III AUa 847/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III AUa 847/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie III Wydział Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Agata Pyjas - Luty</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Maria Szaroma (spr.)</p> <p>SSA Jadwiga Radzikowska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st.sekr.sądowy Monika Ziarko</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. w Krakowie</p> <p>sprawy z wniosku <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. C.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w <span class="anon-block">T.</span> </strong> </p> <p>o emeryturę</p> <p>na skutek apelacji wnioskodawcy <span class="anon-block">J. C.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie Wydziału IV Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>z dnia 10 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV U 184/12</p> <p> <strong> <!-- -->o d d a l a apelację.</strong> </p> <p>Sygn. akt III AUa 847/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z dnia 29 listopada 2012 r.</strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie od decyzji z dnia 9 stycznia 2012 r., którą Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> odmówił <span class="anon-block">J. C.</span> przyznania emerytury.</p> <p>Sąd Okręgowy stwierdził, że bezspornym w niniejszej sprawie było, że <span class="anon-block">J. C.</span> na dzień 01.01.1999 r. legitymuje się okresem zatrudnienia wynoszącym 26 lat, 2 miesiące i 7 dni okresów składkowych i nieskładkowych oraz nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. W dniu 28.11.2011 r. złożył wniosek o przyznanie emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, natomiast obecnie pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił nadto, że w dniu 07.01.1970 r. wnioskodawca podjął zatrudnienie w <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">S.</span>, przekształconym następnie w <span class="anon-block"> (...) Spółdzielnię Kółek Rolniczych</span> w <span class="anon-block">S.</span> - gdzie pracował do dnia 07.02.1994 r. Wnioskodawca pracował na stanowisku kasjera, magazyniera, zaopatrzeniowca, kierownika zakładu usług mechanizacyjnych, kierownika ds. administracji, a także na stanowisku kierownika betoniarni (brak możliwości ustalenia w jakich okresach wykonywał poszczególne czynności - pracował na tym stanowisku na którym był potrzebny). Będąc zatrudnionym na stanowisku kierownika zakładu usług mechanizacyjnych, przeważnie przychodził do pracy na godz. 6.00 rano i wykonywanie obowiązków zaczynał od wydania kierowcom ciągników paliwa, przechowywanym w 200 litrowych beczkach w specjalnym magazynie, oraz środków ochrony roślin. Czynności te zajmowały mu około 1 godz. Następnie jechał w pole za traktorzystami, by sprawdzić wykonywanie przez nich pracy, co zajmowało mu czas do końca dnia pracy. Treść angażu <span class="anon-block">J. C.</span> nie zawsze odzwierciedlała, to na jakim stanowisku rzeczywiście był zatrudniony. Był bowiem taki okres, że był jednocześnie kierownikiem stolarni, betoniarni i spraw administracyjnych.</p> <p>Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał w oparciu o zeznania świadków, którym w całości dał wiarę oraz dokumentów zalegających w aktach rentowych, których autentyczność oraz wiarygodność, jak również poprawność materialna i formalna nie budziły wątpliwości. Sąd I instancji nie dał jedynie wiary treści świadectw pracy sporządzonych w dniu 02.04.2001 r. przez ówczesnego <span class="anon-block">(...)</span>– <span class="anon-block">B. G.</span>, zeznającego w niniejszej sprawie w charakterze świadka, bowiem ich treść była sprzeczna z zeznaniami świadków, w tym samego <span class="anon-block">B. G.</span>.</p> <p>W oparciu o przeprowadzony dowód z zeznań świadków oraz dokumentów Sąd Okręgowy uznał, że wnioskodawca w <span class="anon-block"> (...) Spółdzielni Kółek Rolniczych</span> w <span class="anon-block">S.</span> nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych w okresie od 01.01.1976 r. do 31.12.1992 r. Wnioskodawca nie wykazał, by stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione wykazie A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika wprost, że wykonywał on przeróżne czynności przynależne do różnych stanowisk, przy czym nie da się szczegółowo rozdzielić w jakim czasie pełnił poszczególne funkcję.