Ppolska.starec← UrzadnikУвійти

III Pa 12/23

Суди загальної юрисдикції2023-11-17
Номер справи
III Pa 12/23
Дата рішення
2023-11-17
Тип
SENTENCE

Судді

Danuta Poniatowska (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

Текст рішення

<p>Sygn. akt III Pa 12/23</p> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <br/> <p>Dnia 17 listopada 2023 r.</p> <br/> <p>Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <col width="149"/> <col width="369"/> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->sędzia Danuta Poniatowska</strong> </p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 listopada 2023 r. w Suwałkach</p> <p>sprawy z powództwa<strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> Urzędowi <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę odszkodowania i odprawy</p> <p>na skutek apelacji pozwanego Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">E.</span> IV Wydziału Pracy</p> <p>z dnia 14 lipca 2023 r. sygn. akt IV P 39/23</p> <p> <em> <!-- --> <strong> <!-- -->oddala apelację;</strong> </em> </p> <p> <em> <!-- --> <strong> <!-- --> zasądza od Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> na rzecz <span class="anon-block">A. S.</span> 1350,00 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt, 00/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku w pkt. 2 do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem II instancji.</strong> </em> </p> <br/> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">A. S.</span> wystąpił z powództwem przeciwko pozwanemu Urzędowi <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, domagając się: <br/> - odszkodowania z tytułu niezasadnego wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy z dnia 27.02.2023 r. z powodu wytypowania powoda do zwolnienia - w wysokości <span class="anon-block">(...)</span> zł wraz z odsetkami za opóźnienie od daty wniesienia pozwu do dnia zapłaty;</p> <p>- ustalenia prawa do wynagrodzenia <span class="anon-block">(...)</span>według X stawki zaszeregowania od listopada 2022 r. do maja 2023 r.;</p> <p>- zasądzenia wyrównania wynagrodzenia za pracę w wysokości <span class="anon-block">(...)</span> zł w związku z niezasadną wypłatą wynagrodzenia niższego o <span class="anon-block">(...)</span> zł miesięcznie od 1.11.2022 r. od polecenia wykonywania pracy <span class="anon-block">(...)</span> na okres 2 miesięcy w 2022 r. i 3 miesięcy w 2023 r.;</p> <p>- ustalenia czy rozwiązanie z powodem umowy o pracę w przypadku odmowy przyjęcia przez niego warunków pracy i płacy spełnia kryteria zwolnienia grupowego i zasądzenie odprawy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ()">ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a> – w wysokości <span class="anon-block">(...)</span>zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wymagalności do dnia zapłaty.</p> <p>Pozwany Urząd <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> wniósł o oddalenie powództwa.</p> <p>Uzasadniając odpowiedź na pozew pozwany przyznał, że powód otrzymał wypowiedzenie zmieniające i wskazał, że została dokonana reorganizacja struktury organizacyjnej pozwanego w związku z powierzeniem wykonywania zadania dowozu dzieci i młodzieży z terenu gminy firmie zewnętrznej. Dlatego zbędne stały się dwa z trzech stanowisk <span class="anon-block">(...)</span>. W zakresie propozycji pracy na stanowisku <span class="anon-block">(...)</span> złożonej powodowi, pozwany wskazał, że powód ma wyksztalcenie <span class="anon-block">(...)</span>, a <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> są stanowiskami robotniczymi. Pracodawca miał wybór pomiędzy wypowiedzeniem zmieniającym i definitywnym. Wypowiedzenie zmieniające uznał za środek mniej dolegliwy dla powoda.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">E.</span> wyrokiem</strong> z 14 lipca 2023 r. zasądził od pozwanego Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">A. S.</span> kwotę <span class="anon-block">(...)</span> zł tytułem odprawy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ()">ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a> wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 7 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty; oddalił powództwo w pozostałym zakresie i zniósł pomiędzy stronami koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego. Wyrokowi w punkcie I nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty <span class="anon-block">(...)</span>zł<strong> <!-- --> . </strong>Rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący, ustalony przez Sąd Rejonowy, stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">A. S.</span> pracował w <span class="anon-block"> Zespole (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, a następnie w Urzędzie <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, jako <span class="anon-block">(...)