I ACa 584/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I ACa 584/12 </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> I ACz 959/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 5 grudnia 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="300"/> <col width="355"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący - Sędzia</p> </td> <td> <p>SA Zbigniew Grzywaczewski (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędzia:</p> <p>Sędzia:</p> </td> <td> <p>SA Bożena Oworuszko</p> <p>SA Jolanta Terlecka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>st. prot. sądowy Agnieszka Pawlikowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. w Lublinie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">P. C.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora <span class="anon-block">Z. K.</span>w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>o ustalenie</p> <p>na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 23 lipca 2012 r. i zażalenia pozwanego na orzeczenie o kosztach procesu zawarte w tym wyroku, sygn. akt I C 6/12</p> <p>I.  oddala apelację i zażalenie;</p> <p>II.  zasądza od powoda <span class="anon-block">P. C.</span> na rzecz pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora <span class="anon-block">Z. K.</span> <br/>w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów procesu za II instancję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I ACa 584/12</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I ACz 959/12</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 23.07.2012r., Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił powództwo powoda <span class="anon-block">P. C.</span> o ustalenie i nie obciążył go kosztami procesu na rzecz pozwanego.</p> <p>W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że powód <span class="anon-block">P. C.</span> odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">S.</span> od marca 2010r.</p> <p>W paragrafie 20 Zarządzenia Wewnętrznego nr <span class="anon-block"> (...)</span> Dyrektora <span class="anon-block">Z. K.</span>w <span class="anon-block">S.</span> z dnia 15 marca 2012r w sprawie porządku wewnętrznego <br/>w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">S.</span> - uregulowane zostały zasady doręczania osobom osadzonym paczek, a nadto określone zostały artykuły, których dostarczanie w paczkach, w tym paczkach żywnościowych, jest zabronione. Powyższy paragraf przewiduje, że w paczce nie mogą się znajdować m.in. <em> <!-- --> „czasopisma zawierające treści pornograficzne i obsceniczne"'.</em> </p> <p>Przed Sądem Okręgowym w <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">(...)</span>toczyło się postępowanie ze skargi skazanego <span class="anon-block">P. C.</span>, które oznaczone było sygnaturą III Pen <span class="anon-block">(...)</span>. Skarga dotyczyła odmowy przyjęcia przez Zakład Karny w <span class="anon-block">S.</span> przesyłki pocztowej (paczki) w której znajdowała się prasa i igły. Zarządzeniem sędziego penitencjarnego z dnia <span class="anon-block">(...)</span>skarga <span class="anon-block">P. C.</span> uznana została za zasadną w części dotyczącej odmowy dostarczenia skazanemu <span class="anon-block">P. C.</span> drogą pocztową prasy.</p> <p>Jak wynikało z zeznań powoda obecnie otrzymuje on prasę drogą pocztową spoza zakładu karnego bez żadnych ograniczeń.</p> <p>Analiza uzasadnienia pozwu oraz treści zeznań złożonych przez powoda nie pozostawia wątpliwości, że powód domaga się w niniejszej sprawie ustalenia prawa do nieograniczonego dostępu do prasy, która jest do niego przesyłana spoza zakładu karnego. Powód stwierdził, że wszelkie ograniczenia w tym zakresie stosowane na mocy zarządzeń wewnętrznych Dyrektora <span class="anon-block">Z. K.</span>w <span class="anon-block">S.</span> są bezprawne, ponieważ nie mają one umocowania w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">ustawy z dnia 6 czerwca 1997r</a> - Kodeks kamy wykonawczy. Powód wywodzi swoje roszczenie w niniejszej sprawie z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> i stoi na stanowisku, że tego rodzaju ustalenie zapewni ochronę jego praw i zapobiegnie powstaniu tego rodzaju sporu w przyszłości.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">Artykuł 189 kpc</a> stanowi, że <em> <!-- -->„powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny</em>”. Zatem w sprawach o ustalenie wnoszonych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> , Sąd ma obowiązek badania z urzędu, czy istnieje interes prawny powoda uzasadniający oparcie powództwa na wskazanym przepisie, gdyż interes prawny jest materialnoprawną przesłanką takiego powództwa. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianych praw oraz stosunków prawnych i występuje on z reguły wówczas, <em> <!-- -->gdy istnieje niepewność tego prawa lub stosunku prawnego zarówno z przyczyn faktycznych, jak i prawnych.</em> Pojęcie interesu prawnego powinno być również interpretowane z uwzględnieniem szeroko pojmowanego dostępu do sądów w celu zapewnienia należytej ochrony prawnej. Zatem brak będzie interesu prawnego w sytuacjach, kiedy równocześnie występuje inna forma ochrony praw powoda.