgowy we Włocławku Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r. zmienił zaskarżoną decyzję w te sposób, że przyznał wnioskodawcy <span class="anon-block">J. G.</span> prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych od dnia 1 października 2011 r.</p> <p>Sąd Okręgowy orzekał na podstawie następujących ustaleń faktycznych i rozważań prawnych:</p> <p>Wnioskodawca <span class="anon-block">J. G.</span>urodził się w dniu <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>W okresie od 05.04.1983 r. do 15.06.1995 r. <span class="anon-block">J. G.</span> pracował w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> W tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako spichrzowy przy wytwarzaniu mąki, kasz, płatków i śruty.</p> <p>W okresie od 16.06.1995 r. do 31.12.1998 r. <span class="anon-block">J. G.</span> pracował <br/>w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie Usługowo Handlowym (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span>. W tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako spichrzowy przy wytwarzaniu mąki, kasz, płatków i śruty.</p> <p>W dniu 2 września 2011 roku <span class="anon-block">J. G.</span> wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> z wnioskiem o przyznanie emerytury.</p> <p>W trakcie toczącego się postępowania emerytalnego <span class="anon-block">J. G.</span> udowodnił <br/>na dzień l stycznia 1999 roku 29 lat, 4 miesiące, 12 dni okresów składkowych <br/>i nieskładkowych, w tym żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Decyzją z dnia 23 września 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział <br/>w <span class="anon-block">T.</span>odmówił <span class="anon-block">J. G.</span>przyznania emerytury w obniżonym wieku <br/>z uwagi na fakt, iż nie legitymuje się wymaganym przepisami prawa ubezpieczeń społecznych okresem 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy nie uwzględnił okresu zatrudnienia jako pracy w warunkach szczególnych od 05. 041983 r. do 30.06.1996 r. w <span class="anon-block">(...) S.A.</span>wskazanego w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 19.02.2003 r., ponieważ w powyższym okresie zatrudnienia wnioskodawca zajmował stanowisko spichrzowy-ślusarz, które <br/>nie znajduje się w wykazie stanowisk uprawniających do przejścia na emeryturę <br/>w obniżonym wieku. Zakład nie uznał również okresu zatrudnienia jako pracy w warunkach szczególnych od 16.06.1995 r. do 31.12.1998 r. w <span class="anon-block">Przedsiębiorstwie Usługowo Handlowym (...) Sp. z o.o.</span>we <span class="anon-block">W.</span>, ponieważ z przedłożonej dokumentacji wynika, <br/>że w podanym wyżej okresie wnioskodawca pracował na stanowisku łączonym spichrzowy - ślusarz. Wskazano ponadto, że wspomniane dokumenty nie spełniają wymogów formalnych <br/>z uwagi na brak rodzaju wykonywanych prac zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów <br/>z dnia 07.02.1983 r. Dodano, że dla uznania, że praca wykonywana jest w warunkach szczególnych wymagane jest wykonywanie tej pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, przewidzianego dla danego stanowiska pracy. Oba te kryteria muszą być spełnione łącznie, wykonywanie pracy na różnych stanowiskach, chociażby w obszarze tego samego działu <br/>czy pozycji zarządzenia resortowego, wyklucza możliwość spełnienia wymogu wykonywania pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, przewidzianym dla danego stanowiska pracy.</p> <p> <span class="anon-block">J. G.</span> nie pozostaje w stosunku pracy oraz nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazał, że powyżej ustalony stan faktyczny oparł na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie trwania postępowania i ujawnionym na rozprawie, przede wszystkim w postaci dokumentów zebranych w aktach emerytalnych organu rentowego. Przedmiotowy materiał Sąd I instancji uznał za rzetelny i wiarygodny. Strony bowiem w trakcie postępowania nie kwestionowały jego prawdziwości, a jedynie odmiennie go interpretowały oraz wyprowadzały z niego odmienne konkluzje o charakterze <br/>tak faktycznym, jak i jurydycznym. Tym samym Sąd uznał, iż brak jest przesłanek, <br/>by odmówić dokumentom zebranym w aktach emerytalnych organu rentowego przymiotu wiarygodności. W konsekwencji przedmiotowy materiał dowodowy pozwolił dokonać <br/>w znacznym zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie.</p> <p>Dokonując oceny pracy wnioskodawcy w spornym okresie, tj. od 05.04.1983 r. <br/>do 31.12.1998 r., Sąd Okręgowy miał na uwadze okoliczność, że dokumenty przedłożone <br/>na ich potwierdzenie jako okresów pracy w szczególnych warunkach nie stanowią niepodważalnych świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych, a nadto zawierają rozbieżności w zakresie zajmowanych przez wnioskodawcę stanowisk pracy. Wobec powyższego przeprowadzono rozbudowane postępowanie dowodowe celem ustalenia rzeczywistego charakteru pracy wnioskodawcy w spornym czasokresie. W tym kontekście Sąd I instancji zauważył, iż poprzez zeznania świadków: <span class="anon-block">B. J.