</span>w pełnym wymiarze czasu pracy od 3.09.2001 r. Miejscem wykonywania jego pracy był - zgodnie z umową o pracę - teren gminy <span class="anon-block">K.</span>. Wynagrodzenie powoda zostało określone według X kategorii zaszeregowania. Na okres od 25.06.2021 r. do 31.12.2021 r. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">O.</span> zawarły porozumienie międzygminne w zakresie organizacji publicznego transportu zbiorowego, w tym dowozu dzieci do szkół oraz mieszkańców na terenie tych gmin. Następnie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">Ś.</span> zawarły porozumienie międzygminne w zakresie organizacji publicznego transportu zbiorowego, w tym dowozu dzieci do szkół oraz mieszkańców na terenie tych gmin na rok 2022. Organizując publiczny transport zbiorowy, <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> przekazała zadania dowozu dzieci i młodzieży do przedszkoli i szkół podstawowych przewoźnikowi zewnętrznemu – <span class="anon-block"> firmie (...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> zachowała jedynie zadanie dowożenia dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, realizującej obowiązek szkolny, do szkół specjalnych. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">Ś.</span> zawarły podobne porozumienie międzygminne w zakresie organizacji publicznego transportu zbiorowego, w tym dowozu dzieci do szkół oraz mieszkańców na lata od 1.04.2023 r. do 31.12.2027 r. Transport zbiorowy dotyczy przewozu osób po stałej trasie, wyłącznie z przystanków komunikacyjnych. Uczniowie niepełnosprawni nadal są odbierani przez kierowcę autobusu i opiekunkę bezpośrednio spod swoich domów i dowożeni na zajęcia, tego typu zadań nie wykonuje kierowca w transporcie zbiorowym.</p> <p>W związku z zawarciem tych porozumień międzygminnych, wójt namawiał powoda do wzięcia urlopu bezpłatnego i zatrudnienia się w <span class="anon-block"> firmie (...)</span>. Tak pracuje inny <span class="anon-block">(...)</span>pozwanego urzędu - <span class="anon-block">J. C.</span>. Powód <span class="anon-block">A. S.</span> nie zgodził się na takie rozwiązanie i w związku z tym pracował - na ustne polecenie <span class="anon-block">(...)</span> - w <span class="anon-block"> firmie (...)</span>, jako <span class="anon-block">(...)</span>, w okresie od września 2021 r. do stycznia 2022 r. i dwa tygodnie we wrześniu 2022 r., będąc faktycznie zatrudnionym w Urzędzie <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> i pobierając wynagrodzenie w tym urzędzie. W tym czasie powód, pomimo zapisu w umowie o pracę, że pracuje wyłącznie jako <span class="anon-block">(...)</span> na terenie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> jeździł po terenie gmin objętych porozumieniem międzygminnym i woził nie tylko dzieci, ale także mieszkańców powyższych gmin.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że po tym okresie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> powierzył powodowi inną pracę w okresie 8.11.2022 r. do 31.12.2022 r. oraz od 19.01.2023 r. do 31.03.2023 r. - <span class="anon-block">(...)</span> w IX grupie zaszeregowania, uzasadniając to zmianami organizacyjnymi pracodawcy poprzez zmianę schematu organizacyjnego i regulaminu. Powód tę pracę wykonywał i ocenił, że jest to praca fizyczna, znacznie cięższa niż praca <span class="anon-block">(...)</span>, głównie na powietrzu, powoduje narażenie na opary przy kanalizacji, powód zajmował się też m.in. <span class="anon-block">(...)</span> Pracy takiej, w czasie zatrudnienia w pozwanym urzędzie, nigdy wcześniej nie wykonywał, ponadto w niższej grupie zaszeregowania (IX) niż <span class="anon-block">(...)</span> (X).</p> <p>W dniu 27.02.2023 r. powód otrzymał od pracodawcy wypowiedzenie zmieniające na stanowisko <span class="anon-block">(...)</span> z wynagrodzeniem według IX kategorii zaszeregowania – <span class="anon-block">(...)</span>zł (z obniżeniem grupy zaszeregowania z X na IX). Uzasadniając wypowiedzenie zmieniające pracodawca wskazał, że Regulamin Organizacyjny Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> przewidywał 5 etatów <span class="anon-block">(...)</span> autobusu i 3 etaty<span class="anon-block">(...)</span>. Zarządzeniem Wójta <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> z 21.02.2023 r. pozostawiono tylko jedno stanowisko <span class="anon-block">(...)</span> autobusu, ale nie zwiększono liczby etatów <span class="anon-block">(...)</span>, których z powodem miało być 4. Powód odmówił przyjęcia nowych warunków zatrudnienia i po okresie powierzenia, wrócił na stanowisko <span class="anon-block">(...)