I ACz 1978/12

<p>Sygn. akt I ACz 1978/12</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 31 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="255"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący Sędzia SA:</p> </td> <td> <p>Jan Gibiec (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędzia SA:</p> <p>Sędzia SA:</p> </td> <td> <p>Małgorzata Lamparska</p> <p>Sławomir Jurkowicz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym we Wrocławiu</p> <p>sprawy z wniosku:<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. P.</span> </strong> </p> <p>o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu</p> <p>na skutek zażalenia pełnomocnika z urzędu</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu</p> <p>z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt I Co 35/12</p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Opolu na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">S. I.</span> kwotę 500 zł powiększona o należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 1), a w pozostałym zakresie wniosek oddalił (pkt 2). <br/>W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie ustanowiony dla wnioskodawcy pełnomocnik z urzędu poinformował Sąd, iż pouczył wnioskodawcę o bezzasadności powództwa i w związku z tym odstąpił od wszczynania postępowania w sprawie. Z tych przyczyn zdaniem Sądu Okręgowego nie można dla ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika posługiwać się wartością przedmiotu sporu. Mając zatem na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika <br/>i charakter sprawy Sąd I instancji uznał, że stosownym wynagrodzeniem za udzieloną poradę prawna będzie kwota 500 zł.</p> <p>Pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył pkt 2 postanowienia zażaleniem wnosząc o jego zmianę o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zgodnie z rozporządzeniem w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego według norm. Skarżący zarzucił naruszenie §§ 2, 3 oraz 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, że świadczył pomoc prawną wnioskodawcy w sprawie, w której wartość przedmiotu sporu została określona na kwotę 500.000 zł, a tym samym jego wynagrodzenie winno zostać ustalone zgodnie z § 6 pkt 7 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Pełnomocnik wyjaśnił, że poddał analizie akta sprawy, dopiero on wykrył, że w sprawie droga sądowa jest niedopuszczalna, a ewentualny pozew podlegałby odrzuceniu, tym samym poczynił znaczne nakłady pracy celem wyjaśnienia sprawy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma ocena czy radca prawny <span class="anon-block">S. I.</span> udzielił wnioskodawcy pomocy prawnej. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z przepisami rozdziału 5 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych Skarb Państwa ponosi koszty nieopłaconej <span class="underline"> <!-- -->pomocy prawnej</span> udzielonej z urzędu, na które składają się opłata w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Udzielenie pomocy prawnej <br/>w rozumieniu powyższych przepisów należy utożsamiać z występowaniem w imieniu strony w toczącym się postępowaniu, a zatem niezbędnym elementem uzasadniającym przyznanie pełnomocnikowi zwrotu kosztów jest zawisłość sporu. Ponadto pomoc prawna winna oznaczać aktywne podejmowanie działań na zmierzających do rozstrzygnięcia sporu na korzyść strony korzystającej z pomocy pełnomocnika z urzędu. Wyjątkowo ustawodawca przewidział podstawę do zwrotu kosztów – pomimo braku udzielenia pomocy prawnej w opisanym wyżej znaczeniu – a mianowicie za sporządzenie przez pełnomocnika opinii w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności <br/>z prawem prawomocnego orzeczenia czy skargi konstytucyjnej. Poza wskazanymi wyżej przypadkami brak podjęcia przez ustanowionego pełnomocnika faktycznych działań w sprawie z uwagi na brak ich celowości nie może być postrzegany jako udzielenie pomocy prawnej.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie, jak się wydaje na skutek nie dość wnikliwej analizy roszczenia z jakim <span class="anon-block">K. P.</span> miał zamiar wystąpić dokonanej przez Sąd Okręgowy, radca prawny został ustanowiony dla wnioskodawcy do sprawy obejmującej dochodzenie roszczeń związanych z wydaniem decyzji przez Wójta Gminy <span class="anon-block">B.</span> z dnia 28.11.2007 r. Ustanowiony przed wytoczeniem powództwa pełnomocnik ostatecznie nie wystąpił w imieniu <span class="anon-block">K. P.</span> z powództwem, wskazując iż dla formułowanego przez wnioskodawcę roszczenia nie jest dopuszczalna droga sądowa.</p> <p>Aktywności pełnomocnika związanej z analizą dokumentów, skutkującą odmową wniesienia pozwu nie może być, jak oczekuje tego skarżący, utożsamiana <br/>z udzieleniem wnioskodawcy pomocy prawnej w sprawie. W konsekwencji skoro pełnomocnik nie udzielił wnioskodawcy pomocy prawnej, to tym samym brak było podstaw do przyznania mu wynagrodzenia za podjęte czynności, a § 6 pkt 7 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych nie miał zastosowania. Skoro pomimo braku podstaw do przyznania wynagrodzenia Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem przyznał pełnomocnikowi takie wynagrodzenie w kwocie 500 zł wraz podatkiem VAT uzasadniając je nakładem pracy pełnomocnika, Sąd II instancji z uwagi na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 384)">art. 384 k.p.c.</a> <br/>(zakaz <em> <!-- -->reformationis in peius</em>) nie był uprawniony do zmiany zaskarżonego orzeczenia na niekorzyść pełnomocnika z urzędu.</p> <p>W tych okolicznościach, uznając że nie było podstaw do zasądzenia na rzecz pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla wnioskodawcy <span class="anon-block">K. P.</span> żadnych kosztów zastępstwa procesowego oraz kierując się wskazywanym wyżej zakazem <em> <!-- -->reformationis in peiu</em>s, Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a> orzekł jak w sentencji.</p> <p>MR</p> </div>