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 27;art. 32;art. 184;art. 184 ust. 1)">art. 27, art. 32 i 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) oraz przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz.U. Nr 8, poz.43 z późn. zm) uznał, że wnioskodawcy prawo do emerytury w obniżonym wieku nie przysługuje, gdyż nie posiada co najmniej 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Z tego względu orzeczono jak w sentencji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art.477^{<!-- -->14} §1 k.p.c.</a> </p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył wnioskodawca wnosząc o jego zmianę i przyznanie prawa do świadczenia, ewentualne uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wnioskodawca zarzucił, że Sąd I instancji nie dopatrzył się w jakim czasie zajmował stanowiska: kasjera, magazyniera zaopatrzeniowca, kierownika zakładu usług mechanicznych, kierownika ds. administracji, kierownika stolarni oraz kierownika betoniarni. W tym zakresie skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów lub z przesłuchania świadków. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że świadectwa pracy z dnia 02.04.2001 r. były wystawione w oparciu rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. oraz zarządzenie Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. Z pierwszego świadectwa pracy wynika, iż w okresie od 01.01.1976 do 31.10.1982 r. był kierownikiem zakładu usług mechanizacyjnych (wykaz A dział VIII, poz. 3), natomiast drugie świadectwo potwierdza okres zatrudnienia od 01.11.1982 do 31.12.1992 r. na stanowisku kierownika ds. administracyjnych (w tym okresie świadczył pracę na 3 stanowiskach kierowniczych), ujętego w wykazie A dział XIV poz. 1. Wnioskodawca oświadczył, że powyższych okresach podlegali mu pracownicy świadczący pracę w szczególnych warunkach, ujętą w zarządzeniu MRLiGŻ Nr 16, wydanym na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r., za których ponosił całkowitą odpowiedzialność. Wnioskodawca podkreślił, ze świadectwa pracy zostały wystawione przez uprawnioną osobę –członka zarządu, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Wnioskodawca nie zgodził się z oceną Sądu I instancji jakoby zajmowane przez niego stanowiska nie wymagały wysokiej sprawności psychofizycznej oraz, że nie jest to praca w znacznej szkodliwości dla zdrowia, czego dowodem jest orzeczenie komisji lekarskiej ZUS, która przyznała mu świadczenie rehabilitacyjne. Rozpoznane u niego schorzenia, w ocenie skarżącego, są dowodem na okoliczność świadczenia pracy w warunkach szczególnych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wnioskodawca spełnia warunki uprawniające go do otrzymania emerytury na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), w szczególności czy legitymuje się co najmniej 15 letnim okresem pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie orzeczenie Sądu I instancji należy ocenić jako prawidłowe i zgodne z prawem. Sąd Okręgowy rozpoznając odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego wnikliwie rozważył spełnienie przez niego warunków, od których uzależnione było uzyskanie prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Zgodnie z art. 184 ust. 1 cyt, ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:</p> <p>1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz</p> <p>2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.</p> <p>Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (ust.2).</p> <p>Sąd I instancji ustalił, że wnioskodawca nie spełnia wymogu legitymowania się co najmniej 15 letnim stażem pracy w warunkach szczególnych, stad prawo do przedmiotowego świadczenia mu nie przysługuje. Ustalenia te uznać należy za prawidłowe – i Sąd Apelacyjny je w pełni podziela. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, oparte przede wszystkim na zeznaniach wnioskodawcy oraz świadków: <span class="anon-block">A. W.</span> i <span class="anon-block">B. G.