IX Ka 1286/23

Суди загальної юрисдикції2023-11-29

Номер справи

IX Ka 1286/23

Дата рішення

2023-11-29

Тип

SENTENCE

Судді

Iwona Konopka (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

Текст рішення

Sygn. akt IX Ka 1286/23 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 29 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Iwona Konopka protokolant: protokolant Zuzanna Oprzała przy udziale prokuratora Małgorzaty Herter-Dziurzyńskiej po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy  E. P. ur. (...) w W., syna M. i E. oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> i inne na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygnatura akt III K 847/22 orzeka: 1. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w instancji odwoławczej; 3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego wydatkami obciążając Skarb Państwa. <table> <colgroup> <col width="404"/> <col width="120"/> <col width="43"/> <col width="154"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> IX Ka 1286/23 </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. III K 847/22 </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ inny </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="44"/> <col width="351"/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="3"> ☐ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☒ w części </td> <td> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> brak zarzutów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.4. Wnioski </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="291"/> <col width="48"/> <col width="339"/> </colgroup> <tr> <td> ☐ </td> <td> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 2.1. Ustalenie faktów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="38"/> <col width="28"/> <col width="131"/> <col width="339"/> <col width="93"/> <col width="94"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 2.2. Ocena dowodów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="109"/> <col width="208"/> <col width="405"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="109"/> <col width="208"/> <col width="405"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="491"/> <col width="176"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="2"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> </td> <td> - błędu w ustaleniach faktycznych (niezasadny), - rażącej niewspółmierności wymierzonych kar pozbawienia wolności oraz wymierzonego środka karnego (niezasadny). </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący kwestionując błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym uznaniu przez Sąd Rejonowy, że brak było podstaw do wymierzenia wobec oskarżonego kary za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b pkt. 1)">punktu I</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37 b k.k.</a>, zważywszy na zachowanie oskarżonego po popełnienia czynu polegające na powrocie na miejsce przestępstwa w celu zwrotu dokumentów oraz wskazania miejsca pozostawienia skradzionego laptopa, nieosiągnięcie korzyści majątkowej, przyznanie się do winy, przeproszenie pokrzywdzonego, ustabilizowany tryb życia, posiadanie i wychowywanie syna i w oparciu a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37 a k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37 b k.k.</a> – w odniesieniu do czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b pkt. 2)">punktu II</a>, podważał w istocie ustalenia, które legły u podstaw ustalenia przez Sąd Rejonowy wymiaru orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej, a także wysokość orzeczonego środka karnego. Odnosząc się zatem do treści wywiedzionej apelacji, Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację Sądu meriti, zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, a odnoszącą się do wymiaru orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej. Zauważyć należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary może zostać uznany za zasadny tylko wówczas, gdy z punktu widzenia nie tylko sprawcy danego czynu, ale i ogółu społeczeństwa, wymierzona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II AKa 297/09, LEX nr 553884). Co więcej, nie każda różnica w ocenie wymiaru kary uzasadnia w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> zarzut rażącej niewspółmierności kary, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Taka rażąca niewspółmierność kary oznacza znaczną, „bijącą w oczy” różnicę pomiędzy karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., sygn. akt II AKa 163/03, OSA 2003/11/113). W opinii Sądu odwoławczego, za tak rażącą i niesprawiedliwą karę nie można uznać kar jednostkowych wymierzonych wobec oskarżonego. Argumentacja obrońcy w tym zakresie dotyczyła zaś okoliczności, które w sposób szczegółowy rozważone zostały na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego przez Sąd meriti. Nie budzi żadnych w wątpliwości Sądu Okręgowego, że wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe, Sąd I instancji uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>, jak również dokładnie przeanalizował wszelkie okoliczności czynów mające dla wymiaru orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych znaczenie. Podkreślić również należy, że kara orzekana za dany czyn winna przynieść skutek w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej oraz w sposób wychowawczy wpływać na oskarżonego. Wymierzona kara ma bowiem na celu doprowadzenie do pełnej resocjalizacji oskarżonego i musi być adekwatną oraz sprawiedliwą w odczuciu społecznym odpowiedzią na jego zachowanie, a zatem nie może być również karą zbyt łagodną. Jak przyjmuje się w judykaturze, wymierzenie kary polega bowiem na celowym zadaniu karanej osobie dolegliwości, która ma mieć charakter indywidualny, osobisty i powinna być odczuwana przez osobę, wobec której jest skierowana. Nie sposób zatem zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności są rażąco niesprawiedliwe i zbyt surowe, skoro zostały wymierzone