</span>, które zajmował do końca zatrudnienia, faktycznie nie wykonując czynności<span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Według przygotowanego przez pozwany urząd wyliczenia otrzymanych przez powoda wynagrodzeń za okres pracy jako <span class="anon-block">(...)</span>powód otrzymywał<span class="anon-block">(...)</span> zł brutto – netto <span class="anon-block">(...)</span> zł, a pracujący jako <span class="anon-block">(...)</span> autobusu <span class="anon-block">R. G.</span> – <span class="anon-block">(...)</span>zł brutto - netto <span class="anon-block">(...)</span> zł.</p> <p>Na podstawie zeznań przesłuchanych w charakterze świadków pracowników pozwanego Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, Sąd Rejonowy ustalił, że powód nie woził nigdy dzieci z niepełnosprawnościami, robił to <span class="anon-block">R. G.</span>, który jako <span class="anon-block">(...)</span>pracuje w pozwanym urzędzie od 2008 r., a dzieci niepełnosprawne wozi od 2010 r. Ta praca różni się od pracy zwykłego <span class="anon-block">(...)</span>, gdyż musi on pomagać wciągać wózki, jest to praca cięższa fizycznie, ponadto wymaga doświadczenia w pracy z osobami z niepełnosprawnościami i umiejętności właściwej reakcji na ich zachowania i potrzeby.</p> <p>W ocenie Sądu I instancji,<strong> <!-- --> </strong>roszczenie powoda <span class="anon-block">A. S.</span> zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej odprawy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ()">ustawy z dnia 13.03.2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a>. Powód w niniejszej sprawie domagał się dokonywania przez sąd ustaleń w sprawach - prawa do wynagrodzenia i czy rozwiązanie z powodem umowy o pracę w przypadku odmowy przyjęcia przez niego warunków pracy i płacy spełnia kryteria zwolnienia grupowego - w których to sprawach należy wprost wystąpić z roszczeniem o zapłatę. W orzecznictwie przyjmuje się - co do zasady - brak interesu prawnego w domaganiu się ustalenia treści stosunku pracy w sytuacjach, w których powodowi przysługują już roszczenia o konkretne świadczenia (tak wyrok Sądu Najwyższego z 5 września 2017 r., II PK 206/16, LEX nr 2401064). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, strona ma bowiem interes prawny w żądaniu ustalenia istnienia stosunku prawnego lub prawa wówczas, gdy istnieje niepewność prawa lub stosunku prawnego z przyczyn faktycznych lub prawnych. Jeżeli jednak strona może dochodzić ochrony swych praw, np. przez wytoczenie powództwa o zasądzenie lub o ukształtowanie stosunku prawnego lub prawa, istnienie interesu prawnego w ustaleniu jest zasadniczo wykluczone. W niniejszym przypadku konstrukcja prawna powyższych roszczeń ustaleniowych, przedstawiona przez powoda, pozwala potraktować je jako roszczenia o zapłatę i jako takie zostały ostatecznie sformułowane przez pełnomocnika powoda.</p> <p>Zdaniem Sądu Rejonowego, brak podstaw do jakiegokolwiek wyrównywania wynagrodzenia za okres pracy powoda od listopada 2022 r. do maja 2023 r. czyli za okres pracy jako <span class="anon-block">(...)</span>i ostatecznych kwotowych roszczeń w tym zakresie przedstawionych przez pełnomocnika powoda. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> powierzył powodowi inną pracę w okresie od 8.11.2022 r. do 31.12.2022 r. oraz od 19.01.2023 r. do 31.03.2023 r., jako <span class="anon-block">(...)</span> w IX grupie zaszeregowania i powód tę pracę wykonywał. Po okresie powierzenia powód od 1.04.2023 r. wrócił na stanowisko <span class="anon-block">(...)</span>, ze stawkami <span class="anon-block">(...)</span>, które zajmował do końca zatrudnienia, faktycznie nie wykonując czynności <span class="anon-block">(...)</span>. Powierzenie pracownikowi innej pracy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 42;art. 42 § 4)">art. 42 § 4 k.p.</a> nastąpiło w drodze polecenia pracodawcy na okres przewidziany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksem pracy</a> i jest to czynność całkowicie odmienna od wypowiedzenia zmieniającego dokonywanego przez złożenie oświadczenia woli. Wynagrodzenie przysługuje za rzeczywiście wykonaną pracę - zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 80)">art. 80 k.p.</a> - i powód takie wynagrodzenie otrzymał, nie niższe od stawki jego osobistego zaszeregowania przed powierzeniem, a od 1.04.2023 r. do końca okresu wypowiedzenia otrzymał stawki<span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy uznał też za niezasadne roszczenie powoda zakresie odszkodowania z tytułu niezasadnego wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy z dnia 27.02.2023 r. z powodu wytypowania powoda do zwolnienia. Podniósł, że bezspornym jest, że powód nie kwestionował zmian organizacyjnych u pracodawcy i likwidacji etatów <span class="anon-block">(...)</span>, a jedynie wskazywał na nieprawidłowy dobór pracownika do zwolnienia. Dobór ten ograniczał się do dwóch <span class="anon-block">(...)