V ACa 841/12

<p>Sygn. akt V ACa 841/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="214"/> <col width="492"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Jacek Grela (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Artur Lesiak</p> <p>SA Maria Sokołowska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekretarz sądowy Joanna Makarewicz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. w Gdańsku na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">M. Ł.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">P. S.</span> i <span class="anon-block">A. S.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I C 1449/11</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa – <span class="anon-block">(...)</span>na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">G.</span> kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych, powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>Na oryginale właściwe podpisy.</p> <p>Sygn. akt V ACa 841/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">M. Ł.</span> po sprecyzowaniu pozwu wniósł o zasądzenie od każdego z pozwanych po 95.000,- zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz wyrządzenie szkody w postaci pogorszenia zdrowia.</p> <p>Ponadto wniósł o zasądzenie od każdego z pozwanych kwoty po 35.000,- zł na rzecz Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych.</p> <p>Podnosił, że pozwani świadczą pomoc prawną na terenie <span class="anon-block">(...)</span>, który oddalony jest od <span class="anon-block">(...)</span> około 50 km. Pozwani nie skontaktowali się z powodem przed podjęciem decyzji o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zdaniem powoda takie postępowanie oznacza, że został zlekceważony i stanowi dowód na jego dyskryminację, dlatego, że odbywa karę pozbawienia wolności. Brak kontaktu pozwanych z powodem w okresie, gdy mógł zostać poinformowany o zamiarach pełnomocników z urzędu stanowi, w jego subiektywnym odczuciu, potraktowanie go jako gorszego klienta, w stosunku do osób pozostających na wolności.</p> <p>Podstawą prawną roszczenia o zadośćuczynienie są przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24;art. 448)">art. 23, 24 i 448 k.c.</a>, a podstawą prawną żądania zapłaty na rzecz Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1;art. 24 § 1 zd. 3)">art. 24 § l zdanie 3 kc.</a> (k. 46 - 48).</p> <p>Obaj pozwani wnieśli o oddalanie powództwa.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">P. S.</span> zaprzeczył twierdzeniom powoda za wyjątkiem tych, których nie przyznał. W sprawie<span class="anon-block">(...)</span>sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, która zawierała stosowne argumenty jurydyczne. O odmowie sporządzenia skargi powiadomił powoda, Sąd i Okręgową Radę Adwokacką w <span class="anon-block">(...)</span>. Twierdził, że jako pełnomocnik powoda z urzędu na etapie badania zasadności wniesienia skargi kasacyjnej nie miał obowiązku kontaktu z powodem. Pełnomocnik z urzędu jest powołany w sprawie. Opinię wydał po rzetelnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w sprawie. Kontakt z powodem nie mógł wpłynąć na jego stanowisko. Sąd i strona poprzez fakt ustanowienia pełnomocnika z urzędu po wydaniu orzeczenia w instancji odwoławczej nie mogą zobowiązać adwokata do wniesienia skargi kasacyjnej wbrew jego opinii. Powołał przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 28)">art. 28 ustawy prawo o adwokaturze</a>. Zgodnie z art. 28 ust. l tej ustawy adwokat może odmówić udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów, o których ma obowiązek poinformować zainteresowanego. W odniesieniu do skargi kasacyjnej jako ważne powody odmowy jej sporządzenia można wskazać niedopuszczalność skargi albo oczywistą jej bezzasadność.</p> <p>Ponadto podniósł, że powód nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy działaniem pozwanego a swoim psychicznym i fizycznym stanem zdrowia. ( k. 65-67).</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">A. S.</span> podniósł zarzut niewłaściwości <span class="anon-block">(...)</span> i wniósł o przekazanie sprawy do<span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Przyznał, że został ustanowiony pełnomocnikiem powoda z urzędu do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia bądź skargi o wznowienie postępowania. Po przeanalizowaniu sprawy sporządził opinię o braku podstaw do wywiedzenia tych skarg. Badanie przesłanek do wniesienia tych skarg ma charakter prawny. Przepisy w sposób ograniczony i restrykcyjny określają sytuacje, kiedy możliwe jest skuteczne wywiedzenie którejś z tych skarg.</p> <p>Opinia została doręczona powodowi i Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w <span class="anon-block">(...)</span>. Nie było potrzeby kontaktu z powodem<span class="anon-block">(...)