I C 361/23

Суди загальної юрисдикції2023-11-15

Номер справи

I C 361/23

Дата рішення

2023-11-15

Тип

SENTENCE

Судді

Sławomir Splitt (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

art. 69 ustawy prawo bankowe

Резюме

brak

Текст рішення

Sygn. akt I C 361/23 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 15 listopada 2023 roku Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Splitt po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa  (...) Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. przeciwko  Ł. K. o zapłatę I. oddala powództwo w całości; II. zasądza od powoda  (...) Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. na rzecz pozwanego  Ł. K. kwotę  5.417,00 złotych (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych)  tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. . Sygn. akt I C 361/23 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2>  Dnia 17 lutego 2016 roku powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. (aktualnie: (...) Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W.) przeciwko pozwanemu Ł. K. o zapłatę kwoty 56.556,01 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód wskazał, iż pomiędzy pozwanym a R. P. doszło do zawarcia w dniu 16 października 2009 roku umowy bankowej na podstawie której pozwany otrzymał kwotę pieniężną „precyzyjnie określoną w umowie”. Pozwany nie wywiązał się z obowiązków wynikających z treści umowy w wyniku czego niespłacona kwota należności głównej stała się wymagalna. Wierzytelność banku została przelana na powoda umowa cesji z dnia 26 kwietnia 2013 roku. Na zadłużenie pozwanego składały się należność główna – 33.844,28 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 22.711,73 zł. (pozew – k. 3-5) Dnia 17 marca 2016 roku wydano nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. (nakaz – k. 22) W sprzeciwie od nakazu zapłaty co do jego całości, pozwany domagał się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany zarzucił: <ul> <li> niewykazanie istnienia stosunku prawnego, z którego wynika wierzytelność, </li> <li> niewykazanie wysokości wierzytelności dochodzonej przez powoda, </li> <li> niewykazanie, aby na podstawie zawartej umowy bankowej doszło do udostępnienia środków pieniężnych pozwanemu, </li> <li> niewykazanie tego, iż umowa bankowa została rozwiązana, jak również nie wskazanie daty jej rozwiązania, </li> <li> niewykazanie tego, aby na podstawie umowy cesji doszło do przeniesienia wierzytelności objętej pozwem, </li> <li> niewykazania wysokości dochodzonych pozwem odsetek, </li> </ul> (sprzeciw – k. 50-54) Stan faktyczny: Dnia 16 października 2009 roku (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. (jako kredytodawca) zawarł z pozwanym umowę kredytu restrukturyzacyjnego nr (...).  (dowód: umowa – k. 65-68)  Umowa została rozwiązana na skutek dokonanego przez bank wypowiedzenia, które nastąpiło dnia 5 czerwca 2010 roku.  (dowód: zaświadczenie – k. 64) Sąd zważył, co następuje: Ograniczony stan faktyczny ustalono na podstawie kopii dokumentów złożonych przez powoda, które w ramach swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>) uznano za wiarygodne, albowiem nie zostały zakwestionowane przez stronę pozwaną. Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe</a>, zgodnie z którym przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Rozważania zawężono do oceny podniesionego zarzutu przedawnienia, który okazał się skuteczny, co powodowało niecelowość roztrząsania pozostałych zarzutów. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1 k.c.</a> bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Termin przedawnienia roszczenia określony został w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> stanowiący (również w dacie wniesienia pozwu), że w przypadku roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 3 lata. Skoro wypowiedzenie nastąpiło w 2010 roku, to przed wniesieniem pozwu w 2016 roku niewątpliwie doszło do przedawnienia roszczenia. Mając na uwadze powyższe na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust. 1 ustawy prawo bankowe</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> powództwo w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118 pkt. 1)">punkcie I.</a> należało oddalić. O kosztach procesu orzeczono w punkcie II. wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, obciążając przegrywającego powoda całością poniesionych przez pozwanego kosztów, na co składały się: wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego (5.400,00 zł) zgodnie z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U.2015.1804 ze zm.), a także opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17,00 zł). Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 1 k.p.c.</a> od zasądzonych kosztów procesu należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. </div>