II AKa 363/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 363/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 10 grudnia 2012 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący Sędzia SA – Hanna Wnękowska (spr)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie SA – Mirosława Strzelecka </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Maria Mrozik-Sztykiel </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz-Jackowskiej</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 26 kwietnia 2012 roku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt V K 159/10</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa; </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. L.</span> kancelaria adwokacka w <span class="anon-block">W.</span>, kwotę 738 (w tym 23% VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu przed Sądem Apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowego <span class="anon-block">W. –. P.</span> <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt 159/10 oskarżony <br/> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong>został uznany za winnego tego, że:</p> <p>- w dniu 28 sierpnia 2008 roku w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia <span class="anon-block">M. G.</span> zadał mu kilka uderzeń nożem w okolice klatki piersiowej, brzucha i szyi powodując u niego: ranę kłutą klatki piersiowej z uszkodzeniem tchawicy, ranę kłutą klatki piersiowej z uszkodzeniem płata górnego płuca lewego i krwiakiem w lewej jamie opłucnej, ranę kłutą nadbrzusza po stronie prawej z uszkodzeniem jelita cienkiego, stanowiące chorobę realnie zagrażającą życiu pokrzywdzonego i skutkujących koniecznością jego hospitalizacji, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął wobec udzielenia <span class="anon-block">M. G.</span> pomocy medycznej, <strong> <!-- -->tj. popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie w/wym. przepisów skazano go, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> wymierzono mu karę 9 (dziewięć) lat pozbawienia wolności.</p> <p>Od wyroku tego apelację wniósł <strong> <!-- --> <em> <!-- -->obrońca oskarżonego</em> </strong>. Apelacja zaskarżała wyrok w całości zarzucając:</p> <p>1)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na bezzasadnym ustaleniu, iż oskarżony działał w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia <span class="anon-block">M. G.</span>, czego konsekwencją jest błędne zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§ 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. <br/>148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a>, mimo że z prawidłowych ustaleń wynika odmienny stan faktyczny oraz przyjęcie za podstawę</p> <p>ustaleń sprzecznych ze sobą zeznań świadków tj.: <span class="anon-block">M. G.</span>, <span class="anon-block">S. L.</span>, <span class="anon-block">I. B.</span>, <span class="anon-block">R. G.</span>, <span class="anon-block">K. T.</span>, <span class="anon-block">B. M.</span>, <span class="anon-block">M. D.</span>, <span class="anon-block">Ż. D.</span>,</p> <p>2) obrazę przepisów postępowania - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 §1 k.p.k.</a> poprzez nie uwzględnienie dotychczasowego leczenia psychiatrycznego oskarżonego w Zakładach Karnych, co ma wpływ na ocenę jego poczytalności w dacie czynu;</p> <p>3) obrazę przepisów postępowania - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a>, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które przemawiały na</p> <p>korzyść oskarżonego oraz rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego wynikających z opinii biegłego <span class="anon-block">Z.</span>.</p> <p>Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie, że czyn oskarżonego określony w art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> i wymierzenie oskarżonemu za to stosownej, złagodzonej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca zmodyfikowała wniosek apelacji, w ten sposób, że wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że czyn oskarżonego polegający na spowodowaniu u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu został popełniony nieumyślnie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych należycie oceniając ujawniony materiał dowodowy.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów apelacji na wstępie należy zwrócić uwagę, że niesporny jest fakt, iż między oskarżonym <span class="anon-block">S. B.</span> a pokrzywdzonym <span class="anon-block">M. G.</span> doszło do zajścia w trakcie którego pokrzywdzony doznał trzech ran kłutych oraz, że każda z tych ran skutkowała chorobą realnie zagrażającą życiu. Niesporna jest także okoliczność, iż podczas tego zajścia oskarżony miał w ręku nóż. Oskarżony okoliczności tych nie kwestionował, zaprzeczał jedynie by w sposób zamierzony ugodził pokrzywdzonego nożem. Konsekwentnie wyjaśniał, że w trakcie szarpaniny pokrzywdzony najpewniej nadział się na nóż.</p> <p>W tej sytuacji najistotniejszym dowodem jest opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej określająca mechanizm powstania obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. G.</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy dysponował dwiema sporządzonymi niezależnie od siebie opiniami: dr. <span class="anon-block">S. W.</span> i dr. <span class="anon-block">A. Z.</span>. Obaj biegli zgodnie zaopiniowali, że przedmiotowe rany kłute stwierdzone u <span class="anon-block">M. G.</span> nie były obrażeniami przypadkowymi, zadanymi podczas szarpaniny (k. 529 – 530 i 1106 – 1107).