</span>, <span class="anon-block">Z. B.</span>, <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">W. G.</span> oraz samego wnioskodawcy zostało bezsprzecznie wykazane, że w spornym czasookresie wnioskodawca pracował stale <br/>i w pełnym wymiarze czasu pracy <em> <!-- -->de facto</em> na stanowisku spichrzowego przy wytwarzaniu mąki, kasz, płatków i śruty. Sąd Okręgowy nadał również przymiot wiarygodności zeznaniom wnioskodawcy albowiem są one skorelowane z ustalonym w sprawie stanem faktycznym <br/>i znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków.</p> <p>Sąd Okręgowy podkreślił, że spór pomiędzy stronami sprowadzał się do tego, <br/>czy wnioskodawca może wykazać się okresem 15 lat pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184;art. 184 ust. 1;art. 184 ust. 2)">art. 184 ust. l i 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32)">art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku <br/>o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> oraz w zw. z § 4 ust. l pkt l i 3 w zw. z § 2 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze - ubezpieczonemu mężczyźnie urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli na dzień l stycznia 1999 roku wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, stanowiącym załącznik <br/>do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w wymiarze co najmniej 15 lat oraz osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący 25 lat, a także nie przystąpił <br/>do otwartego funduszu emerytalnego albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz ma rozwiązany stosunek pracy.</p> <p>Sąd I instancji zwrócił uwagę, że jakkolwiek zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze okresy pracy <br/>w szczególnych warunkach, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy, <br/>to jednak nie jest to jedyna i niepodważalna droga do wykazania zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Zgodnie bowiem z § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalne -rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. z 1983 r. Nr 10, poz. 49) okresy zatrudnienia mogą być udowodnione zeznaniami świadków lub dokumentacją osobową, <br/>gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy.</p> <p>Na marginesie Sąd I instancji podkreślił także, iż zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zaprezentowanym w wyroku z dnia 22 czerwca 2005 roku (sygn. akt I UK 351/04, publ. OSNP 2006/5-6/90), określanie dla celów emerytalnych stanowisk pracy jako "pracy wykonywanej w szczególnych warunkach" w rozumieniu wykazów stanowiących załącznik do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> nie należy do kompetencji pracodawcy (czy też przechowawcy jego dokumentów). Z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 2;§ 2 ust. 2)">§ 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku</a> <br/>w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy (czy też przechowawcy jego dokumentów) w przedmiocie wykazania, na podstawie posiadanej dokumentacji, okresów pracy w szczególnych warunkach, miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244;art. 244 § 1;art. 244 § 2)">art. 244 § l i 2 kpc</a>, gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>, który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, <br/>jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy prowadził postępowanie dowodowe, mające na celu weryfikację dokumentów zebranych <br/>w aktach emerytalnych organu rentowego, czego implikacją było sprecyzowanie charakteru pracy wnioskodawcy wykonywanej w okresie od 05.04.1983 r. do 31.12.1998 r.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego wnioskodawca wykazał, iż w ramach swojego zatrudnienia przez okres ponad 15 lat pracował w szczególnych warunkach. Niniejszą okoliczność Sąd I instancji wywiódł z zeznań wnioskodawcy i powołanych powyżej świadków, z których jednoznacznie wynika, że w spornym okresie <span class="anon-block">J. G.</span> pracował w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oraz w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie Usługowo Handlowym (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span> stale i w pełnym wymiarze czasu pracy tylko i wyłącznie jako spichrzowy przy wytwarzaniu mąki, kasz, płatków i śruty. Powyższe stanowisko zostało uznane za stanowisko, na którym wykonywana jest praca <br/>w warunkach szczególnych na mocy wykazu A dział X poz. 10 pkt 8 stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa, <span class="anon-block"> (...)</span> Żywnościowej z dnia 31.03.1988 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. Urz. M.R.L.iG.