</span>. Odwiedzał powoda w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> przy innych okazjach.</p> <p>Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt I C 1449/11, Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">T.</span>:</p> <p>1. oddalił powództwo,</p> <p>2. zasądził od Skarbu Państwa - <span class="anon-block">(...)</span> na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">G.</span> kwotę 5.106,75 zł (pięć tysięcy sto sześć złotych 75/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego powoda z urzędu.</p> <p>Podjęte rozstrzygnięcie, Sąd Okręgowy uzasadnił w następujący sposób:</p> <p>Wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span> Sąd Apelacyjny <span class="anon-block">(...)</span> oddalił apelację powoda od wyroku<span class="anon-block">(...)</span> z powództwa <span class="anon-block">M. Ł.</span> przeciwko Skarbowi Państwa - <span class="anon-block">(...)</span>o zapłatę. Postanowieniem<span class="anon-block">(...)</span>. Sąd ustanowił dla powoda pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w <span class="anon-block">(...)</span> wyznaczyła dla powoda adwokata <span class="anon-block">T.</span>, który sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.</p> <p>(dowód: wyrok, postanowienie, pismo <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span>, opinia k. 125, 140, ,151,157-158 <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Postanowieniem z dnia<span class="anon-block">(...)</span>(ustanowił dla powoda pełnomocnika z urzędu dla celów wniesienia skargi o wznowienie postępowania bądź skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Okręgowa Rada Adwokacka w <span class="anon-block">(...)</span> w dniu 13 stycznia 2009r. wyznaczyła pełnomocnikiem powoda, pozwanego <span class="anon-block">A. S.</span>.</p> <p>Pozwany<span class="anon-block">(...)</span> złożył w Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span>oddalił apelację powoda od wyroku <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M. Ł.</span> przeciwko Skarbowi Państwa -<span class="anon-block">(...)</span>o zapłatę. Postanowieniem <span class="anon-block">(...)</span>ustanowił dla powoda pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w <span class="anon-block">(...)</span> wyznaczyła dla powoda pełnomocnika adwokata <span class="anon-block">P. S.</span>, który <span class="anon-block">(...)</span>złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">P. S.</span> pismami z dnia 10 lutego 2009r. zawiadomił o opinii powoda i Okręgową Radę Adwokacką w <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Powód po otrzymaniu pisma zawiadomił pozwanego, że pozwał go na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24;art. 448)">art. 23 i 24 i 448 k.c.</a> „z uwagi na brak konfrontacji między nim a pozwanym w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>".</p> <p>Powód w dniu wnoszenia pozwów i w trakcie procesu w obu w/w sprawach przebywał <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. Pozwani przed sporządzeniem opinii opisanych wyżej nie kontaktowali się bezpośrednio z powodem <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie <span class="anon-block">(...)</span>oraz dokumentów złożonych przez strony. Ponieważ okoliczności sporne zostały wyjaśnione Sąd pominął pozostałe wnioski dowodowe.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>Podstawą roszczenia były przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24)">art. 23 i 24</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a>.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23)">art. 23 k.c.</a> dobra osobiste człowieka jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość artystyczna i naukowa pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § l k.c.</a> stanowi, że ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.</p> <p>Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są:</p> <p>1) istnienie dobra osobistego,</p> <p>2) zagrożenie lub naruszenie tego dobra,</p> <p>3) bezprawność zagrożenia lub naruszenia.</p> <p>Pierwsze dwie przesłanki udowodnić winien powód dochodzący ochrony. Pozwany może bronić się, wykazując, że nie działał bezprawnie. Na pozwanym spoczywa natomiast ciężar udowodnienia, że naruszenie nie było bezprawne.</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd a quo stwierdził, że obiektywnie oceniając bezsporne fakty braku kontaktów pozwanych, będących pełnomocnikami powoda w określonych sprawach, z powodem <span class="anon-block">(...)</span>nie można uznać za bezprawne. Subiektywne odczucia powoda nie dają podstaw do oceny, że zachowania pozwanych były bezprawne. Wbrew twierdzeniom powoda, z faktu ustanowienia pełnomocnika z urzędu w celu badania zasadności wniesienia skarg nie wynika obowiązek osobistego kontaktu pełnomocnika z powodem. Obowiązek czuwania nad biegiem sprawy i informowania klienta o jej postępach i wyniku zapisany jest w § 49 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu. Uchybienie temu obowiązkowi na etapie badania zasadności wniesienia skarg przez pozwanych może być oceniane jedynie w aspekcie etyki zawodowej. Nie jest natomiast działaniem bezprawnym.