II AKz 449/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKz 449/12</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 21 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Maciej Żelazowski (spr.)</p> <p>Sędziowie: SA Bogumiła Metecka-Draus</p> <p>SA Stanisław Kucharczyk</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska</p> <p>przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. P.</span> </strong> </p> <p>zażaleń wniesionych przez skazanego i jego obrońcę</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie</p> <p>z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt III K 205/12</p> <p>w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>1.  zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,</p> <p>2.  zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. H.</span> kwotę 147, 60 zł (sto czterdzieści siedem 60/100 złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Skazany <span class="anon-block">D. P.</span>, pismem z dnia 3 września 2012 r. wniósł o wydanie wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone wyrokami:</p> <p>1)  Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II K 267/10, za czyny popełnione w 2007 i w 2008 r.,</p> <p>2)  Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt III K 126/11, za czyn popełniony w dniu 2 lutego 2011 r.</p> <p>Postanowieniem z dnia 22 października 2012 r., Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w sprawie wydania wobec <span class="anon-block">D. P.</span> wyroku łącznego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> karę łączną w wyroku łącznym można orzec tylko wtedy, gdy „sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw". W niniejszej sprawie czyn przestępczy z wyroku III K 126/11 został popełniony 2 lutego 2011 r., a więc już po wydaniu pierwszego wyroku, tj. II K 267/10 z dnia 7 września 2010 r. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, brak było podstaw do wydania wyroku łącznego i dlatego należało postępowanie w tym przedmiocie umorzyć.</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany i jego obrońca.</p> <p>Skazany w swoim zażaleniu podniósł, że sporządzając wniosek o wydanie wyroku łącznego powołał błędny artykuł. Dlatego prosi o ponowne rozpoznanie jego sprawy bez uwzględniania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i wydanie wyroku łącznego i wymierzenie mu kary łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji.</p> <p>Obrońca skazanego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> „poprzez przyjęcie, iż skazany nie spełnia ustawowych wymogów dla wydania wyroku łącznego”.</p> <p>Tak podnosząc, żalący wniósł o „zmianę zaskarżonego postawienia i wydanie wyroku łącznego zgodnie z wnioskiem skazanego”.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenia skazanego i jego obrońcy okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym.</p> <p>Obrońca skazanego bowiem nie tylko wadliwie sformułował zarzut, nie tylko w żaden sposób go nie uzasadnił, ale jeszcze wadliwie sformułował końcowy wniosek, albowiem niemożliwe w sprawie było, oczywiście gdyby zaistniały ku temu jakiekolwiek podstawy, wydanie orzeczenia reformatoryjnego poprzez „wydanie wyroku łącznego”, już chociażby z tego powodu, że ewentualna zmiana mogłaby dotyczyć jedynie zaskarżonego postanowienia, a postanowieniem nie można „wydać wyroku łącznego”. Zupełnym nieporozumieniem było również stanowisko skazanego domagające się „nieuwzględnienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a>”, albowiem zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 569;art. 569 § 1)">art. 569 § 1 k.p.k.</a> wyrok łączny można wydać wówczas, gdy zachodzą warunki orzeczenia kary łącznej. Warunki te zaś określone zostały w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> Żadną zatem miarą nie można było pominąć rozważanego tutaj przepisu, a wręcz przeciwnie w sprawie bezwzględnie musiały zaistnieć warunki w nim określone, aby w ogóle możliwe było orzeczenie kary łącznej, a tym samym wydanie wyroku łącznego. Już zatem z tych powodów wniesione zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a>, sąd orzeka karę łączną jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Tym samym orzeczenie kary łącznej, a więc i wydanie wyroku łącznego możliwe jest jedynie wówczas, gdy przestępstwa, za które orzeczono kary jednostkowe