</span> - powoda i <span class="anon-block">R. G.</span>. <span class="anon-block">(...)</span> ci mieliby prowadzić tylko autobus wożący dzieci z niepełnosprawnościami. Pracodawca prawidłowo dokonał doboru pracownika do zwolnienia. Istotnymi kryteriami doboru do zwolnienia były: przydatność pracownika do pracy, jego kwalifikacje i umiejętności zawodowe, doświadczenie zawodowe, staż i przebieg dotychczasowej pracy z osobami z niepełnosprawnościami. Kryteria te przywołuje SN w licznych wyrokach m.in. z 16 września 1997 r., sygn. akt I PKN 259/97; z 23 stycznia 2001 r., sygn. akt I PKN 191/00; z 15 grudnia 2004 r., sygn. akt I PK 97/04; z 8 grudnia 2005 r., sygn. akt I PK 100/05; z 8 sierpnia2006r., sygn. akt I PK 50/06). Ponadto pomocniczo pod uwagę wzięto kryteria osobiste obu pracowników, w tym obowiązek utrzymania licznej rodziny. <span class="anon-block">R. G.</span> ma czwórkę dzieci, z czego troje na utrzymaniu i jedno samodzielne, a powód dwójkę samodzielnych dzieci.</p> <p>Sąd Rejonowy uznał natomiast za zasadne roszczenie powoda <span class="anon-block">A. S.</span> w części dotyczącej odprawy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ()">ustawy z 13.03.2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a>. Pozwany pracodawca dokonał restrukturyzacji zatrudnienia w zakresie etatów <span class="anon-block">(...)</span> i z pierwotnie pięciu etatów pozostawił jeden etat <span class="anon-block">(...)</span> autobusu. Pracodawca wskazał powoda jako osobę, która opróżni zlikwidowany etat <span class="anon-block">(...)</span> i jednocześnie wręczył powodowi wypowiedzenie zmieniające na stanowisko<span class="anon-block">(...)</span>. Powód odmówił przyjęcia wypowiedzenia zmieniającego i zgodnie z normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 42;art. 42 § 3)">art. 42 § 3</a> zd. pierwsze <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> - umowa o pracę rozwiązała się z upływem okresu dokonanego wypowiedzenia. Do rozwiązania stosunku pracy w takim wypadku zawsze dochodzi z inicjatywy pracodawcy. W tym przypadku nie mamy do czynienia ze współprzyczynieniem się pracownika, które odbierałoby pracownikowi prawo do odprawy.</p> <p>Sąd Rejonowy, dokonując oceny, wziął pod uwagę zarówno interes pracownika, jak i pracodawcy. Powód już w 2021 r. - na ustne polecenie <span class="anon-block">(...)</span> – pracował w <span class="anon-block"> firmie (...)</span> jako<span class="anon-block">(...)</span>, będąc faktycznie zatrudnionym w Urzędzie <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> i pobierając wynagrodzenie w tym urzędzie. W tym czasie powód, pomimo zapisu w umowie o pracę, że pracuje wyłącznie jako <span class="anon-block">(...)</span> autobusu szkolnego na terenie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span>, jeździł po terenie gmin objętych porozumieniem międzygminnym i woził nie tylko dzieci, ale także mieszkańców powyższych. Takie działanie pracodawcy było niezgodne z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 174(1))">art.174<sup> <!-- -->( 1 )</sup>k.p.</a>, zgodnie z którym za zgodą pracownika, wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami. Tak było w przypadku innego <span class="anon-block">(...)</span>pozwanego urzędu - <span class="anon-block">J. C.</span>. Urlop bezpłatny w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy składa się z trzech odrębnych, dwustronnych czynności prawnych: porozumienia zawartego pomiędzy pracodawcami – przekazującym i przyjmującym pracownika, indywidualnego porozumienia zawartego pomiędzy pracownikiem i pracodawcą przekazującym pracownika oraz umowy o pracę zawartej pomiędzy pracownikiem i pracodawcą przyjmującym pracownika. Takiej konstrukcji zabrakło w przypadku powoda. W dniu 27.02.2023 r. powód otrzymał wypowiedzenie zmieniające na stanowisko <span class="anon-block">(...)</span> z wynagrodzeniem według IX kategorii zaszeregowania <span class="anon-block">(...)</span>zł z obniżeniem grupy zaszeregowania z X na IX. Uzasadniając wypowiedzenie zmieniające pracodawca wskazał, że z dniem 1.09.2021 r. gmina <span class="anon-block">K.</span> przekazała gminie <span class="anon-block">O.</span> zadanie w zakresie publicznego transportu zbiorowego, w tym w zakresie dowozu dzieci i młodzieży. <span class="anon-block">(...)</span> zachowała jedynie zadanie dowożenia dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Zbędne stały się dwa z trzech etatów <span class="anon-block">(...)</span> Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> i likwidacji uległy stanowiska powoda i <span class="anon-block">J. C.</span>. Jednak w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, zmienionym zarządzeniem <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> z 21.02.2023 r. pozostawiono jedno stanowisko <span class="anon-block">(...)