II AKa 477/12

<p>Sygn. akt : II AKa 477/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 14 grudnia 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Piotr Mirek</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Jolanta Śpiechowicz (spr.)</p> <p>SSO del. Gwidon Jaworski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Oktawian Mikołajczyk</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Andrzeja Jużkowa</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong>, s. <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">U.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 <br/>§ 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji prokuratora i obrońcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt V K 47/11</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż podwyższa wymierzoną oskarżonemu <span class="anon-block">S. K.</span> kare pozbawienia wolności do 12 (dwunastu) lat, zaliczając na jej poczet na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 września 2010 roku do dnia 14 grudnia 2012 roku;</p> <p>2.  w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Gliwicach) na rzecz adwokat <span class="anon-block">A. K.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">R.</span>, kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">S. K.</span> w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">S. K.</span> od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II AKa 477/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, wyrokiem z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt VK 47/11 uznał oskarżonego <span class="anon-block">S. K.</span> za winnego tego, że w dniu 18 września 2010 r. <br/>w <span class="anon-block">C.</span>, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia <span class="anon-block">J. K.</span>, przewrócił go na twarde podłoże, kopał w głowę i uderzył betonowa płytą krawężnikiem, powodując u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci mnogich złamań pokrywy czaszki i twarzoczaszki z wgłobieniem łuski kości skroniowej, urazu oka lewego <br/>z uszkodzeniem nerwu wzrokowego i przemieszczeniem gałki ocznej, rany ciętej <br/>łuku brwiowego, stłuczenia mózgu, płynotoku oraz krwiaków śródmózgowych <br/>i podpajęczynówkowych, które stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzielenie <br/>w porę pokrzywdzonemu pomocy medycznej, a następnie doraźne przeprowadzenie zabiegu operacyjnego i dalsze leczenie szpitalne, tj. czynu, wyczerpującego znamiona przestępstwa <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i za to, z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> wymierzył mu karę 10 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 września 2012 r. do dnia 11 lipca 2012 r., zwalniając go od ponoszenia kosztów sądowych.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wnieśli obronca oskarżonego oraz prokurator.</p> <p>Obrońca zarzucił:</p> <p>1.  naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów <br/>i oparcie treści orzeczenia co do udziału oskarżonego <span class="anon-block">K.</span> w przedmiotowym zdarzeniu na sprzecznych i wysoce niekonsekwentnych wyjaśnieniach drugiego oskarżonego – <span class="anon-block">T. D.</span> w sytuacji, gdy pozostały materiał dowodowy nie daje podstaw by przyjąć wersję tegoż oskarżonego za wiarygodną;</p> <p>2.  naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> przez oparcie orzeczenia i danie wiary w całości zeznaniom świadka <span class="anon-block">A. R.</span>, mimo, że zeznania złożone przez nią w postępowaniu przygotowawczym w znacznym stopniu odbiegają od tych, które złożyła przed sądem;</p> <p>3.  naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> przez uznanie, iż ślady krwi na ubraniu oskarżonego <span class="anon-block">K.</span> przemawiają za przyjęciem jego winy, mimo że podobne ślady krwi pokrzywdzonego znajdowały się na ubraniu świadka <span class="anon-block">A. D.</span>, a co więcej biegły nie wykluczył, iż ślady te mogły powstać już po uderzeniu pokrzywdzonego płytą, co winno prowadzić sąd do powzięcia uzasadnionych wątpliwości i rozstrzygnięcie ich na korzyść oskarżonego;</p> <p>4.  naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia w jakim zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">T. D.</span>;</p> <p>5.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, iż oskarżony <span class="anon-block">K.</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa opisanego w sentencji wyroku w sytuacji, gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego nie daje podstaw do uznania winy oskarżonego, a co najmniej wskazuje na udział w przedmiotowym zdarzeniu także pozostałych osób.</p> <p>6.  