</p> <p>Prawa i obowiązki skazanego zostały szczegółowo określone w treści oddziału 4 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">ustawy z dnia 6 czerwca 1997r</a> - Kodeks kamy wykonawczy. W szczególności art. 11 Oa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1)">par. 1 kkw</a> stanowi, iż „<em> <!-- --> skazany ma prawo posiadać w celi (...) przedmioty kultu religijnego, materiały piśmienne, notatki osobiste, książki, prasę i gry świetlicowe</em>”. Treść powyższego przepisu wskazuje, iż prawo powoda, którego ustalenia domaga się on w niniejszej sprawie, jest obecnie zagwarantowane i chronione przepisami ustawy - Kodeks kamy wykonawczy. Tym samym brak jest podstaw do indywidualizowania praw konkretnego skazanego, w tym przypadku powoda ponieważ wszyscy skazani winni mieć zagwarantowane takie same prawa. Co więcej, nie istnieje obecnie niepewność tego prawa, ponieważ jak wynika z decyzji sędziego penitencjarnego wydanej w sprawie III Pen 263/11, powód skorzystał z prawa zaskarżenia niekorzystnej dla niego decyzji administracji <span class="anon-block">Z. K.</span>w <span class="anon-block">S.</span> i uzyskał ochronę swojego prawa. Jak sam zeznał otrzymuje obecnie prasę spoza zakładu karnego bez żadnych ograniczeń.</p> <p>Zasady wykonywania kary pozbawienia wolności, kar porządkowych i środków przymusu regulują przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">ustawy z dnia 6 czerwca 1997r - <em> <!-- -->Kodeks karny wykonawczy</em> </a> oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r - <em> <!-- -->w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności.</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 2)">Artykuł 2 kkw</a> określa organy postępowania wykonawczego, zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 3;art. 3 § 2)">art. 3 par. 2 kkw</a> stanowi, iż: <em> <!-- -->„W sprawach zastrzeżonych w niniejszym kodeksie dla sądu penitencjarnego właściwy jest ten sąd penitencjarny, w którego okręgu przebywa skazany, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sądem penitencjarnym jest sąd okręgowy”.</em> Opisane powyżej akty prawne w sposób wyczerpujący regulują uprawnienia, które przysługują osobie odbywającej karę pozbawienia wolności jako stronie w postępowaniu wykonawczym. W szczególności, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 6;art. 6 § 1)">art. 6 par. 1 kkw</a> - <em> <!-- -->skazany może składać wnioski o wszczęcie postępowania przed sądem i brać w nim udział jako strona oraz w wypadkach wskazanych w ustawie wnosić zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym.</em> Skazany może również składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, a zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7 par. 1 kkw</a> - może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 2;art. 2 pkt. 3;art. 2 pkt. 4;art. 2 pkt. 5;art. 2 pkt. 6;art. 2 pkt. 10)">art. 2 pkt 3-6 i 10</a> (prezes sądu lub upoważniony sędzia, sędzia penitencjarny, dyrektor zakładu karnego, sądowy kurator zawodowy, inny organ uprawniony przez ustawę do wykonywania orzeczeń) z powodu jej niezgodności z prawem. Ustalenie sprzeczności z prawem decyzji dyrektora zakładu karnego winno skutkować jej uchyleniem przez sędziego penitencjarnego. Z kolei na decyzję sędziego przysługuje skarga do właściwego sądu penitencjarnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 34;art. 34 § 1;art. 34 § 2)">art. 34 par. 1 i 2 kkw</a>).</p> <p>W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, że obowiązujący porządek prawny gwarantuje powodowi prawo, którego ustalenia domaga się on w niniejszym procesie. Co więcej, w wyniku zainicjowanego postępowania skargowego uzyskał on ochronę swojego prawa. Tym samym nie istnieje podnoszona przez powoda niepewność przysługującego mu prawa. Nie może być również mowy o braku innej formy, poza roszczeniem uregulowanym w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>, za pośrednictwem której może dojść do ochrony praw powoda. Powód może zaskarżyć każdą decyzję dyrektora właściwego zakładu karnego z powodu jej niezgodności z prawem. Ustalenie we właściwym postępowaniu sprzeczności z prawem decyzji dyrektora zakładu karnego musi prowadzić do jej uchylenia przez sędziego penitencjarnego, zaś decyzja sędziego, w wyniku wniesienia skargi, może zostać poddana kontroli przez właściwy sąd penitencjarny.</p> <p>Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd stwierdził, że nie istnieje niepewność odnośnie przysługującego powodowi prawą. Ewentualnej ochrony w przyszłości, o ile zaistnieje taka konieczność, powód winien poszukiwać w trybie przewidzianym przez przepisy ustawy - kodeks kamy wykonawczy bądź występując przeciwko Skarbowi Państwa np. z roszczeniem o zasądzenie stosownego zadośćuczynienia z tytułu bezprawnego działania władzy publicznej. Prowadzi to do wniosku, że powód nie ma interesu prawnego w dochodzeniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> ustalenia prawa do nieograniczonego dostępu do prasy w <span class="anon-block">Z. K.</span>w <span class="anon-block">S.