Ż. z dnia 4 listopada 1988 r. Nr 2, p0z. 4-5 (spichrzowy), a charakter pracy jest tożsamy ze wskazanym w wykazie A dział X poz. 10 (prace przy wytwarzaniu mąki, kasz, płatków i śruty) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.</p> <p>Przedstawiona wyżej argumentacja doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, iż <span class="anon-block">J. G.</span> spełnił wszystkie niezbędne warunki do przyznania mu wcześniejszej emerytury, o której mowa wart. 184 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32 § 4 ust. 1;art. 32 ust. 2)">ust. l i 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32)">art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32 § 4;art. 32 § 4 ust. 1;art. 32 § 4 ust. 1 pkt. 1;art. 32 § 4 ust. 1 pkt. 3)">§ 4 ust. l pkt l i 3</a> w zw. z § 2 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.</p> <p>Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Okręgowy na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477 (14) § 2 kpc</a> orzekł jak w sentencji uzasadnianego wyroku, tj. zmienił zaskarżoną decyzję <br/>w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy <span class="anon-block">J. G.</span> prawo do emerytury <br/>z tytułu pracy w warunkach szczególnych od dnia l października 2011 roku, zgodnie <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 129;art. 129 ust. 1)">art. 129 ust. l ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, zaliczając do okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych okres pracy od 05.04.1983 r. do 31.12.1998 r.</p> <p>Apelację od wyroku wywiódł pozwany organ rentowy, zarzucając:</p> <p>1. naruszenie prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach <br/>i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> poprzez przyznanie <span class="anon-block">J. G.</span> prawa do emerytury od l października 2011 r.</p> <p>2. naruszenie prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 kpc</a> poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Wskazując na powyższe organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku <br/>i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie wyrok i przekazanie sprawy <br/>do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.</p> <p>Skarżący zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził rozbudowanego postępowania dowodowego. Sąd w pierwszej fazie procesu zwrócił się do przechowawców akt osobowych wnioskodawcy z okresu zatrudnienia w <span class="anon-block"> (...) Zakładach (...)</span> <br/>we <span class="anon-block">W.</span> i w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie (...)</span>. Przechowawca akt <span class="anon-block"> (...) Zakładów (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> - <span class="anon-block">R. B.</span> odebrał pismo sądu z dnia 6.12.2011 r. <br/>i podpisał zwrotne poświadczenie odbioru, aczkolwiek w żaden sposób nie zareagował <br/>i nie udzielił odpowiedzi czy posiada wymaganą dokumentację. Sąd nie monitował jednak przechowawcy i nie zobowiązał go do doręczenia w innym terminie akt osobowych. Natomiast akta osobowe z <span class="anon-block"> firmy (...)</span> wskazują jednoznacznie, że wnioskodawca <br/>nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku spichrzowego. Zarówno ze zwykłych świadectw pracy, jak i świadectw pracy w warunkach szczególnych wynika, <br/>że wnioskodawca w spornych okresach był zatrudniony na stanowiskach: ślusarz, ślusarz-spichrzowy, spichrzowy- ślusarz, spichrzowy-ślusarz-kierownik magazynu. Ponadto z akt wynika, że wnioskodawca został przyjęty do pracy w <span class="anon-block"> (...)</span> na stanowisko pracownika magazynowego, a nie spichrzowego. W kwestionariuszu z dnia 19.06.1995 r. sam wnioskodawca wpisał jako zawód wyuczony ślusarz oraz, że w <span class="anon-block"> (...) Zakładach (...)</span> pracował na stanowisku ślusarza. Z umowy o pracę z dnia 16.06.1995 r. wynika, że wnioskodawca został przyjęty na stanowisko ślusarz-spawacz-spichrzowy, zaś z umowy <br/>o pracę z dnia 1.07.1996 r. wynika, że wnioskodawca został przyjęty na stanowisko kierownika magazynu zbożowego. W zaświadczeniu lekarskim z dnia 16.08.1997 r. wpisano stanowisko magazynier.</p> <p>Mając na uwadze powyższe organ rentowy podniósł, że Sąd Okręgowy <br/>w postępowaniu dowodowym nie rozstrzygnął tych wszystkich niejasności, które pojawiły się w niniejszej sprawie odnośnie stanowiska zajmowanego przez wnioskodawcę. Nie wyjaśniły tego zeznania świadków, a więc nie można przyjąć, aby zeznania te pozbawione były jakichkolwiek wewnętrznych sprzeczności. Ponadto, osobowe źródła dowodowe (w tym zarówno zeznania świadków i strony) muszą być skonfrontowane z istniejącą dokumentacją. Dopiero uzyskanie przekonania graniczącego z pewnością co do przebiegu zatrudnienia może pozwolić na pozytywne rozstrzygnięcie. Ewentualne nieścisłości, czy też braki <br/>w dokumentacji są zjawiskiem naturalnym ale to na sądzie spoczywa obowiązek wskazania, <br/>z jakich przyczyn zakwestionował prawidłowość