III AUa 481/12

<p>Sygn. akt: III AUa 481/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Iwona Szybka (spr.)</p> <p>Sędziowie:SSA Mirosław Godlewski</p> <p>SSA Anna Szczepaniak-Cicha</p> <p>Protokolant: stażysta Przemysław Trębacz </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. w Łodzi</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. K.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w <span class="anon-block">Ł.</span> </strong> </p> <p>o emeryturę,</p> <p>na skutek apelacji organu rentowego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi</p> <p>z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt: VIII U 1648/11;</p> <p> <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie.</strong> </p> <p>Sygn. akt III AUa 481/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 23 sierpnia 2011r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w <span class="anon-block">Ł.</span> odmówił <span class="anon-block">W. K.</span> prawa do emerytury, ponieważ ubezpieczony nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uwzględnił świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, gdyż w świadectwie tym pracodawca- <span class="anon-block"> Zakłady (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>, wpisał stanowisko monter aparatur i układów hydraulicznych, natomiast w powołanym przez zakład pracy Zarządzeniu Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7.07.1987r. w wykazie A dziale II poz. 1 pkt 47 wymienione zostało stanowisko monter rurociągów technologicznych.</p> <p>Odwołanie od tej decyzji wniósł <span class="anon-block">W. K.</span> domagając się przyznania prawa do emerytury.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012r. Sąd Okręgowy w Łodzi zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał <span class="anon-block">W. K.</span> prawo do emerytury od 15 września 2011r.</p> <p>Sąd Okręgowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach i rozważaniach:</p> <p> <span class="anon-block">W. K.</span> urodził się <span class="anon-block">(...)</span>., w dniu 16 sierpnia 2011r. złożył wniosek o emeryturę. Na dzień 1.01.1999r. udowodnił ponad 25 lat ogólnego stażu pracy. W okresie od 29.05.1978r. do 30.11.1995r. <span class="anon-block">W. K.</span> był zatrudniony w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>. W tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu – prace przy transporcie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku monter aparatury i układów hydraulicznych – monter rurociągów technologicznych. Wnioskodawca był odpowiedzialny za uruchomienie i utrzymanie centralnego ogrzewania na terenie zakładu. Wnioskodawca pracował na rozdzielni pary, co wiązało się ze stałym przebywaniem w węźle cieplnym. Ponadto wnioskodawca wykonywał swe obowiązki na różnych halach np. farbiarni, wykańczalni. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał odwołanie za zasadne. Jako podstawę rozstrzygnięcia uczynił art. 184 w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Jedyną sporną okolicznością było ustalenie, czy <span class="anon-block">W. K.</span> pracował 15 lat w warunkach szczególnych. Sąd Okręgowy na podstawie zeznań świadków i wnioskodawcy oraz świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych doszedł do przekonania, że w okresie od 29 maja 1978r. do 30 listopada 1995r. wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych, ponieważ stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. Zakres wykonywanych przez wnioskodawcę prac wskazuje, że wykonywał on pracę znajdującą się w wykazie z pkt II, czyli prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych, w tym także z pkt 47. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy, pracodawca wpisał mu dobre stanowisko pracy, czyli monter aparatur i urządzeń hydraulicznych, natomiast w ustawie chodzi o pracę monter rurociągów technologicznych, ale stanowisko i zakres pracy, to jest to co robił.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia odwołania, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 184 poprzez błędne przyznanie ubezpieczonemu emerytury podczas, gdy ubezpieczony nie ma prawa do emerytury, bo nie spełnia warunku 15 lat pracy w warunkach szczególnych oraz naruszenie prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> polegające na wydaniu wyroku bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>W uzasadnieniu apelujący podniósł, że zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego, wnioskodawca był odpowiedzialny za uruchamianie i utrzymanie centralnego ogrzewania na terenie zakładu pracy – opiekował się zatem węzłem ciepłowniczym ( rozdzielnia pary), a to nie przyporządkowuje jego stanowiska do wskazanej przez Sąd Okręgowy pozycji pomimo, że zgodnie z ustaleniem przez Sąd I instancji, wnioskodawca pracował w hałasie i w wysokiej temperaturze. Wnioskodawca nie był monterem rurociągów technologicznych.</p> <p>W odpowiedzi na apelację <span class="anon-block">W. K.</span> wniósł o jej oddalenie.