III AUa 671/12

<p>Sygn. akt III AUa 671/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 listopada 2012 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Poznaniu, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Marek Borkiewicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Marta Sawińska (spr.)</p> <p>SSA Iwona Niewiadowska-Patzer</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy inspektor sądowy Dorota Cieślik</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. w Poznaniu</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">L. S.</span> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">O.</span> </strong> </p> <p>o emeryturę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu</p> <p>z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt VII U 1219/11</p> <p>o d d a l a apelację.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 23 września 2011 r. pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">O.</span> odmówił <span class="anon-block">L. S.</span> prawa do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych – w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 czerwca 2011 r.</p> <p>Od decyzji powyższej wnioskodawca odwołał się do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu.</p> <p>Wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. dokonano zmiany zaskarżonej decyzji w całości poprzez przyznanie odwołującemu prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych poczynając od dnia 30 lipca 2011 r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->U podstaw powołanego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:</span> </p> <p> <span class="anon-block">L. S.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> , z zawodu traktorzysta, posiada na dzień 1 stycznia 1999 r. 25 lat 11 miesięcy i 12 dni okresów składkowych i nieskładkowych (bezsporne), w tym okresy pracy w warunkach szczególnych od 1 października 1972 r. do 30 czerwca 1991 r. (z wyłączeniem urlopu bezpłatnego od 11-16 grudnia 1989 r.) świadczonej w Spółdzielni <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> jako kierowca ciągnika-traktorzysta.</p> <p>W okresie 1.10.1972 r. do 30.06.1991 r. <span class="anon-block">L. S.</span> był zatrudniony w Spółdzielni <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> i przez cały ten okres pracował jako traktorzysta. Jeździł ciągnikiem orząc i bronując, woził obornik, zajmował się opryskami chemicznymi oraz rozsiewem wapna i nawozu. Niekiedy pracował także przy wyładunku i załadunku wagonów. W okresie od 11 grudnia 1989 r. do 16 grudnia 1989 r. <span class="anon-block">L. S.</span> przebywał na urlopie bezpłatnym. Od dnia 1 grudnia 1990 r. otrzymał dodatek funkcyjny brygadzisty, który jednak nie wpłynął na zakres wykonywanych przez niego obowiązków.</p> <p>W świadectwie pracy z dnia 28 czerwca 1991 r. widnieje adnotacja , iż odwołujący zajmował stanowisko traktorzysty. Z kolei w świadectwie wykonywania prac w warunkach szczególnych z dnia 8 stycznia 1998 r. podano, że odwołujący pracował w szczególnych warunkach od 1.10.1972 r. do 30.06.1991 r. jako kierowca ciągnika-traktorzysta wykaz A Dział VIII poz.3 rozporządzenia RM z 7.XI.1983 r. (Dz.U.Nr 8 poz.43) wymienionym w wykazie A dziale VIII stanowiącym załącznik do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz.U. Nr 8 poz.43 ze zm.).</p> <p>Odwołujący posiada 15 lat pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>W dniu 3 września 1996 r. <span class="anon-block">L. S.</span> złożył wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy . Decyzją z dnia 26 stycznia 1997 r. pozwany przyznał mu rentę inwalidzką III grupy. Odwołujący nie pracuje, obecnie pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego.</p> <p>W tak ustalonym – na podstawie dokumentów akt sprawy, dokumentacji akt emerytalnych wnioskodawcy, zeznań świadka <span class="anon-block">J. R.</span>, zeznań <span class="anon-block">L. S.</span> – stanie faktycznym Sąd I instancji uznał wniesione odwołanie za uzasadnione.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne przedstawione w sprawie dokumenty z wyłączeniem świadectwa pracy w warunkach szczególnych z dnia 8.01.1998 r. co do uwzględnienia jako pracy w warunkach szczególnych okresu urlopu bezpłatnego wnioskodawcy. Pozostałe dokumenty sporządzono w przepisanej formie przez powołane do tego organy.</p> <p>Sąd uznał zeznania odwołującego za prawdziwe – są one spójne i logiczne, pozostają w zgodzie z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Podobnie – zeznania świadka <span class="anon-block">J. R.</span> zasługują na wiarę .</p> <p>Sąd Okręgowy przywołał treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184;art. 184 ust. 1)">art.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz.U. z 2009 r. nr 153 poz.1227), zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:</p> <p>1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz</p> <p>2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.</p> <p>W myśl ust. 2 emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.</p> <p>Za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresu zatrudnienia (par.3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8 poz.43 ze zm.).