wystawienia dokumentów w czasie zatrudnienia (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 22.09.2011 r., sygn. akt: <br/>III AUa 354/11). Skarżący zwrócił uwagę, że Sąd Apelacyjny w cytowanym wyroku podniósł również, że nie można za pracę w warunkach szczególnych uwzględnić okresu zatrudnienia, gdy pracownik tylko przez część dnia wykonuje prace w warunkach szczególnych. Ocena, czy osoba wykonywała pracę w warunkach szczególnych winna być wolna od jakichkolwiek naiwności, zaś naprowadzane zeznania świadków muszą być oceniane w postępowaniu sądowym przy zastosowaniu reguły z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> ze szczególną ostrożnością. W ocenie skarżącego należy mieć przy tym na względzie, że świadkami zwykle w tego rodzaju sprawach są dawni koledzy bądź współpracownicy. Naturalna jest więc niejednokrotnie wynikająca z czystej życzliwości koleżeńskiej skłonność świadków do przedstawienia wykonywanej pracy jako pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Apelujący zarzucił, że Sąd Okręgowy nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy datami zatrudnienia wnioskodawcy w zakładach pracy. Ze świadectwa pracy w <span class="anon-block"> (...) Zakładów (...)</span> wynika, że wnioskodawca pozostawał w zatrudnieniu w tym zakładzie <br/>do 30.06.1996 r., podczas gdy ze świadectwa pracy z <span class="anon-block"> (...)</span> wynika, że wnioskodawca podjął pracę w tym zakładzie od 16.06.1995 r. Z tego wynika, że od 16.06.1995 r. <br/>do 30.06.1996 r. wnioskodawca pozostawał w zatrudnieniu w dwóch zakładach pracy, zatem w żadnym z nich nie wykonywał swoich obowiązków stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.</p> <p>Nadto, zdaniem pozwanego, Sąd przy ustalaniu 15 - letniego okresu pracy <br/>w warunkach szczególnych nie uwzględnił przerw wnioskodawcy w zatrudnieniu w związku z przebywaniem na zwolnieniach lekarskich po 14.01.1991 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pozwanego organu rentowego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zawiera bowiem zarzutów skutkujących koniecznością zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku.</p> <p>Przedmiotem sporu między stronami było, czy wnioskodawca spełnia kumulatywne przesłanki warunkujące nabycie prawa do emerytury na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia <br/>17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (j. t. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), w szczególności przesłankę 15 – letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych.</p> <p>We wskazanym powyżej zakresie Sąd Okręgowy przeprowadził stosowne, wyczerpujące postępowanie dowodowe, a w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> (którego naruszenie, jak się wydaje zarzucił pozwany, błędnie jednak wskazując <br/>na normę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a>, wyliczającą konieczne części składowe uzasadnienia wyroku), nie popełnił też uchybień w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które mogłyby uzasadnić ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. <br/>W konsekwencji, Sąd odwoławczy oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne <br/>i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I PKN 339/98, OSNAPiUS <br/>z 1999 r., z. 24, poz. 776).</p> <p>Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:</p> <p>1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn (stosownie do przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)">§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> wymagany wiek emerytalny dla kobiet wynosi 55 lat, a dla mężczyzn – 60 lat),</p> <p>2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn).</p> <p>Ponadto emerytura przysługuje pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy – w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (ust. 2 art. 184 cytowanej ustawy).</p> <p>Stosownie natomiast do art. 32 ust. 2 cyt. ustawy dla celów ustalenia uprawnień <br/>do emerytury w wieku obniżonym z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach <br/>lub w szczególnym charakterze za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.</p> <p>Rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których uprawnionym osobom przysługuje prawo do emerytury w wieku obniżonym, ustala się – jak stanowi ust. 4 art. 32 cyt. ustawy - na podstawie przepisów dotychczasowych.</p> <p>Sąd Najwyższy w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 13 lutego 2002 r., <br/>(III ZP 30/01, OSNP 2002 nr 10, poz. 243) wskazał jako nadal stosowane "przepisy dotychczasowe" przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. <br/>w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a>.</p> <p>Zgodnie z § 4 w/w rozporządzenia pracownik, który wykonywał wymienione <br/>w wykazie A prace w szczególnych warunkach nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:</p> <p>1.  osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn,</p> <p>2.  ma wymagany okres zatrudnienia (25 lat), w tym co najmniej 15 lat pracy <br/>w szczególnych warunkach.</p> <p>W myśl § 2 ust. l w/w rozporządzenia - okresami pracy uzasadniającymi prawo <br/>do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu - są okresy, w których praca <br/>w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze była wykonywana stale <br/>i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.</p> <p>Podkreślenia wymaga, że do ustalenia konkretnych stanowisk, na których wykonywanie pracy uprawnia do emerytury w wieku obniżonym, pomocne są zarządzenia resortowe poszczególnych ministrów, kierowników urzędów centralnych i centralnych związków spółdzielczych. Jak wskazał Sąd Najwyższy - z faktu, że właściwy minister, kierownik urzędu centralnego, czy centralny związek spółdzielczy, w porozumieniu <br/>z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, ustalił w podległych i nadzorowanych zakładach pracy, że dane stanowisko pracy jest stanowiskiem pracy w szczególnych warunkach, może płynąć domniemanie faktyczne, że praca na tym stanowisku w istocie wykonywana była <br/>w takich warunkach i odwrotnie - brak konkretnego stanowiska pracy w takim wykazie <br/>- w kontekście całokształtu ustaleń faktycznych – może stanowić negatywną przesłankę dowodową (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r., II UK 218/09, <br/>LEX nr 590247; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2010 r., II UK 124/10, <br/>LEX nr 707404).</p> <p>Zdaniem Sądu odwoławczego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że stanowcze <br/>i wzajemnie spójne zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, jak również ubezpieczonego potwierdziły, iż wnioskodawca w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę, o której mowa w wykazie A, Dział X, poz. 10, pkt 8 Zarządzenia nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia <br/>31 marca 1988 r. (Dz. Urz. Nr 2) tj. pracę na stanowisku spichrzowego. Należy przy tym podkreślić, że dla oceny, czy pracownik wykonywał zatrudnienie w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia ani nazwa zajmowanego stanowiska, ani jego określenie <br/>w poszczególnych dokumentach akt osobowych, ale rodzaj faktycznie powierzonej mu pracy. Praca w szczególnym charakterze to bowiem praca wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Pomimo rozbieżności w nazewnictwie stanowiska pracy wnioskodawcy <br/>w spornym okresie w poszczególnych dokumentach pracowniczych, Sąd Apelacyjny - wobec wniosków płynących z analizy pozostałego materiału dowodowego - nie ma zatem wątpliwości, iż ubezpieczony zatrudniony był wówczas wyłącznie jako spichrzowy.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu częściowej zbieżności okresów zatrudnienia w <span class="anon-block"> (...) Zakładach (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> oraz w <span class="anon-block"> PPUH (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span> Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że – jak wynika z pisma <span class="anon-block"> PPUH (...) Sp. z o.o.</span> z dnia <br/>28 czerwca 1996 r. (k. 22 akt sądowych) – przedsiębiorstwo to było następcą prawnym <span class="anon-block"> (...) Zakładów (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 23(1);art. 23(1) § 1)">art. 23 (1) § 1 Kodeksu pracy</a>, <br/>w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on <br/>z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. Tym samym zarzut pozwanego, że wnioskodawca przez pewien czas pozostawał w zatrudnieniu w dwóch zakładach pracy należy uznać za bezpodstawny. Uprawniony jest natomiast wniosek, iż <span class="anon-block">J. G.</span> <br/>w całym spornym okresie tj. w latach 1983 – 1998 zatrudniony była <em> <!-- -->de facto</em> w tym samym magazynie zbożowym, który jedynie wchodził w skład przedsiębiorstwa różnych podmiotów.</p> <p>Jeśli chodzi o zarzut nieuwzględnienia przerw wnioskodawcy w zatrudnieniu <br/>w związku z przebywaniem na zwolnieniach lekarskich po dniu 14 stycznia 1991 r., Sąd odwoławczy wskazuje, że – jak wynika z niekwestionowanej przez organ rentowy odpowiedzi wnioskodawcy na apelację – po dniu 14 stycznia 1991 r. przebywał on <br/>na zwolnieniach chorobowych przez łączny okres 39 dni, w następujących okresach: <br/>19 – 28 marzec 1996 r., 20 styczeń – 18 luty 1998 r. Wobec niewypowiedzenia się przez organ rentowy co do powyższych faktów, Sąd odwoławczy, na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a>, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, uznał je za przyznane. Należy ponadto zwrócić uwagę, że nawet w przypadku odjęcia powyższych okresów od stażu pracy ubezpieczonego w szczególnych warunkach, będzie on przekraczał 15 lat.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację pozwanego organu rentowego jako nieuzasadnioną.</p> </div>