III AUa 902/12

<p>Sygn. akt III AUa 902/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="153"/> <col width="402"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Daria Stanek</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Grażyna Czyżak</p> <p>SSA Aleksandra Urban (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>stażysta Emilia Romanik</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012 r. w Gdańsku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">J. P.</span> </p> <p>przeciwko</p> <p>Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>o prawo do emerytury</p> <p>na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VIII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt VIII U 1910/11</p> <p>oddala apelację.</p> <p>Sygn. akt III AUa 902/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">G.</span> odmówił wnioskodawcy <span class="anon-block">J. P.</span> prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż wnioskodawca nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca <span class="anon-block">J. P.</span> wskazał, iż spełnia wszystkie warunki do przyznania prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, w tym posiada 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Podniósł, iż do pracy w warunkach szczególnych należy uwzględnić okres zatrudnienia w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> od 15 lipca 1969 roku do 7 lutego 1985 roku.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.</p> <p>Wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku - VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawcy <span class="anon-block">J. P.</span> prawo do emerytury począwszy od dnia 1 lipca 2011r.</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł o następujące ustalenia faktyczne. <span class="anon-block">J. P.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span>, w dniu 7 lipca 2011 roku złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">G.</span> wniosek o przyznanie prawa do emerytury. Wnioskodawca nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i nie pozostaje w stosunku pracy. W toku postępowania przed organem rentowym wnioskodawca udowodnił 29 lat, 5 miesięcy i 7 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 roku organ rentowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa do emerytury z uwagi na brak 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Do okresu pracy w szczególnych warunkach organ rentowy nie zaliczył okresów zatrudnienia wnioskodawcy od 15 lipca 1969 roku do 14 września 1984 roku oraz od 21 września 1984 roku do 7 lutego 1985 roku w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. W okresach od 15 lipca 1969 roku do 14 września 1984 roku oraz od 21 września 1984 roku do 7 lutego 1985 roku wnioskodawca był zatrudniony, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, w charakterze konserwatora maszyn i urządzeń znajdujących się w zakładach, tj. bezpośrednio przy produkcji – bakutili, jeliciarni, smalcowi, hali, na której z półtuszy wyrabiano przetwory mięsne. Wnioskodawca wykonywał pracę wraz ze wszystkimi pracownikami, którzy pracowali przy uboju i wytwarzaniu dalszych przetworów i produktów z mięsa zwierzęcego. Wszystkie prace wnioskodawca wykonywał na miejscu, tj. na produkcji.</p> <p>W oparciu o tak ustalony stan faktyczny sprawy Sąd Okręgowy zważył, iż odwołanie wnioskodawcy <span class="anon-block">J. P.</span> zasługuje na uwzględnienie, bowiem spełnia on wszelkie przesłanki dla przyznania mu prawa do dochodzonego świadczenia. Sąd ten przywołał znajdujące zastosowanie przepisy prawa i wskazał, że wnioskodawca ukończył 60 lat, udokumentował okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze powyżej 25 lat, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego oraz nie pozostaje w stosunku pracy. Przedmiotem niniejszego postępowania była zaś kwestia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnych warunkach, a w szczególności posiadanie przez wnioskodawcę wymaganego 15-letniego okresu pracy w tychże warunkach. Do okresu pracy w szczególnych warunkach organ rentowy nie zaliczył okresów zatrudnienia wnioskodawcy od 15 lipca 1969 roku do 14 września 1984 roku oraz od 21 września 1984 roku do 7 lutego 1985 roku w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> – wobec nieprzedłożenia przez wnioskodawcę świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Sąd zatem uznał za zasadne ustalić charakter pracy wnioskodawcy w spornych okresach. Zaznaczyć należy, iż prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach przysługuje wówczas, gdy ubiegający się o prawo wykonywał prace w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Decydujące znaczenie ma zatem rodzaj i wymiar wykonywanej pracy, a nie przedłożenie odpowiedniego świadectwa pracy w szczególnych warunkach, ze wskazaniem stanowiska pracy określonego w wykazie prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Jak zauważył Sąd Najwyższy - określanie dla celów emerytalnych stanowisk pracy jako „pracy wykonywanej w szczególnych warunkach” w