</span>autobusu, ale nie zwiększono liczby etatów <span class="anon-block">(...)</span>, których łącznie z powodem miało być 4. Po odmowie przyjęcia wypowiedzenia zmieniającego, powód stara się o pracę <span class="anon-block">(...)</span> w innej firmie.</p> <p>Ponadto Sąd Rejonowy wskazał, że według przygotowanego przez pozwany urząd wyliczenia, <span class="anon-block">(...)</span> autobusu więcej zarabia w pozwanym urzędzie niż <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> nie dostaje dodatku <span class="anon-block">(...)</span> za przestoje, praca jest w niższej kategorii zaszeregowania, poniżej kwalifikacji, brak powodowi doświadczenia na stanowisku <span class="anon-block">(...)</span>, praca jest cięższa fizycznie. Przez kwalifikacje należy zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2000 r. (sygn. akt I PKN 61/00, Pr. Pracy 2001, nr 5, s. 33) rozumieć nie tylko przygotowanie zawodowe pracownika – jego formalne wykształcenie, zdobyte doświadczenie zawodowe i potrzebne umiejętności – ale także właściwości psychofizyczne pracownika, predyspozycje psychiczne oraz zdolności do wykonywania określonych czynności z punktu widzenia zdrowia fizycznego. Stosując zobiektywizowaną ocenę zaproponowanych powodowi warunków pracy i płacy, w ustalonych w sprawie okolicznościach należy uznać, że powód miał pełne prawo zaproponowaną ofertę odrzucić.</p> <p>Z uwagi na powyższe Sąd I instancji zasądził od pozwanego na rzecz powoda odprawę na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ()">ustawy z 13.03.2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a> w kwocie dochodzonej przez powoda i wyliczonej przez pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> zł. Zgodnie z art. 8 pkt 3 przedmiotowej ustawy pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat. O odsetkach orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i 2 k.c.</a> Roszczenie staje się wymagalne od momentu wezwania dłużnika do jego wykonania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a>) poprzez doręczenie odpisu pozwu. O kosztach zastępstwa procesowego rozstrzygnięto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> W oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(2);art. 477(2) § 1)">art. 477<sup> <!-- -->2</sup> § 1 k.p.c.</a> wyrokowi w pkt I nadano rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty jednomiesięcznego wynagrodzenia.</p> <p> <strong> <!-- --> Apelację</strong> od powyższego orzeczenia wywiódł pozwany Urząd <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, zaskarżając wyrok w części dotyczącej punktów I i IV.</p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p> <strong> <!-- -->1)</strong> naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez niedokonanie przez Sąd wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w szczególności:</p> <p>- przesłuchania strony powodowej 13 czerwca 2023 r., w trakcie którego <span class="anon-block">A. S.</span> przyznał, że na powierzonym stanowisku „<span class="anon-block">(...)</span>” był pomocnikiem pozostałych <span class="anon-block">(...)</span> ponieważ się tej pracy uczył, a nie jak przyjął Sąd I instancji nie posiada w tym zakresie umiejętności (godz. 1:41:45 posiedzenia), a prawdziwą przesłanką odmowy przyjęcia wypowiedzenia zmieniającego nie był brak kwalifikacji powoda do wykonywania zadań na powierzonym stanowisku, ale zbyt niskie wynagrodzenie, powód domagał się bowiem podwyżki wynagrodzenia na powierzonym stanowisku „<span class="anon-block">(...)</span>” o <span class="anon-block">(...)</span> zł a otrzymał <span class="anon-block">(...)</span> zł (1:48:48 posiedzenia); a także tego, że pracodawca zaproponował mu pracę „<span class="anon-block">(...)</span>” ponieważ potrzebował osoby m.in. do pracy w planowanym zakładzie <span class="anon-block">(...)</span>, o czym powód był informowany (1:15:59 posiedzenia), a co oznacza, że nowe warunki pracy i płacy na stanowisku <span class="anon-block">(...)</span> nie mały charakteru propozycji pozornej;</p> <p>- przesłuchania strony pozwanej w dniu 13 czerwca 2023 r. w trakcie którego <span class="anon-block">K. L.</span> wskazał, że pracodawca powierzył powodowi stanowisko „<span class="anon-block">(...)</span>” biorąc pod uwagę jego doświadczenie w zakresie napraw różnego rodzaju sprzętów czy pojazdów mechanicznych (godz. 1:28:32 posiedzenia), a „jego umiejętności zawodowe i praktyka” wskazywały, że potrafi wykonać zadania na powierzonym stanowisku (godz. 1:36:36 posiedzenia) oraz że pracodawcy zależało, na tym by mieć w Urzędzie zatrudnionego pracownika z uprawnieniami <span class="anon-block">(...)