</p> <p>Wbrew wywodom apelacji, biegły <span class="anon-block">A. Z.</span> nie stwierdził, że <em> <!-- -->„były to rany powierzchownej powłoki ciała”</em> co oznacza, że <em> <!-- -->„uderzenie zostało nadane z niewielką siłą</em> (str. 3 apelacji). Zacytowane wyżej, przywołane w apelacji twierdzenia nie dotyczyły – co wynika jednoznacznie z wypowiedzi biegłego – obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego, lecz stanowiły fragment ogólnej wypowiedzi na temat zasad ustalenia siły uderzenia (k. 1106). W odniesieniu do ran stwierdzonych u <span class="anon-block">M. G.</span> biegły – odpowiadając na pytanie obrońcy oskarżonego - zaopiniował <em> <!-- -->„że uderzenia zostały zadane z siłą co najmniej umiarkowaną …. Biorąc po uwagę, że doszło do uszkodzenia stosunkowo głęboko położonych narządów, uderzenia te nie były wyprowadzone z niewielką siłą”</em> (k. 2206).</p> <p>W świetle powyższego brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego, że opinie biegłych z zakresu medycyny sądowej wykluczając wersję oskarżonego, są potwierdzeniem zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. G.</span> złożonych w toku śledztwa i na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2009 r.</p> <p>Zasadnie też Sąd Okręgowy uznał, że zeznania te korespondują z relacjami świadków obserwujących przebieg zdarzenia. Wbrew zarzutowi <br/>1 i wywodom apelacji między zeznaniami tych świadków nie zachodzą sprzeczności poddające w wątpliwość ich wiarygodność. Skarżący sprzeczności takich – dotyczących przebiegu przedmiotowego zajścia – nie wskazał.</p> <p>Podnoszona w wywodach apelacji okoliczność, że świadek <span class="anon-block">R. G.</span> nie widziała noża oznaczać może tyle tylko, że albo go nie zauważyła albo też próbuje chronić oskarżonego skoro oskarżony przyznał, że w czasie zajścia trzymał w ręku nóż.</p> <p>Odnosząc się do zawartego w wywodach apelacji kolejnego argumentu, że <em> <!-- -->„<span class="anon-block">S. L.</span> zeznał, że nie widział noża u oskarżonego”</em> (str. 3 apelacji), wystarczy przywołać zeznania tego świadka złożone w śledztwie i potwierdzone na rozprawie, w których stwierdził: <em> <!-- -->„Po chwili tuż za biegnącym <span class="anon-block">M.</span> zobaczyłem drugiego mężczyzną … mężczyzna ten chyba w prawej dłoni trzymał jakiś nóż</em>”(k. 4 odv).</p> <p>Podobnie chybiony jest argument dotyczący zeznań <span class="anon-block">I. B.</span>. Wbrew wywodom apelacji świadek ten zeznając przed Sądem w 2009 r,. potwierdziła swe zeznanie złożone w toku śledztwa na k. 40 odv, w którym przyznała, że widziała jak oskarżony ugodził <span class="anon-block">M. G.</span> nożem w okolice brzucha. Potwierdzając te zeznania oświadczyła, że wówczas lepiej pamiętała (k. 560).</p> <p>Nieuprawnione jest także twierdzenie skarżącej jakoby świadek <span class="anon-block">B. M.</span> każdorazowo, podczas kolejnych przesłuchań całkowicie odmiennie przedstawiała przebieg zdarzenia. Sąd Apelacyjny odmienności takich nie dostrzegł, a obrońca nie wskazała jakich okoliczności miałyby one dotyczyć.</p> <p>Wobec powyższego przy uwzględnieniu logicznej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny uznał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawidłowości oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy oraz poczynionych ustaleń faktycznych.</p> <p>Wprawdzie – co podnosi skarżąca – biegli z zakresu medycyny sądowej nie wykluczyli, że jedna (tylko) jedna z ran tułowia mogła zostać zadana przypadkowo, jednak podkreślić należy, że treść opinii biegłych analizujących charakter tych obrażeń w powiązaniu z zeznaniami pokrzywdzonego i pozostałych świadków obserwujących zdarzenie upoważniały Sąd do przyjęcia, że wszystkie przedmiotowe obrażenia realnie zagrażające życiu pokrzywdzonego powstały na skutek zamierzonego ugodzenia nożem.</p> <p>Podniesione w wywodach apelacji okoliczności dotyczące osobowości pokrzywdzonego i jego uprzedniej karalności jak również zachowanie wobec mieszkańców budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> są bez znaczenia dla dokonania ustaleń w zakresie przebiegu przedmiotowego zajścia.</p> <p>Brak jest także podstaw do kwestionowania ustalonego przez <br/>Sąd Okręgowy zamiaru ewentualnego zabójstwa z jakim działał oskarżony.</p> <p>Podzielając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wystarczy w tym miejscu wskazać na ilość, rodzaj, siłę oraz umiejscowienie uderzeń zadanych nożem przez oskarżonego świadczące o tym, że godził się on na spowodowanie śmierci <span class="anon-block">M. G.</span>.</p> <p>Odnosząc się do podniesionego w pkt 2 apelacji zarzutu obrazy <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193)">art. 193 k.p.k.</a> stwierdzić należy że nie znajduje on żadnego uzasadnienia. Oskarżony w toku całego postępowania konsekwentnie twierdził, że nigdy nie leczył się psychiatrycznie zaś obrońca na rozprawie apelacyjnej oświadczył, iż nie potrafi uzasadnić twierdzeń zawartych w zarzucie.</p> <p>Wymierzona oskarżonemu kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Została orzeczona z uwzględnieniem wszystkich okoliczności podmiotowych i przedmiotowych a okoliczności te znalazły należyty wyraz w wysokości kary, zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia.</p> <p>Orzeczona kara jest – w ocenie Sądu Apelacyjnego - współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego a także odpowiednia z punktu widzenia zadań prewencyjnych.</p> <p> <strong> <!-- -->Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku. </strong> </p> </div>