</span> oraz aktach rentowych nie pozwala bowiem uznać okresu zatrudnienia od 01.011976 r. do 31.12.1996 r. jako pracy w szczególnych warunkach. Podkreślić należy, że wnioskodawca posiada dwa świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach, z których wynika wprost, iż w okresie od 01.01.1976 r. do 31.10.1982 r., świadczył pracę ujętą w wykazie A dział VIII poz. 3, tj. prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych oraz od 01.11.1982 r. do 31.12.1992 r. pracował na stanowisku ujętym w wykazie A dział XIV poz. 1, tj. prace nie zautomatyzowane palaczy i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego, stanowiących załącznik do cyt. rozporządzenia. Mając na uwadze zatem treść powyższych świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach uznać należy, że w zasadzie bezspornym jest, iż prac tych wnioskodawca nie wykonywał osobiście. W wywiedzionej apelacji, jak i w przebiegu postępowania przed Sądem I instancji wnioskodawca stał na stanowisku, iż pełnił funkcje kierownicze, nie twierdząc iż w spornym okresie był kierowcą ciągnika, kombajnu lub pojazdu gąsienicowego, bądź palaczem lub rusztowym. Z ustalonego przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego wynika jedynie, że wnioskodawca nadzorował pracę traktorzystów, co jednakże nie stanowi dozoru, o którym mowa w wykazie A dział XIV poz. 24. Rozbieżność pomiędzy rzeczywiście wykonywaną pracą, a posiadanymi przez wnioskodawcę świadectwami wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 2 kwietnia 2001 r. sprawia, że dokumentom tym nie można przypisać waloru miarodajności. Wskazane w świadectwach stanowiska pracy, w żaden sposób nie pokrywają się z pracą rzeczywiście wykonywaną, co sprawia, że nie mogą one zostać w sprawie uwzględnione. Podkreślić należy, że z zeznań świadków wynika, że wnioskodawca zajmował w powyższym okresie różne stanowiska, które nie są ujęte w wykazie prac wykonywanych w szczególnych warunkach, a mianowicie: kierownik ds. administracyjnych, kierownik betoniarni, kasjer, magazynier, zaopatrzeniowiec, co jednoznacznie wyklucza uwzględnienie spornego okresu zatrudnienia do stażu pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>W tym stanie rzeczy podniesiony w apelacji zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, przeprowadzone postępowanie dowodowe, ponad wszelką wątpliwość dało podstawę do stwierdzenia, że wnioskodawca nie świadczył stale i w pełnym wymiarze pracy ujętej w wykazie stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia. Należy podkreślić, że samo świadectwo pracy w szczególnych warunkach nie przesądza jeszcze o uznaniu wykonywanej przez wnioskodawcę pracy za pracę w warunkach szczególnych. Świadectwo to bowiem nie jest dokumentem abstrakcyjnym i w związku z tym musi znajdować oparcie w dokumentacji pracowniczej, a w konsekwencji może być przez tę dokumentację weryfikowane. Tymczasem w sprawie zarówno dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę oraz zeznania świadków i samego wnioskodawcy, przeczą treści tych świadectw. Wnioskodawca w spornym okresie pracował na wielu stanowiskach pracy, przy czym żadne z tych stanowisk nie jest ujęte wykazie prac stanowiących załącznik do cyt. rozporządzenia, a których wykonywanie uprawnia do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 listopada 2001 r. sygn. akt II UKN 598/00, OSNP 2003/17/419 stwierdził, iż o uprawnieniu do emerytury na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) decyduje łączne spełnienie przez pracownika wszystkich warunków określonych w tym przepisie, a nie jego przekonanie, że charakter lub warunki pracy wystarczają do uznania jej za wykonywaną w szczególnych warunkach.</p> <p>Powyższe rozważania Sądu prowadzą do stwierdzenia, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek do przyznania wcześniejszej emerytury wynikające z treści art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)">§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a>, gdyż nie legitymuje się co najmniej 15 - letnim stażem pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Dlatego też mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Apelacyjny działając na mocy wskazanych wyżej przepisów oddalił apelację, o czym orzekł jak w sentencji na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> </div>