III AUa 2001/12

<p>Sygn. akt III AUa 2001/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 27 listopada 2012 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Katowicach</strong> </p> <p>Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="498"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Ewa Piotrowska (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Jolanta Ansion</p> <p>SSA Maria Małek - Bujak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Sebastian Adamczyk</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. w Katowicach</p> <p>sprawy z odwołania <span class="anon-block">B. K.</span> (<span class="anon-block">B. K.</span> )</p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>o prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych</p> <p>na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w Częstochowie </p> <p>z dnia 16 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV U 784/12</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p>/-/ SSA J. Ansion /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA M. Małek-Bujak Sędzia Przewodnicząca Sędzia</p> <p>Sygn. akt III AUa 2001/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2012 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> i przyznał ubezpieczonemu <span class="anon-block">B. K.</span> prawo do emerytury od dnia <br/>5 października 2011 roku.</p> <p>We wcześniejszym postępowaniu przed Sądem ubezpieczony wykazał, że <br/>w okresie od 1 września 1968 roku do 31 grudnia 1992 roku wykonywał prace przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych w kanałach remontowych wymienione w wykazie A dział XIV poz. 16 rozporządzenia Rady Ministrów <br/>z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych <br/>w warunkach szczególnych, a to w oparciu o zeznania ubezpieczonego oraz zeznania świadków <span class="anon-block">E. S.</span> i <span class="anon-block">M. M.</span>.</p> <p>W wyniku apelacji wyrok Sądu Okręgowego z 11 stycznia 2012 roku został uchylony, a postępowanie zniesione w całości z powodu jego nieważności albowiem organ rentowy nie został dopuszczony do udziału w sprawie.</p> <p>Sąd Okręgowy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie zeznań świadków <span class="anon-block">S. J.</span> oraz <span class="anon-block">M. M.</span> ustalił, że świadek <br/> <span class="anon-block">S. J.</span> w latach 1967-1979 pracował w <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> jako starszy mistrz na hali, w której odwołujący pracował w brygadzie mechaników przy naprawie samochodów ciężarowych. Świadek spotykał ubezpieczonego przy pracach <br/>w kanałach, miał w nadzorze brygadę, w której pracował ubezpieczony. Świadek ten kategorycznie potwierdził pracę ubezpieczonego w kanałach remontowych w spornym okresie składając logiczne i wyczerpujące zeznania przed Sądem, które ten uznał za miarodajne. Zeznania te podobnie jak zeznania świadka<span class="anon-block">M. M.</span> znajdują potwierdzenie w dokumentach dotyczących zatrudnienia w <span class="anon-block"> (...)</span> znajdujących się <br/>w aktach rentowych świadka. Świadek wykluczył by ubezpieczony zajmował się naprawą motocykli, samochodów osobowych czy remontem nadwozi.</p> <p>Sąd I instancji uznał, że już tylko zeznanie świadka <span class="anon-block">S. J.</span> wystarcza dla uznania słuszności roszczeń ubezpieczonego i wskazał, że dowodem <br/>w sprawie są również rzetelne zeznania świadka <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">M.</span>, do których organ rentowy miał możliwość się w toku niniejszego postępowania odnieść.</p> <p>W oparciu o dokonane ustalenia, Sąd I instancji uznał, że ubezpieczony wykazał się ponad 15-letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych, osiągnął wiek 60 lat, ma wymagany ponad 25-letni staż pracy i rozwiązał umowę <br/>o pracę 4 października 2011 roku, a zatem spełnia wszystkie warunki dla uzyskania emerytury z mocy art. 184 ustawy emerytalnej.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od wyroku wniósł organ rentowy.</strong> </p> <p>Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości wyrokowi temu zarzucił</p> <p>- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">328 § 2 k.p.c.</a>, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i ustalenie, że ubezpieczony w spornym okresie pracował stale i w pełnym wymiarze w warunkach szczególnych, ponadto sporządzenie uzasadnienia, które nie pozwala na weryfikację stanowiska Sądu, a w konsekwencji zarzucił:</p> <p>- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 184 ust. 1 w związku <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32;art. 32 ust. 1;art. 32 ust. 4)">art. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach <br/>z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> przy zastosowaniu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)">§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. <br/>Nr 8, poz. 43 ze zm.), poprzez przyznanie ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych w sytuacji niespełnienia przesłanki wymaganej do przyznania prawa do tego świadczenia, tj. posiadania <br/>co najmniej 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale <br/>i w pełnym wymiarze.</p> <p>Wskazując na podane zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o oddalenie odwołania ubezpieczonego.</p> <p>W uzasadnieniu apelacji organ rentowy podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a>, co uniemożliwia zweryfikowanie ustaleń faktycznych Sądu oraz dokonanej przez niego subsumcji przepisów pod ustalony stan faktyczny. Trudno także ustalić, jakie okoliczności Sąd <br/>I instancji wyjaśnił, nie sposób wywnioskować z uzasadnienia Sądu w jakim okresie ubezpieczony pracował w warunkach szczególnych.</p> <p>Nadto, apelujący podniósł, że jeżeli Sąd Okręgowy uwzględnił do pracy <br/>w warunkach szczególnych cały sporny okres od 1 września 1968 roku do 31 grudnia 1992 roku, to zeznania świadka <span class="anon-block">S. J.</span> nie mogą go potwierdzać, bo pracował on w <span class="anon-block"> Zakładzie (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> od 1967 roku do 1979 roku.