</span>. Wobec powyższego Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> powództwo oddalił. Wobec sytuacji materialnej powoda wynikającej ze złożonego przez niego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i źródłach utrzymania, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu.</p> <p>W złożonej apelacji powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi bezpodstawne przyjęcie braku po jego stronie interesu prawnego w żądaniu ustalenia.</p> <p>Wniósł o „uznanie zasadności” pozwu i stwierdzenie obwiązywania prawa nie respektowanego przez służbę więzienną <span class="anon-block">Z. k.</span>w <span class="anon-block">S.</span>”.</p> <p>W złożonym zażaleniu na orzeczenie o kosztach procesu pozwany zarzucając naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> wniósł o jego zmianę poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje</span>:</p> <p>Apelacja podlega oddaleniu.</p> <p>Postawiony w apelacji zarzut jakoby Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął brak interesu prawnego w żądaniu ustalenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>) jest całkowicie niezasadny i nie może prowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku.</p> <p>Sąd Apelacyjny podziela wszystkie ustalenia i wnioski Sądu I instancji i uznaje je za własne.</p> <p>W złożonej apelacji powód powtarza swoje subiektywne przekonanie, a Sąd <br/>I instancji trafnie wskazał na trzy powody potwierdzające, że powód nie ma interesu prawnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>) w żądaniu ustalenia, iż ma prawo do nieograniczonego dostępu do prasy.</p> <p>Pierwszy i najważniejszy powód to to, że powód może na innej drodze osiągnąć w pełni ochronę swoich praw (por. np. tezę 1 postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29.10.2009r., III CZP 79/09, LEX nr 533836), a mianowicie w oparciu o przewidziany i uregulowany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">kodeksie karnym wykonawczym</a> szczególny tryb postępowania penitencjarnego, który ma tutaj pierwszeństwo (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22.02.2012r., IV CSK 473/11, niepubl.).</p> <p>Drugi powód to to, że prawo powoda – jak każdego skazanego – którego domaga się on ustalenia w tej sprawie, jest wprost zagwarantowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 110 a;art. 110 a § 1)">art. 110 a § 1 kodeksu karnego wykonawczego</a> i przez to brak jest podstaw do indywidualizowania praw konkretnego skazanego, w tym przypadku powoda.</p> <p>Trzeci powód to to, że powód przyznał, iż obecnie otrzymuje prasę spoza zakładu karnego bez żadnych ograniczeń.</p> <p>Przyznaje to także w apelacji (k. 141).</p> <p>Podstawowe i przesądzające znaczenie ma tutaj jednak wskazany wyżej pierwszy powód tj. istnienie szczególnego trybu postępowania penitencjarnego uregulowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">kodeksie karnym wykonawczy</a>, który ma tutaj pierwszeństwo.</p> <p>Oddaleniu podlega też zażalenie pozwanego, gdyż wbrew jego twierdzeniu Sąd I instancji nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a>.</p> <p>Przede wszystkim skarżący pozwany całkowicie gołosłownie twierdzi, że powód posiada środki pieniężne, a Sąd I instancji oparł się na złożonym przez powoda oświadczeniu majątkowym, które temu przeczy. Sąd I instancji mógł więc przyjąć, że powód jest w złej sytuacji majątkowej. Powód mógł być subiektywnie przekonany o słuszności żądania pozwu, gdyż uzyskał wcześniej korzystne dla siebie orzeczenie sędziego penitencjarnego (w sprawie III Pen 263/11). Te dwie okoliczności mogły uzasadniać zastosowanie przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3.02.2011r., I CZ 171/10, LEX nr 738386, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9.02.2011r., VCZ 98/10, LEX nr 738404 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.03.2012r., III CZ 13/12, LEX nr 1164738).</p> <p>Z tych względów, Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> (co do zażalenia w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 kpc</a>) orzekł jak w sentencji.</p> <p>O kosztach procesu za II instancję orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99;art. 391;art. 391 § 1)">art. 99 i 391 § 1 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99 § 2;art. 99 § 2 ust. 1;art. 99 § 2 ust. 2)">§ 2 ust. 1 i 2</a> w zw. z § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę pranego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.), które stanowią wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego za wygranie sporu apelacyjnego w wysokości 75 % stawki minimalnej.</p> <p>Przekonanie powoda o zasadności jego powództwa, które mogło przemawiać za nie obciążaniem go kosztami przegranego procesu przed Sądem I instancji, przestaje być aktualne w postępowaniu apelacyjnym, gdyż Sąd I instancji przedstawił wyczerpującą argumentację o bezzasadności powództwa, a wnosząc w takie sytuacji apelację powód musiał już liczyć się z możliwymi konsekwencjami dla rozstrzygnięcia o kosztach procesu (powołane wyżej trzy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 3.02.2011r., 9.02.2011r. i 30.03.2012r.).</p> <p>ZG/dk</p> <p>07.01.2013r.</p> </div>