rażącą niewspółmierność kary w wymiarze 10 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy warunki oraz właściwości osobiste oskarżonego, w szczególności jego dotychczasowa niekaralność, stopień upośledzenia umysłowego, a także jego opinia w miejscu zamieszkania oraz w trakcie pobytu w zakładzie karnym uzasadniają wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, tj. 8 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Mając na uwadze powyższe zarzuty obrońca wniósł o:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu;</p> </dd> </dl> <p>względnie:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>zmianę opisu kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu i przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 2)">art. 158 § 2 k.k.</a> i na tej podstawie wymierzenie mu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia;</p> </dd> </dl> <p>ewentualnie:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>bądź o zmianę wyroku i wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary pozbawienia wolności.</p> </dd> </dl> <p>Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając jej rażącą niewspółmierność w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości działania oskarżonego wyrażonego poprzez brutalne działanie przeciwko najwyższej wartości jaką jest życie ludzkie, bez istotnego wyraźnego powodu, bez jakiejkolwiek motywacji, które spowodowało straszliwe, nieodwracalne skutki w zdrowiu pokrzywdzonego, co czyni, że kara wymierzona oskarżonemu oddaje stopień społecznej szkodliwości w zakresie jedynie przestepstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> a w żaden sposób nie oddaje stopnia społecznej szkodliwości za popełnienie przestepstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> </p> <p>Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 15 lat pozbawienia wolności.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny apelację obrońcy oskarżonego uznał za niezasadną, natomiast apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie.</strong> </p> <p>Wbrew wywodom tej pierwszej, Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w oparciu o właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy i wysunięte przezeń wnioski należy uznać za trafne.</p> <p>Sąd Okręgowy w bardzo szczegółowy i przekonujący sposób wskazał, dlaczego dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">T. D.</span>, a dlaczego odmówił jej wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">K.</span>. Ocena tych dowodów jest dogłębna, nie zawiera żadnych wewnętrznych sprzeczności, logicznych błędów, oparta też jest na całokształcie zebranego <br/>w sprawie materiału dowodowego i jako taka – w pełni pozostaje pod ochroną przepisu <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Niezrozumiałe jest powoływanie się przez obrońcę na zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Istotą przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają.</p> <p>Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>Tak stało się w rozpoznawanej sprawie. To, że ostatecznie, po prawidłowo dokonanej ocenie wyjaśnień obu oskarżonych, sąd oparł się jako na wiarygodnych, na wyjaśnieniach oskarżonego <span class="anon-block">D.</span>, nie oznacza, iż nie oparł się „na całym materiale dowodowym” jak to wymagane jest przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Obrońca nie wskazuje jakich to dowodów sąd pod uwagę nie wziął, bądź jakie dowody nie zostały ujawnione na rozprawie, podważa jedynie dokonaną ocenę wszystkich dowodów, a to nie ma nic wspólnego z ewentualnym naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> </p> <p>Norma wynikająca z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w pierwszym rzędzie określa obowiązek rozważenia wszystkich zebranych materiałów. Jest natomiast oczywiste, że w sytuacji kolizyjnej konieczne jest dokonanie wyboru i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach uznanych za wiarygodne oraz odrzucenie innych, które nie znalazły potwierdzenia w procesie weryfikacji. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21.04.2010 r. sygn. akt III KK 371/09)</p> <p>Jeśli zaś chodzi o ocenę podstawowego dowodu jakim niewątpliwie były wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">D.</span>, to trudno doprawdy podzielić wywody obrońcy, iż są one nacechowane daleko posuniętą niekonsekwencją i sprzecznością, a także co do braków uzasadnienia wyroku w tym zakresie.</p> <p>Na stronie 9-10 uzasadnienia sąd wskazał w jakim zakresie nie dał temu oskarżonemu wiary, zauważył przy tym pewne rozbieżności w jego wyjaśnieniach, ale trafnie zauważył, że w żaden sposób nie mogą one podważyć mocy dowodowej całych jego wyjaśnień. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, ze sąd precyzyjnie przeanalizował wszystkie wyjaśnienia składane przez obu oskarżonych i przekonująco wykazał dlaczego dokonał takiej a nie innej ich oceny.</p> <p>Obrońca wskazuje na takie szczegóły jak miejsce upadku pokrzywdzonego, sposób przemieszczania się oskarżonego wraz z pokrzywdzonym po podwórku, miejsce skąd zabrano płytę betonową itp. ale brak jest już wskazania jakie to ma znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy i jaki mogło mieć wpływ na treść zapadłego wyroku? Bezspornie pokrzywdzony został uderzoną ową płytą, leżał na tym właśnie podwórku, był uderzany butelkami, o czym świadczy chociażby zapach substancji łatwopalnej na jego ubraniu, która pochodziła z któregoś szklanego pojemnika, rozbitego pod murem domu, nie ma więc żadnego znaczenia czy działo się to kilka metrów w prawo, czy lewo, czy owa płyta leżała tuż obok, czy została przez sprawcę przyniesiona itd.