</span> do ewentualnego, okazjonalnego przewozu uczestników <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span>czy młodzieży szkolnej na różnego rodzaju imprezy (1:39:36 posiedzenia); a także że pracodawcy zależało, aby powód dalej pracował w pozwanym Urzędzie ponieważ pracodawca uważał go za „dobrego pracownika” i nie miał z nim żadnych problemów „w komunikacji” (1:36:03 posiedzenia) oraz że potrzebował pracownika do pracy do <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span>służących do utrzymania dróg gminnych oraz do obsługi<span class="anon-block">(...)</span> (1:40:50 posiedzenia); a także tego, że powód nie zgłaszał, że nie zna się na pracy <span class="anon-block">(...)</span>, czy „nie daje rady na stanowisku <span class="anon-block">(...)</span>” (1:53:09 posiedzenia) oraz że powód przyznał, że może pracować na stanowisku „<span class="anon-block">(...)</span>”, ale za wyższe pieniądze (1:40:50 posiedzenia);</p> <p>- pominięcia faktów podnoszonych przez stronę pozwaną w zakresie potrzeb pracodawcy i utworzenia piątego stanowiska „<span class="anon-block">(...)</span>” z przeznaczeniem do obsługi pojazdów i urządzeń służących do utrzymania dróg gminnych oraz do obsługi <span class="anon-block"> (...)</span>, o czym powód był informowany i co zostało przyznane przez strony podczas ich wysłuchania w dniu 13 czerwca 2023 r.:</p> <p>b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1)">art. 327<sup> <!-- -->( 1)</sup> § 1 k.p.c.</a> poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przesłanek, którymi kierował się Sąd w szczególności jakie „kwalifikacje” tj. „przygotowanie zawodowe” (tj. formalne wykształcenie” i „zdobyte doświadczenie zawodowe”), „potrzebne umiejętności”, a także „właściwości psychofizyczne”, „predyspozycje psychiczne” oraz zdolności do wykonywania czynności <span class="anon-block">(...)</span> „z punktu widzenia zdrowia fizycznego” powinien posiadać pracownik skierowany do pracy na stanowisku „<span class="anon-block">(...)</span>” i dlaczego w ocenie Sadu I instancji powód takich „kwalifikacji” nie posiada, jak również niewskazanie uzasadnienia przyczyn uznania, że odmowa przyjęcia propozycji pracy przez powoda nie stanowiła współprzyczyny wypowiedzenia;</p> <p>c) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, polegającego na sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że powierzona praca była pracą niezgodną z kwalifikacjami powoda, a co za tym idzie, „powód miał pełne prawo zaproponowaną ofertę pracy odrzucić”;</p> <p> <strong> <!-- -->2)</strong> naruszenie prawa materialnego, tj.:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.p.</a> poprzez uznanie, iż wskazywane przez pracodawcę warunki wypowiedzenia zmieniającego z dnia 27 lutego 2023 r. są obiektywnie nie do przyjęcia w sytuacji, w której zaaprobowane stanowisko „<span class="anon-block">(...)</span>” odpowiada kwalifikacjom powoda i powód otrzymał adekwatne dla tego stanowiska wynagrodzenie;</p> <p>b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 (art. 10;art. 10 ust. 1)">art. 10 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 (art. 8)">art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a>, przez przyjęcie, że powodowi przysługuje prawo do odprawy pieniężnej, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że zaproponowane powodowi przez pozwanego warunki pracy i płacy były dla powoda obiektywnie do przyjęcia, a co za tym idzie powód współprzyczynił się do rozwiązania stosunku pracy a brak zgody na nie nastąpił z przyczyn dotyczących pracownika.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części pkt. I i pkt. IV oraz oddalenie powództwa, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie pkt. I i IV oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wnosił o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów opłaty sądowej. Nie wnosił o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za I i II instancję.</p> <p>W odpowiedzi na apelację strona powodowa wnosiła o oddalenie jej w całości i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał ustaleń stanu faktycznego oraz przeprowadził właściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy w pełni podziela i akceptuje te ustalenia i właściwą argumentację prawną. Ocena dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji nie nosi cech dowolności.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia tego przepisu wymaga wskazania, jakie kryteria oceny zostały naruszone przez sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im taką moc przyznając - to jest - czy i w jakim zakresie analiza ta jest niezgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzą lub doświadczeniem życiowym, względnie - czy jest ona niepełna. W opinii Sądu Okręgowego ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie pozostaje w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania, ani zasadami doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, a Sąd Okręgowy ustalenia te podziela i czyni własnymi.