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że pracował w wysokiej temperaturze i hałasie. Dostarczał parę technologiczną na wydziały do maszyn. Ogrzewanie zakładu było tylko w okresie jesienno-zimowym. Na halach produkcyjnych dokonywał remontów i konserwacji urządzeń technologicznych i rurociągów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja jest uzasadniona i skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku oraz oddaleniem odwołania. Trafny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zgodnie z treścią art. 184 ustawy emeryturach i rentach z FUS ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:</p> <p>1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz</p> <p>2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.</p> <p>Zgodnie zaś z treścią par. 4 ust. 1 rozporządzenia RM z 7.02.1983r. pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn i ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Pracą w warunkach szczególnych jest przy tym praca świadczona stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wskazanych w załączniku A do rozporządzenia z 7.02.1983r. (§ 1 i § 2 rozporządzenia). Normatywne rodzaje prac w szczególnych warunkach wyróżnia kryterium merytoryczne i formalne; pierwsze dotyczy wykonywania stale i w pełnym wymiarze takiej pracy, warunkiem drugiego jest wymienienie jej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzeniu z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a>. Praca która nie spełnia łącznie obu kryteriów nie uprawnia do emerytury w niższym wieku emerytalnym określonym w tym rozporządzeniu. ( tak: wyrok Sądu Najwyższego 2009-02-10, II UK 199/08, Legalis). Nawet jeżeli pracodawca uznał pracę na danym stanowisku za pracę w szczególnych warunkach, taki pracownik może nie otrzymać wcześniejszej emerytury. ZUS odmówi jej bowiem, gdy nie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. ( tak: wyrok Sądu Najwyższego z 2010-05-25, I UK 3/10, Monitor Prawa Pracy 2010/8/394). Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.</a> Decydującą rolę w analizie charakteru pracy ubezpieczonego z punktu widzenia uprawnień emerytalnych ma zatem możliwość jej zakwalifikowania pod którąś z pozycji wspomnianego załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów. W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32;art. 32 ust. 4)">art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> pracami w szczególnych warunkach nie są bowiem wszelkie prace wykonywane w narażeniu na kontakt z niekorzystnymi dla zdrowia pracownika czynnikami, lecz jedynie takie, które zostały rodzajowo wymienione w tymże rozporządzeniu. ( por. wyrok Sądu Najwyższego 2010-06-01, II UK 21/10, Legalis). Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy oznacza, że pracownik nie ma powierzonych innych obowiązków jak tylko te, które dotyczą pracy w szczególnych warunkach. ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2011-10-17, I UK 174/11, Legalis)</p> <p> <strong> <!-- -->Wskazać jednak należy, że wynikające z wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej (por. wyrok z dnia 1 czerwca 2010 r., <span class="underline"> <!-- -->II UK 21/10</span>), w którym zajęto stanowisko, że „wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo-branżowy”. Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym. Również w wyroku z dnia 3 czerwca 2008r., <span class="underline"> <!-- --> IUK 381/07</span> Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że przyporządkowanie określonej pracy do określonej w wykazie branży przemysłowej ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w warunkach szczególnych, gdy uciążliwość i szkodliwość pracy dla zdrowia wynika właśnie z jej branżowej specyfiki. ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2012-05-08, II UK 25/12, Legalis; wyrok Sądu Najwyższego z 2012-03-19, II UK 166/11, Legalis; postanowienie Sądu Najwyższego z 2012-03-14, I UK 406/11, Legalis; wyrok Sądu Najwyższego z 2011-05-19, III UK 174/10).</strong> </p> <p>Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że trafnie skarżący zarzuca, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyznanie wnioskodawcy emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych albowiem wnioskodawca nie udowodnił, że pracował w takich warunkach co najmniej przez 15 lat.</p> <p>Sąd Okręgowy zaliczył do pracy w warunkach szczególnych okres zatrudnienia wnioskodawcy w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> od 29 maja 1978r. do 30 listopada 1995r., bowiem ustalił, że w tym okresie wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w Wykazie A Dział II poz. 47 Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987r., czyli prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych – montera rurociągów technologicznych.</p> <p>Wykaz A Dział II Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987r., oraz Wykaz A Dział II, stanowiący załącznik do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> <span class="underline"> <!-- -->(Dz.U. Nr 8, poz. 43)</span>, brzmi: „ W energetyce - prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych”. Niewątpliwie <span class="anon-block"> Zakłady (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> nie są zakładami branży mieszczącej się w Dziale II. Są to zakłady mieszczące się w branży wymienionej w Dziale VII. Powyższe ustalenie przesądza zatem o tym, że praca wnioskodawcy wykonywana w branży lekkiej nie może być uznana za pracę w warunkach szczególnych wymienioną w branży energetycznej.