rozumieniu wykazów stanowiących załącznik do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) nie należy do kompetencji pracodawcy (vide: wyrok z dnia 22 czerwca 2005r., sygn. akt I UK 351/04, OSNP 2006/5-6/90). Zdarzyć się przecież może, iż pracodawca wystawił świadectwo pracy w szczególnych warunkach, pomimo iż pracownik takiej pracy nie wykonywał. Przeprowadzone przez Sąd Okręgowy postępowanie dowodowe potwierdziło, że okresami zatrudnienia wnioskodawcy wykonywanymi w szczególnych warunkach są okresy zatrudnienia od 15 lipca 1969 roku do 14 września 1984 roku oraz od 21 września 1984 roku do 7 lutego 1985 roku, które przekraczają wymagane 15 lat pracy w szczególnych warunkach. W powyższym okresie wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował na stanowisku konserwatora urządzeń w zakładach mięsnych, a więc wykonywał pracę w szczególnych warunkach, wymienioną w wykazie A, dziale X, poz. 8 cytowanego rozporządzenia, tj. prace wykonywane bezpośrednio przy uboju zwierząt. Podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność, że stale i w pełnym wymiarze wykonywał prace w warunkach szczególnych w spornych, powyżej wskazanych okresach, uwzględnionym przez Sąd, znalazła potwierdzenie w treści zeznań powołanych w sprawie świadków <span class="anon-block">Z. B.</span> oraz <span class="anon-block">S. C.</span>, którzy posiadali wiedzę na temat charakteru i rodzaju wykonywanej przez niego pracy. Świadkowie podali zakres czynności wykonywanych przez wnioskodawcę oraz opisali specyfikę jego pracy w spornych okresach. Okresy wykonywania pracy w warunkach szczególnych Sąd ustalił w oparciu o wystawione świadectwa pracy. W związku z powyższym, wskazać należy, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem charakteru pracy wnioskodawcy w spornych okresach wyraźnie wskazuje, iż była to praca w warunkach szczególnych. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wnioskodawca wykazał wymagane przepisem 15 lat pracy w szczególnych warunkach, spełnia zatem warunki do przyznania mu emerytury, przy czym emeryturę należało przyznać ubezpieczonemu od ukończenia 60 lat, na podstawie art. 129 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 ustawy emerytalnej. Wobec powyższego, na mocy przepisów przywołanych wyżej i w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477^{<!-- -->14} § 2 k.p.c.</a>, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł organ rentowy, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32)">art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (jedn. tekst z 2004r.Dz.U. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) , § 2 ust. 1 i § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego o pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późń. zm.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 K.P.C.</a> Wskazując na powyższe, pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego<br/>rozpatrzenia przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skarżący umotywował podniesione zarzuty i wnioski, w szczególności wskazując, że stanowisko ślusarza oraz konserwatora maszyn i urządzeń w Wydziale Produkcji Rzeźnej nie zostało wymienione w przepisach resortowych, a zatem ubezpieczony nie wykonywał prac bezpośrednio przy uboju zwierząt.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja organu rentowego okazała się bezzasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie wyjaśnić należy, że jeżeli sąd I instancji błędnie ustali kluczowe dla rozstrzygnięcia fakty, to nawet przy prawidłowej interpretacji stosowanych przepisów prawa materialnego, wydany wyrok nie będzie odpowiadał prawu.</p> <p>Innymi słowy, subsumcja nie odpowiadających prawdzie przedmiotowo istotnych ustaleń faktycznych skutkuje naruszeniem prawa materialnego, a pamiętać należy, że kontroli w tym zakresie sąd odwoławczy dokonuje z urzędu /por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r. III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55, Biul. SN 2008/1/13, Wspólnota 2008/7/44, Prok. i Pr.-wkł. 2009/6/60/.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, zasadnym jest w pierwszej kolejności odnieść się do podniesionego zarzutu naruszenia prawa procesowego – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a ponadto powinna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność – odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II UKN 685/98, OSNAPiUS Nr 17/2000, poz. 655, LEX nr 41437).</p> <p>Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że Sąd uchybił przy ocenie dowodów zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. W takim wypadku podważona skutecznie może być przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów, a także będące jej konsekwencją ustalenie stanu faktycznego i jego subsumowanie pod określony przepis prawa. To natomiast, że określone dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją strony skarżącej nie oznacza jeszcze, iż Sąd dopuścił się naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Dla należytego umotywowania swojego stanowiska strona apelująca powinna wykazać, jakich to konkretnych uchybień w ocenie dowodów dopuścił się Sąd pierwszej instancji, to jest – czy i w jakim zakresie ocena ta jest niezgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzą lub doświadczeniem życiowym, względnie – czy jest ona niepełna.