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji ocena zgromadzonych w postępowaniu dowodów, jako respektująca wskazania wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, zasługuje na aprobatę. Stanowiła ona podstawę poczynienia prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, które z kolei były oparciem dla trafnych wniosków natury prawnej. W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy akceptuje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, a jako że traktuje je jako własne, brak jest podstaw do ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, OSNP z 1999 r., Nr 24, poz. 776).</p> <p>Na wstępie należy przypomnieć, że pracodawcy, którzy zatrudniają co najmniej 20 pracowników i rozwiązują stosunek pracy z przyczyny niedotyczącej pracownika, zobowiązani są na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ()">ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a> (t. jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1969 ze zm.) wypłacić takiemu pracownikowi odprawę pieniężną uzależnioną od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (por. np. wyrok SN z 9.11.1990 r., I PR 335/90, wyrok SN z 16.11.2000 r., I PKN 79/00 czy wyrok SN z 4.07.2001 r., I PKN 521/00 i inne) okoliczność, że rozwiązanie stosunku pracy następuje w trybie wypowiedzenia zmieniającego, a nie w drodze wypowiedzenia definitywnego, ma jedynie znaczenie dla oceny czy przyczyny rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy stanowią wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy. Jeżeli bowiem pracownikowi zaproponowano odpowiednią pracę, to odmowa jej przyjęcia może być w pewnym wypadku potraktowana jako współprzyczyna rozwiązania stosunku pracy. Będzie tak wtedy, gdy z uwagi na interes pracownika i zakładu pracy oraz rodzaj i charakter zaproponowanej pracy w zasadzie można oczekiwać, iż pracownik powinien przyjąć zaoferowane mu nowe warunki. Oznacza to, że odmowa przyjęcia nowych warunków pracy noszących znamiona szykany, jak i nieprzyjęcie warunków wyraźnie z jakiegoś powodu niedogodnych dla pracownika nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że przyczyny rozwiązania stosunku pracy leżą wyłącznie po stronie zakładu pracy.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, nie ulega wątpliwości, że przyczyny ekonomiczne i organizacyjne, które leżały u podstaw zmniejszenia zatrudnienia u pozwanego, były jednocześnie powodem uzasadniającym rozwiązanie stosunku pracy z powodem <span class="anon-block">A. S.</span>. Pracodawca wskazał powoda, jako osobę, która zwolni zlikwidowany etat <span class="anon-block">(...)</span> i jednocześnie wręczył powodowi wypowiedzenie zmieniające na stanowisko <span class="anon-block">(...)</span> z obniżeniem grupy zaszeregowania z X na IX. Z powodu odmowy przyjęcia wypowiedzenia zmieniającego, umowa o pracę rozwiązała się z okresem dokonanego wypowiedzenia. Uzasadniając wypowiedzenie zmieniające pracodawca wskazał, że w wyniku reorganizacji pozwana <span class="anon-block">(...)</span> zachowała jedynie zadanie dowożenia dzieci i młodzieży niepełnosprawnej i zbędne stały się dwa z trzech etatów <span class="anon-block">(...)</span>. Likwidacji uległo m.in. stanowisko powoda. Jednak trafnie zauważa Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, że w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, zmienionym zarządzeniem Wójta <span class="anon-block">(...)</span> Kowale Oleckie z 21 lutego 2023 r. pozostawiono jedno stanowisko <span class="anon-block">(...)</span> autobusu, ale nie zwiększono liczby etatów <span class="anon-block">(...)</span>, których łącznie z powodem miało być 4. Jest to istotne z punktu widzenia powoda, zwłaszcza, że w zeznaniach złożonych na rozprawie <span class="anon-block">(...)</span> mówi o różnych możliwościach zatrudnienia powoda, w tym także na nowotworzonych stanowiskach. Miał to być nowy etat <span class="anon-block">(...)</span>, nie wynikający z regulaminu w związku z potrzebami <span class="anon-block">(...)</span>. Dodatkowy etat do obsługi <span class="anon-block"> (...)</span> miał prawdopodobnie być utworzony dopiero od października 2023 r. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia pewności zatrudnienia, miejsca pracy powoda i warunków tego zatrudnienia.</p> <p>Należy zgodzić się ustaleniami Sądu I instancji, że powód nigdy wcześniej jako samodzielny <span class="anon-block">(...)</span> nie pracował, w czasie powierzenia obowiązków wykonywał czynności jako pomocnik. Ponadto praca <span class="anon-block">(...)</span> jest zasadniczo różna od pracy <span class="anon-block">(...)</span>dowożącego dzieci: <span class="anon-block">(...)</span> więcej zarabia w pozwanym urzędzie niż <span class="anon-block">(...)