</p> <p>Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A nabywa prawo do emerytury, jeżeli łącznia spełnia następujące warunki:</p> <p>-osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn</p> <p>-ma wymagany okres zatrudnienia w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych (par.4 ust.1 rozporządzenia).</p> <p>Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku (par.2 ust.1 rozporządzenia).</p> <p>Sąd podkreślał, iż bezsporne było między stronami, że odwołujący posiada wymagany do wcześniejszej emerytury wiek, okresy składkowe i nieskładkowe ponad 25 lat, oraz że nie jest członkiem OFE.</p> <p>Kwestię sporną stanowiło posiadanie przez odwołującego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, co było kwestionowane przez organ rentowy. W zaskarżonej decyzji wskazano na brak w świadectwie pracy powołania zarządzenia i uchwały resortowej podległej i nadzorowanej przez centralne związki spółdzielcze.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazywał, że w załączniku do cytowanego rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. w wykazie A wymienione są prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W wykazie A Dział VIII (w transporcie i łączności) ujęto „prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych”.</p> <p>Zdaniem sądu I instancji przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, iż odwołujący pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako traktorzysta w okresie od 1.10.1972 r. do 30.06.1991 r. (z wyłączeniem okresu urlopu bezpłatnego od 11 do 16 grudnia 1989 r.) w Spółdzielni <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">J.</span>. Fakt, iż odwołujący dokonywał niekiedy prac załadunkowych i wyładunkowych nie może przekreślać jego prawa do wcześniejszej emerytury, zwłaszcza mając na względzie fakt, iż <span class="anon-block">L. S.</span> posiada okres znacznie przewyższający wymagany 15-letni staż pracy w szczególnych warunkach. Co więcej – jak akcentował sąd – wersję odwołującego potwierdził również świadek <span class="anon-block">J. R.</span>.</p> <p>Sąd I instancji przywołał wyrok SN z 8.12.1998 r. IIUKN 357/98 oraz uchwały z dnia 10.03.1984 r. IIIUZP 6/84 i z 21 września 1984 r. IIIUZP 48/84 wskazujące na możliwość dowodzenia wykonywania pracy w warunkach szczególnych w postępowaniu sądowym wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi .</p> <p>Sąd uznał także za chybiony zarzut organu rentowego, iż w świadectwie pracy w szczególnych warunkach nie powołano właściwego przepisu resortowego – zarządzenia resortowe nie są źródłem prawa materialnego , w odróżnieniu od rozporządzenia RM z dnia 7 lutego 1983 r. cytowanego wyżej.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Apelację od powołanego orzeczenia wywiódł pozwany organ rentowy, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia odwołania.</span> </p> <p>Zarzut apelacji objął naruszenie przepisów prawa materialnego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art.184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153 poz.1227 ze zm.) w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)">par.4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz.U. Nr 8 poz.43).</p> <p>W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia apelujący naprowadzał, że nawet gdyby przyjąć ustalenie sądu o świadczeniu przez wnioskodawcę w spornym okresie pracy kierowcy ciągnika, to przywołane przepisy rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. nie dotyczą odwołującego. Powyższe wynika z faktu, że prace kierowców ciągników, kombajnów i pojazdów gąsienicowych ujęte zostały jedynie w dziale dotyczącym prac wykonywanych w transporcie i łączności. Ponad wszelką wątpliwość Spółdzielnia <span class="anon-block">(...)</span> nie należała do sektora transportowego gospodarki. Jedynie więc pracę wykonywaną ciągnikiem w transporcie można by uznać za pracę wykonywaną w szczególnych warunkach.</p> <p>Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. IIUK 21/10 wskazywał wyraźnie, że nie konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w akcie prawnym.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Odwołujący <span class="anon-block">L. S.</span> w złożonej odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pozwanego organu rentowego jest bezzasadna.</p> <p>Na wstępie Sąd Apelacyjny wskazuje, że w pełni akceptuje ustalenia stanu faktycznego poczynione na etapie postępowania pierwszo instancyjnego, przez co zbędne staje się ich ponowne w tym miejscu szczegółowe przywoływanie. Apelujący – co istotne – także nie naprowadzał zarzutów w zakresie ustaleń faktycznych.</p> <p>Prawidłowo przeanalizował Sąd I instancji materialno prawne podstawy roszczenia emerytalnego <span class="anon-block">L. S.</span>.</p> <p>Zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184;art. 184 ust. 1)">art.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj.1 stycznia 1999 r. osiągnęli:</p> <p>1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz</p> <p>2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.</p> <p>W myśl ust. 2 emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.</p> <p>W myśl art.32 tej samej ustawy ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1. Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (ust.2).</p> <p>Za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresu zatrudnienia (par.3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8 poz.43 ze zm.).