</p> <p>Zdaniem Sądu meriti, bez znaczenia jest podnoszona przez powoda okoliczność, że interesował się prawem i sprawami, które wniósł i w związku z tym przez osobisty kontakt mógłby wpłynąć na zmianę stanowiska pełnomocników. Złożone przez pozwanych opinie prawne zostały sporządzone zgodnie z wiedzą prawniczą i zawierają stosowne argumenty jurydyczne.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji oddalił powództwo jako bezzasadne.</p> <p>O kosztach orzekł na podstawie 98 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ l kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 15;§ 6)">§ 15 i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie w całości zaskarżył apelacją powód i zarzucając:</p> <p>1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23)">art. 23 kc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24)">art. 24 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 kc</a> poprzez przyjęcie, iż zachowanie pozwanych nie było bezprawne,</p> <p>2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> przez przekroczenie swobodnej oceny dowodów polegające na przyjęciu, iż krzywda jakiej doznał powód stanowi jego subiektywne odczucie,</p> <p>3) sprzeczność ustaleń Sądu z materiałem dowodowym w sprawie i przyjęcie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na przyjęcie, że pozwani wywiązali się z obowiązku kontaktu z powodem;</p> <p>wniósł o:</p> <p>1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:</p> <p>a) zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego <span class="anon-block">P. S.</span> kwoty 95.000,00 zł (słownie: dziewięćdziesiąt pięć tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz wyrządzenie szkody w postaci pogorszenia zdrowia,</p> <p>b) zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego <span class="anon-block">A. S.</span> kwoty 95.000,00 zł (słownie: dziewięćdziesiąt pięć tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz wyrządzenie szkody w postaci pogorszenia zdrowia,</p> <p>c) zasądzenie od każdego z pozwanych kwoty po 35.000,00 zł (słownie: trzydzieści pięć tysięcy złotych) na rzecz Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych,</p> <p>2) zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych,</p> <p>3) z ostrożności procesowej, z uwagi na możliwość, że Sąd nie podzieli poglądów zawartych w apelacji, zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika na rzecz powoda zgodnie z wnioskiem stanowiącym załącznik do apelacji.</p> <p>Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Apelacyjny, podziela i przyjmuje za swoje, wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia, ustalenia Sądu pierwszej instancji oraz dokonaną ocenę prawną, o ile poniżej, nie uznał odmiennie.</p> <p>1. Na wstępie, przypomnieć należy ugruntowaną w judykaturze regułę, a mianowicie, że w wypadku wyroku oddalającego apelację, wydanego na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu w pierwszej instancji, sąd odwoławczy nie musi powtarzać dokonanych prawidłowo ustaleń; wystarczy stwierdzenie, że ustalenia sądu pierwszej instancji podziela i przyjmuje za własne. Konieczne jest jednak ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów apelacji (por. wyrok SN z dnia 23.02.2006 r., II <span class="anon-block">(...)</span> niepublikowany, zamieszczony w LEX nr 179973).</p> <p>Przywołać także należy zasadę, według której Sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania (por. uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 31.01.2008 r., III CZP 49/07, opublikowana w OSNC 2008 z. 6 poz. 55).</p> <p>W przedmiotowej sprawie nie występują okoliczności, które mogłyby świadczyć o nieważności postępowania.</p> <p>Powód sformułował w apelacji trzy zarzuty, w tym jeden dotyczący naruszenia prawa materialnego, poprzez uchybienie dyspozycjom przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24;art. 448)">art. 23, 24 i 448 k.c.</a> oraz dwa zarzuty naruszenia prawa procesowego.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe zarzuty okazały się nieuzasadnione.</p> <p>W pierwszym rzędzie, należało się odnieść do zarzutów formalnych, bowiem, brak uchybień w tym zakresie, stwarzał dopiero możliwość dokonania oceny prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego.</p> <p>2. Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Gdy chodzi o zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, a więc normy zakreślającej Sądowi granice oceny zebranego materiału dowodowego, to przypomnieć należy, że do jego naruszenia mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (tak m.in. SN w wyroku z dnia 16.12.2005 r., III <span class="anon-block">(...)