popełnione zostały zanim zapadł co do któregokolwiek z nich nieprawomocny wyrok. Tymczasem w realiach sprawy, jak słusznie ustalił Sąd I instancji, kolejnego przestępstwa (z dnia 2 lutego 2011 r. objętego wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt III K 126/11) skazany dopuścił się już po wydaniu wyroku w stosunku do pozostałych popełnionych przez niego przestępstw (objętych wyrokiem Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II K 267/10). Tym samym brak było podstaw do przyjęcia występowania realnego zbiegu wszystkich popełnionych przez skazanego przestępstw i w konsekwencji do orzeczenia kary łącznej i wydania wyroku łącznego zwłaszcza, że Sąd w sprawie o sygnaturze II K 267/10 orzekł karę łączną.</p> <p>Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie występowały warunki do wydania wyroku łącznego i postępowanie w tym przedmiocie umorzył.</p> <p>Jedynie z urzędu Sąd Apelacyjny zauważa, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na posiedzeniu, o którym skazany i jego obrońca nie zostali powiadomieni. Zgodnie jednak z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 96)">art. 96 k.p.k.</a> (przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 574)">art. 574 k.p.k.</a> nakazuje w kwestiach nieuregulowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 60)">rozdziale 60 k.p.k.</a> odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu zwyczajnym przed sądem pierwszej instancji) strony mają prawo do wzięcia udziału w posiedzeniu wówczas, gdy ustawa tak stanowi, chyba, że ich udział jest obowiązkowy, w pozostałych zaś przypadkach mogą one wziąć udział w posiedzeniu jeżeli się stawią, chyba że znowu ustawa stanowi inaczej. W realiach przedmiotowej sprawy oczywistym było, że udział skazanego i jego obrońcy w posiedzeniu sądu w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a> nie był obowiązkowy, albowiem przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 60)">rozdziału 60 k.p.k.</a> takiego obowiązku nie nakładają, a obowiązek określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a>, pomimo że skazany był pozbawiony wolności w postępowaniu toczącym się przed sądem okręgowym, dotyczy jedynie rozprawy. Ponadto przepisy wymienionego wyżej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 60)">rozdziału 60 k.p.k.</a> nie stanowią nic na temat prawa stron do udziału w posiedzeniu w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a>, natomiast badanie dopuszczalności wydania wyroku łącznego, jako że poprzedza wyznaczenie rozprawy, w swojej istocie odpowiada uregulowaniu zawartemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 339)">art. 339 k.p.k.</a>, który to przepis (w § 5) obowiązek lub możliwość wzięcia przez strony, obrońców i pełnomocników, udziału w posiedzeniu, ogranicza do enumeratywnie wymienionych przypadków. Nie należy jednak do nich posiedzenie w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a> (wprawdzie rozważany przepis przewiduje prawo stron do udziału w posiedzeniu w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2;art. 17 § 1 pkt. 3;art. 17 § 1 pkt. 4;art. 17 § 1 pkt. 5;art. 17 § 1 pkt. 6;art. 17 § 1 pkt. 7;art. 17 § 1 pkt. 8;art. 17 § 1 pkt. 9;art. 17 § 1 pkt. 10;art. 17 § 1 pkt. 11)">art. 17 § 1 pkt 2-11 k.p.k.</a>, ale jego literalna wykładnia wskazuje, iż nie obejmuje on swoją dyspozycją umorzenia postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a>- tak też Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 4 listopada 2009 r., II AKz 698/09, KZS 2010/11/64). Oczywistym zatem jest, że stwierdzenie przeszkody prawnej do wydania wyroku łącznego skutkuje koniecznością wydania postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a> na posiedzeniu, w którym strony mają prawo wziąć udział, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 96;art. 96 § 2)">art. 96 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 574)">art. 574 k.p.k.</a>, jedynie wówczas gdy się stawią. Automatycznie zatem na sądzie nie spoczywał obowiązek zawiadamiania skazanego i jego obrońcy o terminie posiedzenia.</p> <p>Zaskarżone postanowienie należało zatem utrzymać w mocy.</p> <p>Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu oparto na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 5)">§ 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zmianami).</p> </div>