II W 431/22

Суди загальної юрисдикції2023-11-30

Номер справи

II W 431/22

Дата рішення

2023-11-30

Тип

SENTENCE

Судді

Katarzyna Garbarczyk (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10.01.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2021 r. poz. 936) w zw. z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 10.01.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2021 r. poz. 936)

Текст рішення

Sygn. akt IIW 431/22 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 30 listopada 2023 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant– sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności oskarżyciela publicznego z Państwowej Inspekcji Pracy w E. – Luizy Chojnowskiej i Agnieszki Lewczuk po rozpoznaniu w dniach 09.08.2023 r. i 16.11.2023 r. na rozprawie sprawy  T. S. syna S. i J. zd. S. ur. (...) w W.  obwinionego o to, że: Będąc osobą działającą w imieniu pracodawcy (...) Sp. z o.o., (...)-(...) G., ul. (...), w siedzibie przedsiębiorcy, w okresie od 17.07.2022 r. do 18.09.2022 r. powierzał pracownikom zakładu wykonywanie pracy w handlu w niedziele objęte zakazem handlu, tj.: <ul> <li> 17 lipca 2022 r. B. B., U. J., K. K., M. R., G. G., E. S., B. C., S. J., K. S., </li> <li> 24 lipca 2022 r. B. B., K. K., M. W., A. Z., I. G., C. Ł., A. A., M. K. (1), M. K. (2), </li> <li> 31 lipca 2022 r. B. B., K. D., M. K. (3), Ł. Z., M. R., G. G., M. W., </li> <li> 07 sierpnia 2022 r. J. M., K. K., M. R., G. G., S. J., K. S., M. W., A. Z., M. K. (1), </li> <li> 14 sierpnia 2022 r. L. S., M. R., E. S., B. C., M. W., A. Z., I. G., </li> <li> 21 sierpnia 2022 r. M. K. (3), Ł. Z., K. K., M. R., G. G., M. K. (1), M. K. (2), </li> <li> 04 września 2022 r. M. R., M. W., I. G., M. K. (2), </li> <li> 11 września 2022 r. B. B., M. K. (3), A. A., K. K., G. G., S. J., M. W., </li> <li> 18 września 2022 r. M. R., B. C., A. Z., I. G., M. K. (1), M. K. (2) </li> </ul> tj. o czyn z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10.01.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2021 r. poz. 936) w zw. z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 10.01.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2021 r. poz. 936) Obwinionego  T. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10.01.2018r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2018 r., poz. 305 z późn. zm.) w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 2500 ( dwa tysiące pięćset) złotych. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem pozostałych kosztów postępowania. </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> T. S., będąc osobą działającą w imieniu pracodawcy (...) Sp. z o.o., (...)-(...) G., ul. (...), w siedzibie przedsiębiorcy, w okresie od 17.07.2022 r. do 18.09.2022 r. powierzał pracownikom zakładu, którego przedmiotem przeważającej działalności była sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych - wykonywanie pracy w handlu w niedziele objęte zakazem handlu, tj.: <ul> <li> 17 lipca 2022 r. B. B., U. J., K. K., M. R., G. G., E. S., B. C., S. J., K. S., </li> <li> 24 lipca 2022 r. B. B., K. K., M. W., A. Z., I. G., C. Ł., A. A., M. K. (1), M. K. (2), </li> <li> 31 lipca 2022 r. B. B., K. D., M. K. (3), Ł. Z., M. R., G. G., M. W., </li> <li> 07 sierpnia 2022 r. J. M., K. K., M. R., G. G., S. J., K. S., M. W., A. Z., M. K. (1), </li> <li> 14 sierpnia 2022 r. L. S., M. R., E. S., B. C., M. W., A. Z., I. G., </li> <li> 21 sierpnia 2022 r. M. K. (3), Ł. Z., K. K., M. R., G. G., M. K. (1), M. K. (2), </li> <li> 04 września 2022 r. M. R., M. W., I. G., M. K. (2), </li> <li> 11 września 2022 r. B. B., M. K. (3), A. A., K. K., G. G., S. J., M. W., </li> <li> 18 września 2022 r. M. R., B. C., A. Z., I. G., M. K. (1), M. K. (2). </li> </ul> W/w pracownicy na podstawie aneksów do umów o pracę mieli rozszerzony zakres swoich obowiązków o bieżącą obsługę Klubu (...), który znajdował się na hali sprzedaży sklepu (...), na wydzielonej powierzchni. Klub oferował do wypożyczenia i sprzedaży książki, był wyposażony w kącik przeznaczony do czytania. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionego (k. 188v-189), protokołu kontroli (k. 48-52), oświadczenia (k. 53), dokumentacji poglądowej (k.54-57), protokołu (k.67), regulaminu (k. 78-80), umowy (k. 82-83, 84-89). W świetle całokształtu zebranych dowodów, w tym wyjaśnień obwinionego, ustalony w sprawie stan faktyczny w postaci tego, że T. S., będąc osobą działającą w imieniu pracodawcy (...) Sp. z o.o., (...)-(...) G., ul. (...), w siedzibie przedsiębiorcy, w okresie od 17.07.2022 r. do 18.09.2022 r. powierzał określonym pracownikom zakładu, którego przedmiotem przeważającej działalności była sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych - wykonywanie pracy w handlu w niedziele objęte zakazem handlu - nie budzi żadnych wątpliwości. Bezsporne jest także to, że pracownicy ci na podstawie aneksów do umów o pracę mieli rozszerzony zakres swoich obowiązków o bieżącą obsługę Klubu (...), który znajdował się na hali sprzedaży sklepu (...), na wydzielonej powierzchni. Klub oferował do wypożyczenia i sprzedaży książki, był wyposażony w kącik przeznaczony do czytania. Zebrane dowody w postaci wyjaśnień obwinionego (k. 188v-189), protokołu kontroli (k. 48-52), oświadczenia (k. 53), dokumentacji poglądowej (k.54-57), protokołu (k.67), regulaminu (k. 78-80), umowy (k. 82-83, 84-89) - są spójne, zbieżne, wzajemnie się uzupełniają i korespondują ze sobą. Zdaniem Sądu brak jest podstaw, by podważać ich wiarygodność. Spór prawny dotyczył tego, czy określone zachowanie obwinionego w świetle ustalonych faktów nosiło znamiona art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10.01.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2021 r. poz. 936) w zw. z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 10.01.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2021 r. poz. 936). Dokonując karno-prawnej oceny zachowania obwinionego Sąd w tym zakresie posiłkował się orzecznictwem Sądu Najwyższego, który zajmował zagadnieniem, jakie było przedmiotem rozpoznania także w niniejszym procesie. Podzielając stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 18.10.2023 r. w sprawie III KK 57/23 stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10 uohniś wynika, iż zakaz handlu w niedzielę i w święta nie obowiązuje m.in. w placówkach prowadzących działalność w zakresie kultury, oświaty, turystyki i wypoczynku, przy czym chodzi o handel w placówce handlowej znajdującej się w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie kultury, oświaty, turystyki i wypoczynku, takim jak np. muzeum, stadion, uczelnia itp. W świetle takiej regulacji należy zatem dokonać ustalenia wzajemnych relacji pomiędzy placówką handlową a zakładem świadczącym działalność w zakresie kultury, oświaty, turystyki i wypoczynku nie pomijając przy tym znaczenia przyimków "w" użytych w tym przepisie. Ma to bowiem kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozumienia treści tego przepisu oraz rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 10 uohniś wynika, że zakaz handlu nie obowiązuje w placówkach handlowych w zakładach prowadzących działalność w zakresie kultury, sportu, oświaty, turystyki i wypoczynku. Ustawa o ograniczeniu handlu definiuje pojęcie "placówki handlowej", przez którą należy rozumieć "obiekt", w którym jest prowadzony handel oraz są wykonywane czynności związane z handlem, w szczególności: sklep, stoisko, stragan, hurtownię, skład węgla, skład materiałów budowlanych, dom towarowy, dom wysyłkowy, biuro zbytu - jeżeli w takiej placówce praca jest wykonywana przez pracowników lub zatrudnionych ( art. 3 pkt 1 uohniś). Nie definiuje natomiast pojęcia "zakładu" prowadzącego działalność w zakresie kultury, sportu, oświaty, turystyki i wypoczynku. Interpretacji pojęcia "zakładu", który prowadzi działalność w zakresie kultury, sportu, oświaty, turystyki i wypoczynku dokonał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 września 2023 r., III KK 155/23. Przedstawiony w uzasadnieniu tego wyroku pogląd, zgodnie z którym o takim zakładzie można mówić tylko wówczas, gdy zespół wyodrębnionych obiektów materialnych przedsiębiorstwa wiąże się z taką działalnością, jako wszechstronnie uargumentowany (odwołujący się do stanowisk prezentowanych w piśmiennictwie), racjonalny i przekonujący, sąd w pełni podziela. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 10 uohniś dotyczy zatem handlu w placówkach handlowych w zakładach prowadzących działalność w zakresie kultury, sportu, oświaty, turystyki i wypoczynku. Placówka handlowa ma się znajdować na terenie zakładu prowadzącego taką działalność. Przedsiębiorca prowadzący placówkę handlową, w której prowadzona ma być działalność handlowa w niedzielę i święta, musi umiejscowić ją w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie kultury, sportu, oświaty, turystyki i wypoczynku. Spod zakazu handlu zwolnione są bowiem "placówki handlowe w zakładach" a nie na odwrót. Dozwolony jest zatem handel w placówkach umiejscowionych "w" zakładach, czyli na ich terenie. Konsekwencją takiego rozumienia pojęcia "zakładu" jest stwierdzenie, że zakład o profilu np. oświatowym czy sportowym musi być jednostką główną, a placówka handlowa powinna się mieścić w ramach tego zakładu - nie odwrotnie. W związku z tym wskazuje się w piśmiennictwie, że prowadzona na terenie placówki handlowej działalność handlowa ma być funkcjonalnie podporządkowana zakładowi, w tym sensie, że celem prowadzenia placówki handlowej jest zwiększenie użyteczności oraz atrakcyjności zakładu. Zakład pozostaje jednostką nadrzędną, a działalność handlowa jest uboczna i subsydiarna. Placówka handlowa z punktu widzenia przestrzennego ma się znajdować na terenie zakładu. Aby przedsiębiorca mógł skorzystać z wyłączenia określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10 uohniś oba te warunki muszą być spełnione łącznie (por. Ł. Duśko, M. Szurman, Placówka handlowa w zakładzie prowadzącym działalność w zakresie kultury, sportu, oświaty, turystyki i wypoczynku - wykładnia wyjątku od zakazu handlu w niedziele i święta, Palestra 2022, nr 10). Mając na względzie brzmienie całego przepisu art. 6 ust. 1 ustawy uohniś, w którym ustanowiono liczne, ale zdefiniowane według zasadniczo trzech odmiennych kryteriów wyjątki od handlu (por. Ł. Duśko, M. Szurman, Placówka handlowa..., s. 57 - 59), stwierdzić należy, iż zarówno z punktu widzenia wykładni językowej, jak i celowościowej, użycie przez ustawodawcę w tym przepisie przyimka "w" w odniesieniu do placówek handlowych zwolnionych z zakazu handlu z racji miejsca ich usytuowania, z jednej strony wskazuje na opisane powyżej relacje przestrzenne, a z drugiej strony na swoistą zależność placówki handlowej od zakładu (obiektu) jednostki, na terenie którego się ona znajduje, stanowiąc jednocześnie o jej subsydiarnym charakterze. Jakiekolwiek zatem "odwrócenie" tych relacji będzie w pełni realizowało ustawowe znamiona wykroczenia z art. 10 ust. 1cyt. ustawy. Przekładając niniejsze rozważania na realia przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wydzielenie na terenie sklepu (...) miejsca na Klub (...), w którym ustawiono regały z książkami do wypożyczenia i sprzedaży książek, urządzenie kącika do czytania - nie zmieniło przeznaczenia tego sklepu, którego nadal przedmiotem przeważającej działalności była sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Zatem przedmiotowy sklep z racji prowadzenia klubu czytelnika nie nabył przymiotu "zakładu" prowadzącego działalność w zakresie oświaty, kultury i wypoczynku, co zwalniałoby go od zakazu handlu w niedziele. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10.01.2018r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz. U. z 2018 r., poz. 305 z późn. zm.) w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazał go na karę grzywny w wysokości 2500 ( dwa tysiące pięćset) złotych - mając na uwadze m. in. stopień zawinienia obwinionego, społecznej szkodliwości czynu, a także warunki osobiste, majątkowe sprawcy. W świetle powyższego Sąd uznał, iż karą adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu będzie kara grzywny w kwocie 2500 złotych, która spełni jednocześnie cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Zdaniem Sądu kara ta nie przekracza zdolności finansowych sprawcy i będzie stanowić dla niego – zgodnie z założeniami, jakie niesie za sobą każda kara- pewną dolegliwość. Zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 250 złotych tytułem opłaty i obciążając go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120 złotych, Sąd kierował się z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119§1 kpw</a>. </div>