w dolnych granicach zagrożenia. W opinii Sądu odwoławczego, Sąd I instancji prawidłowo nadał okolicznościom zarówno dla oskarżonego korzystnym, jak i wpływającym na zaostrzenie wymiaru kary należytą doniosłość. Istotnie , co słusznie zauważa obrońca, że oskarżony przyznał się do stawianych mu zarzutów, wyraził skruchę, przeprosił pokrzywdzonego prowadzi ustabilizowany tryb życia, prowadzi działalność gospodarczą i ma na utrzymaniu dziecko jak również, że zamierzał powrócić na miejsce przestępstwa celem zwrotu skradzionych przedmiotów. Jednakże, wszystkie powyższe okoliczności łagodzące Sąd Rejonowy miał na uwadze przy kształtowaniu wymiaru kar jednostkowych, o czym świadczy lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu odwoławczego nie sposób zgodzić się z obrońcą, że na szczególne uwzględnienie zasługiwało wskazane przez oskarżonego miejsce przechowywania laptopa, skoro oskarżony został zatrzymany w związku z nadanym komunikatem przez operatora (...) po dokonaniu kradzieży. Wskazać zatem należy, że wyeksponowane przez Sąd Rejonowy okoliczności obciążające były na tyle doniosłe, że powołane okoliczności łagodzące ich nie przeważyły i nie mogły mieć wpływu na wymiar orzeczonych kar jednostkowych. Sąd Rejonowy przy tym zasadnie wskazał, że czyny, jakich dopuścił się oskarżony cechował znaczny stopień społecznej szkodliwości i stopień winy. Oskarżony przy tym, jako osoba dorosła i poczytalna działał w normalnej sytuacji motywacyjnej. Okoliczność, iż oskarżony kradzieży z włamaniem dokonał z zamiarem nagłym, a nie przemyślanym, zaś czyn stypizowany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> został popełniony na skutek zatrzymania oskarżonego, który chciał powrócić na miejsce przestępstwa celem zwrotu skradzionych przedmiotów, nie może prowadzić do wniosku, że oskarżony zasługuje na wymierzenie kar łagodniejszych. Zaznaczenia wymaga, że oskarżony czyn polegający na dokonaniu kradzieży z włamaniem dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa, co świadczy o tym, że jest sprawcą niepoprawnym, lekceważącym przepisy porządku prawnego, a popełnienie tego czynu z zamiarem nagłym prowadzi do wniosku, że dotychczasowa karalność oskarżonego za przestępstwa podobna nie odniosła żadnego skutku, skoro każdą nadążającą się okazję do popełnienia przestępstwa oskarżony jest w stanie wykorzystać. Sąd Rejonowy słusznie przy tym zauważył, że na miejsce przestępstwa oskarżony przybył samochodem, pomimo obowiązującego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a został zatrzymany w związku z nadanym komunikatem przez operatora (...) po dokonaniu kradzieży. Oskarżony przy tym miał pełną świadomość orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a fakt wykonywania działalności gospodarczej, do której niezbędnym jest przemieszczanie się samochodem nie stanowi żadnego usprawiedliwiania dla postępowania oskarżonego. Zresztą skrucha oskarżonego w tym wypadku zdaje się być iluzoryczna, a podkreślanie tego, że powracał na miejsce przestępstwa, aby dokonać zwrotu skradzionych dokumentów, a nadto wskazał miejsce przechowywania laptopa – nadmierne, skoro w istocie został zatrzymany w związku z podjętymi działania funkcjonariuszy policji na skutek nadania komunikatu (...) o dokonaniu kradzieży, a przy tym po popełnieniu czynu przedmiotowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> ponownie popełnił taki sam czyn. Powyższe świadczy o tym, że oskarżony całkowicie lekceważy orzeczenia Sądu, a prowadzenie działalności gospodarczej traktuje jako wymówkę dla usprawiedliwienia łamania obowiązującego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Podobnie należy odnieść się do powoływania się na fakt posiadania małoletniego dziecka na utrzymaniu, skoro oskarżony podczas dokonywania przestępstw nie miał tego w polu widzenia, pomimo grożącej mu odpowiedzialności karnej. Reasumując, Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe musiał mieć tym samym na względzie ich charakter prewencyjny tak, by stanowiły one dla oskarżonego przestrogę przez ponownym naruszaniem porządku prawnego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Sądu Okręgowego, orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności przyniosą wystarczający skutek w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Wymierzone przez Sąd Rejonowy kary jednostkowe są karami w pełni adekwatnymi do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów, a jednocześnie zdaniem Sądu odwoławczego spełnią rolę wychowawczą względem oskarżonego i zapobiegną ponownemu popełnieniu przez niego czynów zabronionych. Kary wymierzone oskarżonemu, w ocenie Sądu odwoławczego, spełniają swoje cele, są sprawiedliwe i wyważone. W ocenie Sądu odwoławczego wymierzone kary jednostkowe spełniają cele prewencji indywidualnej i generalnej i nie można ich uznać za rażąco surowe, a przy tym przynoszące oskarżonemu nadmierną dolegliwość, a tym samym niewspółmierne. Sąd Rejonowy odniósł się także w pisemnych motywach wyroku do możliwości ukształtowania kar jednostkowych za poszczególne czyny w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37 a k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37 b k.k.</a> Zaznaczenia wymaga, że kształtowaniu wymiaru kar jednostkowych w oparciu o powołane przepisy nie jest obowiązkiem a możliwością Sądu orzekającego w sprawie. Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że ukształtowaniu wymiaru kar jednostkowych w oparciu o powołane przepisy nie spełniło by zadość dyrektywom wymiaru kary i nie odniosłoby skutku tak indywidualno-, jak też i ogólno – prewencyjnego. W ocenie Sądu odwoławczego ukształtowana przez Sąd Rejonowy kara łączna jednego roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynów, jakich dopuścił się oskarżony, nie przekracza stopnia winy oraz w sposób właściwy uwzględnia ustawowe cele kary. Wymierzoną przez Sąd Rejonowy karę łączną należy uznać za wewnętrznie sprawiedliwą, a także sprawiedliwą w odczuciu społecznym. Wymierzona kara łączna nie przekracza granic <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> i jej wymiar uwzględnia charakter dóbr naruszonych przez oskarżonego, jak również zbieżność czasową popełnienia czynów. Sąd odwoławczy w pełni podzielił argumentację Sądu Rejonowego wyrażoną w pisemnych motywach wyroku w tym zakresie. Zaznaczenia wymaga, że w myśl z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. IV KK 426/20 przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85 a)">art. 85 a k.k.