</p> <p>Sąd Okręgowy uznał, że praca wnioskodawcy jako montera aparatur i urządzeń hydraulicznych jest pracą wykonywaną w warunkach szczególnych, ponieważ de facto wnioskodawca wykonywał prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. Przyporządkowanie jednak danego stanowiska pracy do określonej branży czyni koniecznym poszukiwanie, czy praca faktycznie wykonywana przez wnioskodawcę, została wymieniona w Dziale VII wykazu A Rozporządzenia RM z 7.02.1983r. lub w Dziale VII Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7.07.1987r. Analiza treści powyższych aktów prawnych prowadzi do wniosku, że w dziale VII ( zarówno rozporządzenia, jak i zarządzenia) brak prac, które faktycznie wnioskodawca wykonywał w spornym okresie. Jak wynika bowiem z zeznań świadka <span class="anon-block">W. J.</span> w okresie, którego dotyczy spór, <span class="anon-block">W. K.</span> był odpowiedzialny za uruchamianie i utrzymanie centralnego ogrzewania na terenie zakładu. Pracował w pomieszczeniu, w którym był główny zawór ( dający ciśnienie) i pilnował tego zaworu. Ponadto <span class="anon-block">W. K.</span> wykonywał prace hydraulików, przemywał i wymieniał rury, którymi „szła” para, naprawiał grzejniki, które miały postać pokarbowanych rur, naprawiał centralne ogrzewanie, które zamarzało i trzeba je było rozmrażać. Pracę swą wykonywał też na halach. Niesporne przy tym jest, że powyższa praca wnioskodawcy w okresie od 29.05.1978r. do 30.11.1995r. została przez zakład pracy sklasyfikowana jako praca montera aparatur i układów hydraulicznych. Okoliczność tę potwierdził sam wnioskodawca zeznając, że zakład pracy wpisał w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych prawidłowe stanowisko pracy.</p> <p>Zasadny jest także zarzut naruszenia prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a>. Niezależnie bowiem od stwierdzenia, że wnioskodawca nie może mieć zaliczonej pracy wykonywanej od 29.05.1978r. do 30.11.1995r. w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> jako pracy w warunkach szczególnych, ponieważ nie wykonywał prac wymienionych w Dziale VII, a przyporządkowanie określonej pracy do określonej w wykazie branży przemysłowej ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w warunkach szczególnych i nie można swobodnie czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym, to oceniając czynności wykonywane przez <span class="anon-block">W.</span> w okresie od 29.05.1978r. do 30.11.1995r. należy dojść do wniosku, że wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego, nie są to prace wymienione w Dziale II rozporządzenia z 7.02.1983r. Wnioskodawca zajmował się uruchamianiem i utrzymaniem centralnego ogrzewania w zakładzie pracy. W ramach tej pracy nadzorował główny zawór ciśnienia, pracował w pomieszczeniu, w którym zawór ten się znajdował, naprawiał grzejniki centralnego ogrzewania ( które miały postać rur) wykonując czynności hydraulika, naprawy te wykonywał też na halach np. farbiarni, wykańczalni. Powyższe wskazuje, jak trafnie zauważa apelujący, że wnioskodawca był monterem odpowiedzialnym za uruchamianie i utrzymanie centralnego ogrzewania, a to nie pozwala na zakwalifikowanie jego pracy jako montera rurociągów technologicznych w ramach prac wymienionych przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. Podnieść też trzeba, że w odpowiedzi na apelację wnioskodawca przyznaje, że centralnym ogrzewaniem zajmował się w okresie jesienno-zimowym, a to potwierdza tylko ustalenie, że nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Materiał dowody sprawy nie pozwala też zakwalifikować pracy wnioskodawcy do prac wymienionych w Dziale XIV Wykazu A rozporządzenia z 7.02.1983r. Zresztą wykonywania tych prac nie potwierdził zakład pracy w wydanym świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Reasumując stwierdzić należy, że wnioskodawca w okresie od 29.05.1978r. do 30.11.1995r. nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Przede wszystkim dlatego, że praca wnioskodawcy w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span>, czyli w zakładzie nie będących zakładem należącym do branży energetycznej, nie może być zaliczona do pracy w warunkach szczególnych przewidzianej tylko dla tej branży, bo wnioskodawca pracujący w przemyśle lekkim nie może mieć zaliczonej jako pracy w warunkach szczególnych pracy, która nie jest wymieniona dla tego przemysłu, a jest wymieniona dla innej branży. Ponadto materiał dowodowy sprawy pozwala na jednoznaczne ustalenie, że faktycznie wnioskodawca wykonywał pracę montera aparatur i układów hydraulicznych, czyli zajmował się uruchamianiem i utrzymanie centralnego ogrzewania, naprawiał grzejniki, nadzorował zawór ciśnienia pary, wykonywał prace hydraulika, czyli nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prac przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych” jako monter rurociągów technologicznych.</p> <p>Skoro wnioskodawca nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych, to nie ma prawa do emerytury w obniżonym wieku na podstawie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 par. 1 kpc</a> orzekł jak w sentencji.</p> </div>