</span>, niepublikowanym, zamieszczonym w LEX nr 172176).</p> <p>Powyższą regułę, należy rozwinąć i rozumieć w ten sposób, że nawet, jeżeli na podstawie zebranego materiału dowodowego, można wywnioskować inną wersję wydarzeń, zgodną z twierdzeniami skarżącego, ale jednocześnie, wersji przyjętej przez Sąd I instancji nie można zarzucić rażącego naruszenia szeroko pojętych reguł inferencyjnych, to stanowisko skarżącego stanowić będzie tylko i wyłącznie polemikę ze słusznymi i prawidłowymi ustaleniami Sądu.</p> <p>Ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego oraz dokonana przez ten Sąd ocena prawna tych okoliczności, w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie wykroczyły poza granice swobodnej oceny dowodów, wyznaczonych dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Należy zauważyć, że powód powołując się na naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> (k. 150v akt), nie wskazał dowodów, które jego zdaniem, zostały błędnie ocenione przez Sąd I instancji. W istocie, przywołał tylko prezentowany przez siebie punkt widzenia w toku niniejszego postępowania. Nie można skutecznie podnieść zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, ograniczając się jedynie do ogólnej wypowiedzi na temat poglądu wyrażonego przez Sąd a quo.</p> <p>3. Chybiony okazał się zarzut popełnienia przez Sąd meriti błędów w ustaleniach faktycznych.</p> <p>W istocie, kwestią bezsporną była okoliczność, że obaj pozwani nie odbyli bezpośredniej konferencji z powodem przed sporządzeniem opinii o braki podstaw do wywiedzenia określonej skargi. Natomiast, czy podjęte przez pozwanych czynności, stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że wywiązali się oni z obowiązku prawidłowej reprezentacji powoda, stanowiło już materię oceny zebranego materiału dowodowego z punktu widzenia obowiązującego prawa.</p> <p>4. Nieuzasadniony okazał się zarzut powoda naruszenia przez Sąd Okręgowy prawa materialnego, w postaci przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24;art. 448)">art. 23, 24 i 448 k.c.</a> </p> <p>Otóż, w ocenie Sądu Apelacyjnego powód nie wykazał i nie udowodnił, aby pozwani w jakikolwiek sposób naruszyli swoimi działaniami lub zaniechaniami szeroko rozumiany porządek prawny, w tym obowiązujące przepisy prawa czy też zasady współżycia społecznego. Po drugie, powód nie wykazał również i nie udowodnił, aby zachodził jakikolwiek związek przyczynowy pomiędzy działaniami lub zaniechaniami pozwanych a naruszeniem wskazanych przez niego dóbr osobistych.</p> <p>Należy podkreślić, że pełnomocnik ma prawo, zarówno wnieść określoną skargę, jak i sporządzić opinię o braku podstaw do jej wniesienia. Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeksu postępowania cywilnego</a> zawierają w odniesieniu do każdej ze skarg (kasacyjnej, o wznowienie postępowania czy o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia), katalog określonych, niezbędnych wymogów formalnych. Z kolei, gdy dana skarga powoduje wszczęcie szeroko rozumianego postępowania przed Sądem Najwyższym, zachodzi wymóg przymusu adwokacko – radcowskiego. Wskazane powyżej uwagi, prowadzą do wniosku, że a priori szansa skutecznego wywiedzenia określonej skargi wymaga oceny prawnej. W takiej sytuacji, gdy ustanowiony pełnomocnik z urzędu zapoznał się z dotychczas zebranym materiałem procesowym i nie widział potrzeby spotkania z powodem, to takie postępowanie mieściło się w zakresie prawidłowo wykonywanej reprezentacji powoda. Dodać trzeba, że w istocie powód nie kwestionował sporządzonych opinii o braku podstaw do wniesienia określonej skargi, a zarzucał jedynie pozwanym brak kontaktu z nim przed ich sporządzeniem.</p> <p>W rezultacie, słuszne okazało się stanowisko zajęte przez Sąd I instancji o bezpodstawności wytoczonego przez skarżącego powództwa.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację, jako bezzasadną.</p> <p>W związku z tym, że do chwili powiadomienia przez powoda Sądu odwoławczego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa radcy prawnemu <span class="anon-block">G.</span>, podejmował on stosowne czynności procesowe w imieniu skarżącego, należało rozstrzygnąć również o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym (punkt II sentencji).</p> <p>O kosztach tych orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 2;§ 2 ust. 1;§ 2 ust. 2;§ 2 ust. 3)">§ 2 ust. 1, 2 i 3</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 7)">§ 6 pkt 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 2)">§ 12 ust. 1 pkt. 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 15;§ 16)">§ 15 i 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z ze zm.).</p> <p>Na koszty te składało się wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 5400 zł, powiększonej o należną stawkę podatku od towarów i usług.</p> </div>