</a> stanowi, że wymierzając karę łączną Sąd kieruje się przede wszystkim dyrektywą prewencji generalnej i indywidualnej, przy czym redakcja przepisu wyklucza możliwość przyjęcia, że dyrektywy te są jedynymi, które należy brać pod uwagę przy orzekaniu wymiaru kary łącznej, przy wymiarze kary łącznej Sąd musi kierować się także związkiem podmiotowo – przedmiotowym pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, który może mieć zasadnicze znaczenie dla określenia zasady łączenia kar; im ściślejszy związek tym bardziej należy rozważyć możliwość zastosowania absorbcji, czy asperacji, przy czym pełna absorpcja, czy kumulacja musi mieć charakter wyjątkowy. Sąd Rejonowy prawidłowo przy tym uznał za zasadne zastosowanie – przy wymiarze kary łącznej - zasadny asperacji, zaznaczając przy tym, że zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> obowiązującego od dnia 24.06.2020 r. wymiar kary łącznej powinien zostać ukształtowany powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, co w realiach tej sprawy oznacza karę jednego roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności. W odniesieniu do wymiaru orzeczonego środka karnego należy stwierdzić, że orzeczony środek karny nie razi surowością. Sąd odwoławczy w pełni przy tym podzielił treść pisemnych motywów wyroku w tym zakresie, uznając, że są one wystarczające i wyczerpujące dla uznania, że wymiar orzeczonego środka karnego jest zasadny. Ponownie należy jedynie wyeksponować, iż choć rzeczywiście oskarżony przed wydaniem zaskarżonego wyroku nie był uprzednio karany za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a>, to jednak został skazany za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180 a k.k.</a>, za który orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, a pomimo tego popełnił przedmiotowy czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a>, a po nim także i kolejny w dniu 28 lipca 2022 r. nie sposób zatem uznać, że zachowanie oskarżonego przejawiające się rażącym lekceważeniu orzeczeń sądowych zasługiwało na orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w łagodniejszym wymiarze. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td> o zmianę wyroku i wymierzenie kar jednostkowych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37 b k.k.</a> w odniesieniu do czynu z punktu I i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37 a k.k.</a> w odniesieniu do czynu z punktu II ewentualnie orzeczenia kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającej jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Z uwagi na fakt, iż zarzuty podniesione przez obrońcę nie zostały uwzględnione, o czym była mowa w punkcie 3 formularza uzasadnienia sekcja „zarzut”, wniosek o zmianę wyroku w postulowanym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="667"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> 4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 1. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 1. </td> <td> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Punkt I-IV </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Sąd odwoławczy uznał, że wywiedziona apelacja była niezasadna i miała charakter wyłącznie polemiczny, zaś orzeczenie Sądu Rejonowego należało uznać za trafne. Szczegółowa odpowiedź na podnoszone przez skarżącego zarzuty, a zatem także i powody nieuwzględnienia apelacji, zostały omówione w punkcie 3 formularza uzasadnienia sekcja „zarzut” i „wnioski”. Sąd odwoławczy nie stwierdził przy tym z urzędu istnienia podstaw do uchylenia, bądź zmiany wyroku poza zakresem zaskarżenia, tj. przesłanek określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 1. </td> <td> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td/> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="52"/> <col width="78"/> <col width="369"/> <col width="221"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 1.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 2.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 3.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="129"/> <col width="591"/> </colgroup> <tr> <td> P unkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td> 2,3 </td> <td> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11)">art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze</a> w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z uwzględnieniem stawek wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29 § 11)">§ 11</a> ust. pkt 4 Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, co wynika z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 78/21 z dnia 20.12.2022 r. zasądził na rzecz obrońcy oskarżonego kwotę 840 zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w instancji odwoławczej. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, Sąd odwoławczy uwzględniając zasadę słuszności zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarbu Państwa. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="720"/> </colgroup> <tr> <td> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="340"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszaw – Mokotowa w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. III K 847/22 </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="5"> ☐ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☒ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="2"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="2"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="2"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> </div>