</p> <p>Gdy zważy się następnie na fakt, że to na ubraniu i butach oskarżonego znaleziono ślady krwi pokrzywdzonego, to wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">D.</span> nabierają już zupełnie innego wydźwięku, nie są już tylko pomówieniami osoby, która wg wyraźnej sugestii obrońcy oskarżonego miała zupełnie inny udział w całym zdarzeniu, ale twierdzeniami osoby, która była naocznym świadkiem usiłowania zabójstwa.</p> <p>Podważanie przez skarżącego znaczenia stwierdzonych śladów krwi na ubraniu<br/>i butach oskarżonego, poprzez porównanie ich ze śladami na ubraniu <span class="anon-block">A. D.</span> nie wytrzymuje krytyki, bowiem jak wynika z opinii biegłych z laboratorium Kryminalistycznego KWP w <span class="anon-block">K.</span>, oraz opinii uzupełniającej dr <span class="anon-block">C.</span> <span class="anon-block">J.</span>, tylko ślady na ubraniu i butach oskarżonego <span class="anon-block">K.</span> miały cechy charakterystyczne, były to rozpryski krwi, które mogły powstać w chwili uderzenia płytą w głowę, bądź kopania i w dodatku oskarżony musiał w tym momencie stać bezpośrednio przy pokrzywdzonym. Nie jest możliwe, aby takie ślady powstały w sytuacji opisanej przez oskarżonego, czyli kopnięcia <br/>w tułów, a więc w część ciała, która nie była zakrwawiona.(k.1047)</p> <p>Wskazać tu należy, że podwórko na którym rozegrało się całe zdarzenie nie jest duże, ślady krwi były ujawnione w różnych jego częściach, jak wynikało z zeznań świadków, <span class="anon-block">A. D.</span> leżał pijany koło ławki, mógł więc poplamić ubranie w różny inny sposób, zresztą nikt w żadnym momencie nie wspominał o tym, aby po stronie napastników była więcej niż jedna osoba.</p> <p>Twierdzenie obrońcy, jakoby doszło wówczas do pobicia pokrzywdzonego przez kilku sprawców jest całkowicie gołosłowne i nie wymaga szerszego komentarza.</p> <p>Trudno też podzielić jego wywody, kwestionujące zeznania świadka <span class="anon-block">A. R.</span>. Jakie znaczenie ma okoliczność, czy oskarżony przyszedł wraz z <span class="anon-block">D.</span> pod blok, czy też przyszedł za nim w pewnej odległości, czy też ewentualne różnice w relacji co do wypowiadanych słów? Sąd Okręgowy na str.13 uzasadnienia także i tym dowodem się zajął <br/>i przekonująco wskazał, dlaczego oparł się na zeznaniach świadka, złożonym bezpośrednio po zdarzeniu. W toku rozprawy świadek wyjaśniła zresztą te wątpliwości, także co do kwestii „sztruksowych spodni” co szczególnie intrygowało obrońcę.(k.865-868).</p> <p>Mając to wszystko na uwadze, należało w całej rozciągłości podzielić wywody Sądu Okręgowego co do sprawstwa oskarżonego, kwalifikacji przypisanego mu przestępstwa,<br/>a także kwestii zawinienia. Nie podzielił Sąd Apelacyjny jedynie stanowiska <em> <!-- -->sądu meriti</em> co do wysokości wymierzonej kary. I tu należało zgodzić się z apelacją prokuratora, że jest to kara rażąco łagodna. Niewątpliwie rację ma Sąd Okręgowy twierdząc, że przestępstwo zakończone na etapie usiłowania z reguły ma mniejszy stopień społecznej szkodliwości i tym samym zasługuje na łagodniejszą karę, niż przestępstwo, które zostało dokonane. Tyle tylko, że w rozpoznawanej sprawie oskarżonemu przypisano nie tylko usiłowanie zabójstwa, ale nadto – kumulatywnie kwalifikowane- ciężkie uszkodzenie ciała z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a>, które niewątpliwie zaliczyć należy do tych najpoważniejszych, zasługujących na najsurowsze ukaranie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Bezsporne jest, że pokrzywdzony w wyniku działania oskarżonego doznał trwałego, bardzo poważnego uszczerbku na zdrowiu, który praktycznie wyeliminował go z normalnego życia, uczynił człowiekiem niesprawnym, niesamodzielnym, nie mogącym normalnie funkcjonować. Oskarżony działał pod wpływem alkoholu, w sposób niezwykle brutalny, bez żadnego praktycznie powodu, pozostawił zmasakrowanego pokrzywdzonego leżącego w kałuży krwi. To, że działanie oskarżonego zakończyło się na etapie usiłowania było całkowicie od niego niezależne i tylko absolutny przypadek zadecydował, że pokrzywdzony żyje.</p> <p>Wszystkie te okoliczności Sąd Okręgowy dostrzegł – co wynika z uzasadnienia wyroku, niemniej nie przywiązał do nich dostatecznej wagi.</p> <p>W sprawie oczywiście dostrzec można okoliczności łagodzące, na które Sąd I instancji także wskazuje, w tym mankamenty psychiczne stwierdzone u oskarżonego, niekaralność <br/>i pozytywną opinię i tylko nimi kierując się, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok <br/>i wymierzył oskarżonemu karę 12 lat pozbawienia wolności, a nie karę wnioskowaną przez prokuratora na rozprawie apelacyjnej.</p> <p>Mając to wszystko na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej.</p> </div>