</p> <p>Zgodnie z wyjaśnieniem udzielonym przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt I ACa 447/05, LEX nr 177024, które Sąd odwoławczy podziela, zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego może tylko wówczas wzruszyć zaskarżony wyrok, gdy istnieje dysharmonia między materiałem zgromadzonym w sprawie a konkluzją, do jakiej doszedł Sąd na jego podstawie.</p> <p>Odnosząc powyższe rozważania natury ogólnej do realiów przedmiotowej sprawy, wskazać należy, iż w ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy wyjaśnił w toku przeprowadzonego postępowania wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Przeprowadził także wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy postępowanie dowodowe, które ocenił zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych wyżej wskazanym przepisem. Zwrócić należy również uwagę, iż apelujący sformułował zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, jednak z uzasadnienia apelacji wynika, że nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, a wyłączenie ich ocenę prawną.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny zaakceptował w całości ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, traktując je jak własne, nie widząc w związku z tym konieczności ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776).</p> <p>Przechodząc do omówienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wstępnie wskazać należy, iż zaskarżony wyrok nie narusza również prawa materialnego.</p> <p>Przypomnieć należy, iż ubezpieczony wniósł odwołanie od decyzji odmawiającej przyznania wnioskowego świadczenia, tj. prawa do wcześniejszej emerytury na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> /dalej ustawa emerytalna/. Wskazany przepis wraz z art. 32 ustawy emerytalnej oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /dalej rozporządzenia/, określają dla mężczyzn następujące przesłanki prawa do wcześniejszej emerytury: ukończony 60 rok życia, 25 letni ogólny staż ubezpieczeniowy, 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przed 1 stycznia 1999 r., nieprzystąpienie do OFE albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.</p> <p>Na obecnym etapie postępowania w dalszym ciągu istota sporu sprowadza się do oceny, czy ubezpieczony legitymuje się 15 letnim stażem pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego, do pracy w szczególnych warunkach Sąd Okręgowy zasadnie zaliczył ubezpieczonemu okresy zatrudnienia w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> na stanowisku konserwatora urządzeń od 15 lipca 1969 roku do 14 września 1984 roku oraz od 21 września 1984 roku do 7 lutego 1985 roku.</p> <p>Co prawda zgodzić należy się z apelującym, że ubezpieczony nie wykonywał pracy „bezpośrednio przy uboju zwierząt”, czym zajmowali się pracownicy zatrudnieni na stanowiskach: ubojowiec, parzacz, jeliciarz, gruczolarz, peklowacz, wymienieni wprost w stanowiącym uszczegółowienie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. zarządzeniu Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz.Urz.MRiRW.1988.2.4/ - wykaz A, dział X, poz. 8. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że zarówno przywołane rozporządzenie, jak i zarządzenie, za pracę w szczególnych warunkach uznaje również bieżącą konserwację agregatów i urządzeń na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie /dział XV – Prace różne, pozycja 25/. Powyższe w zasadzie prawidłowo zauważył Sąd Okręgowy, wskazując na szkodliwe oddziaływanie warunków pracy przy uboju zwierząt w trakcie pracy wykonywanej przez ubezpieczonego przy konserwacji urządzeń.</p> <p>Reasumując, w ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji trafnie zaliczył ubezpieczonemu do stażu pracy w szczególnych warunkach okresy zatrudnienia w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> na stanowisku konserwatora urządzeń od 15 lipca 1969 roku do 14 września 1984 roku oraz od 21 września 1984 roku do 7 lutego 1985 roku, a zatem w wymiarze przekraczającym 15 lat. Zgodzić należy się ze skarżącym, że nie była to praca „bezpośrednio przy uboju zwierząt”, jednak konserwacja urządzeń w <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span>, gdzie z istoty praca odbywa się w ruchu na stanowiskach ubojowiec, parzacz, jeliciarz, gruczolarz, czy peklowacz, również zaliczona być może do pracy w szczególnych warunkach, jako wymieniona w dziale XV, pod pozycją 25 zarówno rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., jak i zarządzenia Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego ubezpieczony wykazał, że spełnia wszystkie przesłanki nabycia prawa do wcześniej emerytury na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, a zatem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji.</p> </div>