</p> <p>Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A nabywa prawo do emerytury, jeżeli łącznia spełnia następujące warunki:</p> <p>-osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn</p> <p>-ma wymagany okres zatrudnienia w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych (par.4 ust.1 rozporządzenia).</p> <p>Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku (par.2 ust.1 rozporządzenia).</p> <p>Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie wykazano fakt legitymowania się przez wnioskodawcę co najmniej 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Nietrafny jest zarzut apelacji, iż zaliczenie spornego okresu pracy jako pracy w warunkach szczególnych jest niemożliwe wobec ujęcia prac kierowców ciągników , kombajnów i pojazdów gąsienicowych wyłącznie w dziale „transport i łączność” <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz.U. Nr 8 poz.43).</p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego tego rodzaju prace – na co wskazują także zasady doświadczenia życiowego – są wykonywane w różnych działach przemysłu (wielu resortach). Ich przypisanie działowi „transport i łączność” ma wyłącznie charakter porządkujący – w innym wypadku ten rodzaj prac należałoby umieścić praktycznie w każdym z działów przemysłu i rolnictwie albowiem prace kierowców tych pojazdów stanowią element funkcjonowania wielu gałęzi gospodarki .</p> <p>Za takim stanowiskiem opowiedział się także Sąd Najwyższy w wyroku z 25 września 2008 r. IIUK 1/08 rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2007 r. wydanego w sprawie sygnatura III AUa 315/06 .</p> <p>Sąd Najwyższy przywoływał w uzasadnieniu orzeczenia następującą argumentację :</p> <p>„Stwierdzenie, iż tylko kierowcy zatrudnionemu w dziale „Transport i łączność” można uznać pracę w szczególnych warunkach do emerytury stanowi błędną wykładnię prawa i prowadzi do uzależniania prawa do emerytury nie tylko od samej pracy w szczególnych warunkach lecz dodatkowo od określonego przyporządkowania jej do poszczególnych działów wymienionych w wykazie A załącznika do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. (…) Od razu powstaje więc zwykłe pytanie, o to czy w innych działach (przyjmując konwencje działów z wykazy do rozporządzenia ) nie było i nie ma kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze pow.3,5 tony zatrudnionych na takich stanowiskach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Oczywiście, że odpowiedź jest pozytywna. (…) Analiza ustawy prowadzi do wniosku, że podmiotem regulacji jest pracownik jako ubezpieczony a nie tylko pracownik-kierowca w dziale Transport i łączność. Stanowiący pierwotne źródło rozporządzenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820400267" title="Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 (art. 55)">art.55 ustawy z dnia 14.12.1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin</a> nie warunkował prawa do wcześniejszej emerytury od pracy w danym dziale, lecz pracy w szczególnych warunkach lub charakterze. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach ustawodawca uważał pracowników stale zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia i wymienił takie stanowiska pracy nie traktując kręgu jako zamkniętego , o czym świadczy zwrot „ w szczególności” (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820400267" title="Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 (art. 53;art. 53 ust. 2)">art.53 ust.2</a>). Ta regulacja potwierdzała, że chodzi o podmiotowe uprawnienie pracownika bez zawężania do działu gospodarki. Niezasadnym byłoby przyjęcie, że mogło to uczynić rozporządzenie wykonawcze z dnia 7 lutego 1983 r. skoro w jego delegacji ustawowej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820400267" title="Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 (art. 55)">art.55</a> stwierdzono jedynie, że rozporządzenie określa rodzaje prac lub stanowisk pracy oraz warunki na podstawie których przysługiwać może wcześniejsza emerytura . (…) W wykazach resortowych lub branżowych prace w szczególnych warunkach nie były zawężane tylko do danego resortu czy branży. Regulacja ta nie zmieniła się po reformie systemu emerytalnego gdyż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820400267" title="Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 (art. 32)">art.32</a> nie inaczej określa pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i charakterze. Znaczący jest także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2004 r. P 17/03, zgodnie z którym pracę w warunkach szczególnych zalicza się również pracownikom zatrudnionym u prywatnych pracodawców.</p> <p>(…) ponadto – odesłanie a art.32 ust.4 ustawy emerytalnej do przepisów dotychczasowych czyli do rozporządzenia oznacza, że znaczenie prawne ma tylko regulacja dotycząca rodzajów pracy i stanowisk oraz warunków zatrudnionych w szczególnych warunkach lub charakterze. (por. uchwała SN z 13.02.2002 r. IIIZP 30/01 OSNP 2002/10/243), a zatem nie działy branżowe gospodarki, jeśli założyć, że tego dotyczy egzemplifikacja.</p> <p>Stanowisko powyższe sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości aprobuje .</p> <p>Mając na uwadze całość przywołanej argumentacji orzeczono o oddaleniu apelacji pozwanego organu rentowego jako bezzasadnej w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art.385 k.p.c.</a> </p> <p>SSA Marta Sawińska SSA Marek Borkiewicz SSA Iwona Niewiadowska-Patzer</p> </div>