</span> a praca <span class="anon-block">(...)</span> jest w niższej kategorii zaszeregowania, poniżej kwalifikacji lub przy innych kwalifikacjach i predyspozycjach, jakie wymagane są od <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Co należy rozumieć przez „kwalifikacje” wskazał w wyroku z 4.10.2000 r. w sprawie sygn. akt I PKN 61/00 Sąd Najwyższy: są to nie tylko przygotowanie zawodowe pracownika - jego formalne wykształcenie, zdobyte doświadczenie zawodowe i potrzebne umiejętności, ale także właściwości psychofizyczne pracownika, predyspozycje psychiczne oraz zdolności do wykonywania określonych czynności z punktu widzenia zdrowia fizycznego. Stosując zobiektywizowaną ocenę zaproponowanych powodowi warunków pracy i płacy, w ustalonych w sprawie okolicznościach, w ocenie Sądu Okręgowego, należy uznać, że powód miał prawo nie przyjąć zaproponowanych warunków.</p> <p>Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia problemu, czy odprawa przysługuje pracownikowi, który odmówił przyjęcia proponowanych warunków zatrudnienia, jest ustalenie, czy odmowa przyjęcia nowych warunków zatrudnienia stanowiła współprzyczynę rozwiązania umowy o pracę (por. wyroki SN wskazane powyżej), czy też przyczyną rozwiązania umowy były przyczyny niedotyczące pracownika. Zasadnicze znaczenie ma w tej sytuacji ocena, czy proponowane warunki były na tyle niekorzystne, że można było z góry zakładać, iż pracownik ich nie przyjmie. W ocenie Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze współprzyczynieniem się pracownika, które odbierałoby pracownikowi prawo do odprawy. Sąd Rejonowy, dokonując oceny, wziął pod uwagę zarówno interes pracownika, jak i pracodawcy. W przypadku dokonania przez pracodawcę wypowiedzenia zmieniającego, dla oceny jego zasadności ważne są nie tylko przyczyny, które usprawiedliwiają decyzję o wypowiedzeniu (o potrzebie zmiany dotychczasowych warunków pracy i płacy), ale także to, jakie nowe warunki pracy i płacy zostają zaproponowane pracownikowi. Wypowiadając warunki pracy i płacy zaproponowano powodowi pracę na stanowisku <span class="anon-block">(...)</span>, które nie odpowiada kwalifikacjom powoda oraz doświadczeniu zawodowemu, przy obniżeniu jego kategorii zaszeregowania i wcześniej otrzymywanego wynagrodzenia. Ponadto brak w nowym regulaminie pracodawcy dodatkowego etatu <span class="anon-block">(...)</span> pozwala na ocenę, że zaproponowane warunki pracy były pozorne i miały na celu uniknięcie wypłacenia powodowi tzw. odprawy ekonomicznej. Zgodnie z powyższym należy wskazać, że ocena Sądu I instancji jest prawidłowa. Odmienne stanowisko apelującej nie ma racjonalnych podstaw, stanowi jedynie wyraz polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji.</p> <p>W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego i dokonał ich prawidłowej wykładni. Zarzuty naruszenia prawa materialnego - niewłaściwego zastosowania przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.p.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 10;art. 10 ust. 1)">art. 10 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 (art. 8)">art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a>, są chybione i w zakresie zasądzenia odszkodowania nie mogą skutkować zmianą zaskarżonego wyroku i oddaleniem powództwa.</p> <p>Przede wszystkim podkreślić należy, iż pomimo sformułowania przez skarżącą zarzutu naruszenia prawa materialnego, z treści złożonego środka odwoławczego wynika, że pozwany w istocie kwestionuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów. Zarzut naruszenia prawa materialnego może być podniesiony tylko wówczas, gdy skarżący uznaje, że Sąd dokonał błędnej wykładni określonego przepisu prawa materialnego (mylnie zrozumiał jego treść) bądź niewłaściwie go zastosował (nieprawidłowo odniósł normę prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego) - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt I CKN 160/01). Warunkiem skutecznego postawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego jest więc niekwestionowanie przez stronę ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego. Z taką sytuacją, w ocenie Sądu Okręgowego, nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Sąd Rejonowy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił bowiem, iż powód nabył prawo do odszkodowania, z czym nie zgadza się pozwany. W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być uznany za zasadny.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzeczono jak w punkcie 1. wyroku. W punkcie 2., na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 2;art. 98 § 3)">art. 98 § 1, 2 i 3 k.p.c.</a> oraz przepisów § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) orzeczono o kosztach zastępstwa procesowego.</p> <p> - -</p> <br/> <br/> </div>