</p> <p>Podniesiono również, że postępowanie przed Sądem Okręgowym w sprawie sygn. IV U 1253/11 zostało zniesione w całości, jako nieważne. Zeznania świadków <br/>w tym postępowaniu nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu niniejszym, albowiem pełnomocnik organu rentowego nie mógłby się zatem w żaden sposób do nich odnieść skoro nie został dopuszczony do udziału w sprawie, co stanowi istotę pozbawienia strony możliwości obrony swych praw.</p> <p>Dlatego apelujący wywodzi, że ubezpieczony nie wykazał posiadania <br/>co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy, co jest niezbędną przesłanką do przyznania emerytury na podstawie art. 184 ustawy cytowanej na wstępie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja organu rentowego nie podlega uwzględnieniu, choć niektóre zarzuty są zasadne.</strong> </p> <p>Po uzupełnieniu postępowania dowodowego i wyeliminowaniu błędów popełnionych przez Sąd I instancji należało stwierdzić, że ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki konieczne do nabycia emerytury wcześniejszej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184</a> w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32)">art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. 2009/153/1227 ze zm.) i w związku z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub <br/>w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. 1983/8/43 ze zm.).</p> <p>Uszło bowiem uwadze Sądu I instancji, że wyrokiem Sądu Apelacyjnego <br/>w Katowicach z dnia 29 marca 2012 roku w sprawie III AUa 418/12 uchylony został wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie <br/>z dnia 11 stycznia 2012 roku z powodu nieważności postępowania i zniesione zostało w całości postępowanie przed tym Sądem w sprawie emerytury ubezpieczonego <span class="anon-block">B. K.</span>.</p> <p>Powołanie się zatem w uzasadnieniu wyroku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na dowody z zeznań świadków przeprowadzone w nieważnym postępowaniu jest oczywiście bezskuteczne.</p> <p>Sąd Apelacyjny, uzupełniając postępowanie dowodowe, ponownie przesłuchał świadków <span class="anon-block">E. S.</span> (k. 117 a.s.) i <span class="anon-block">M. M.</span> (k. 118 a.s.), <br/>a także przeprowadził dowód z przesłuchania stron, ograniczając go do przesłuchania ubezpieczonego (k. 118 a.s.). Oceniając zebrany materiał dowodowy wraz z dowodem z przesłuchania świadka <span class="anon-block">S. J.</span> (k. 86 a.s.), przełożonego odwołującego w latach od 1967 do 1979 doszedł do przekonania, że ubezpieczony pracując w okresie ponad 24 lat jako mechanik samochodowy przy naprawie samochodów ciężarowych w Zakładach <span class="anon-block">(...)</span>, pracował w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na jego stanowisku przy pracy określonej w załączniku do rozporządzenia RM z 7 lutego 1983 roku w wykazie A, dziale XIV poz. 16 czyli <em> <!-- -->pracach wykonywanych w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych</em>. Wprawdzie świadek <span class="anon-block">J.</span> nabył prawo do emerytury w wieku powszechnie obowiązującym, zatem nie musiał powoływać się na świadectwo pracy w warunkach szczególnych, tak samo jak świadek <span class="anon-block">M.</span>, który uzyskał prawo do emerytury w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy <br/>o emeryturach i rentach z FUS, niemniej jednak, treść zeznań wszystkich świadków <br/>w przekonujący sposób uzasadnia przyjęcie, że odwołujący pracował w kanałach wymontowując elementy i urządzenia pojazdów ciężarowych i dokonując ich napraw <br/>i montażu w tychże kanałach remontowych. Zarówno wielkość zakładu, w którym świadkowie i ubezpieczony byli zatrudnieni jak i charakter tego zakładu przeznaczonego do remontów taboru dużych, ciężarowych samochodów świadczą <br/>o wiarygodności zeznań świadków. Nawet gdyby okresowo zdarzało się, że ubezpieczony nie wykonywałby pracy w kanałach, to razem z zaliczonym okresem pracy w warunkach szczególnych (także praca w kanałach remontowych) <br/>w <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> w Wydziale <span class="anon-block"> (...)</span> <br/>w <span class="anon-block">C.</span> posiada ponad 29 lat jednorodnego zatrudnienia, z którego <br/>z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością 15 lat pracy w warunkach szczególnych można przyjąć do daty 31 grudnia 1998 roku.</p> <p>Należy także podkreślić, że okoliczność, iż mechanik w czasie obowiązujących go 8 godzin pracy, wychodzi z kanału na przerwę po konieczne do naprawy narzędzie lub w celu zdemontowania części naprawianego pojazdu poza kanałem po to, aby tę część ponownie zamontować w pojeździe w kanale, nie jest niezgodna z normą przepisu § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Celem ustawodawcy było bowiem przyznanie szczególnych przywilejów pracownikom, których główne i jedyne zadanie koncentrowało się na wykonywaniu prac o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości. Specyfika pracy <br/>w dużych jednostkach naprawczych taboru transportowo-spedycyjnego, w halach naprawczych sprawiała, że praca mechanika odbywała się w kanałach, ale czynności pomocnicze do wykonania zadań w kanale musiał wykonać sam mechanik, stąd mógł spędzać poza kanałem konieczną ilość czasu, nie wpływającą jednak na pojęcie pracy w warunkach szczególnych w pełnym wymiarze czasu pracy.</p> <p>Mając na uwadze wielkość bazy remontowej pracodawcy ubezpieczonego <br/>i ilość kanałów naprawczych (od 8 do 10) oraz fakt, że naprawy dotyczyły samochodów ciężarowych nie ulega wątpliwości, że praca ubezpieczonego odbywała się w kanałach.</p> <p>Oceniając zebrany materiał dowodowy, z zachowaniem zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> oraz zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, Sąd Apelacyjny ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznając go za wiarygodny.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>.</p> <p>/-/ SSA J. Ansion /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA M. Małek-Bujak Sędzia Przewodnicząca Sędzia</p> <p>JR</p> </div>