II SA/Bk 702/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego M. O. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. z [...] czerwca 2020 r. znak [...], którą ustalono Spółce PGE Dystrybucja w L. (dalej: Spółka) lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci budowy sieci elektroenergetycznej napowietrzno-kablowej średniego i niskiego napięcia oraz budowy stacji transformatorowej na wskazanych w decyzji działkach. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpiła Spółka. Wskazała, że "Realizacja inwestycji jest niezbędna do poprawy jakości i pewności dostaw energii elektrycznej do istniejących odbiorców przez modernizację zasilania miejscowości H., gm. Z.". Jako miejsce lokalizacji inwestycji wskazała kilkadziesiąt działek położonych w miejscowości H. gm. Z. w obrębie H. i dwie działki w obrębie S.. Wskazała, że inwestycja będzie miała charakter liniowy i będzie dotyczyła budowy sieci elektroenergetycznej napowietrzno-kablowej średniego napięcia SN-15kV wraz z budową kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, budowy sieci elektroenergetycznej napowietrzno-kablowej niskiego napięcia 0,4 kV wraz z obsługą komunikacyjną (zjazdy). Wyjaśniła, że sieć elektroenergetyczna kablowa 15 kV i 0,4 kV zostanie ułożona na głębokości w przedziale od 0,7 do 1,5 m poniżej przyległego terenu, zaś do budowy linii napowietrznej niskiego napięcia zostaną wykorzystane strunobetonowe żerdzie wirowane typu E o wysokości w przedziale od 9-15m i średnicy od 0,3 do 0,6m. Stacja kontenerowa będzie się składała z trzech monolitycznych elementów: fundamentu, bryły głównej i dachu. Będzie posiadała wymiary na gruncie do 15 m2 i wysokość 3,5 m. Do wniosku załączono mapy. O wszczęciu postępowania i o wydawanych rozstrzygnięciach strony zawiadamiano przez obwieszczenie, a indywidualnie właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać inwestycja. Przeprowadzono uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego drogi powiatowej nr 1485B oraz z organem Wód Polskich. Sprzeciw wobec inwestycji wyrażony w formie pisma procesowego złożyły niektóre strony postępowania. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Burmistrz Z. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora. Uzasadniając decyzję wskazał, że dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, w wyniku której ustalono publiczny charakter wnioskowanej inwestycji, nieobowiązywanie na terenie inwestycji planu miejscowego, niekolidowanie inwestycji z funkcją i zagospodarowaniem terenu, zaplanowanie inwestycji na terenie nieobjętym ochroną prawną na podstawie ustawy o ochronie zabytków, na terenie na którym nie przewidziano realizacji zadań rządowych i samorządowych. Odnosząc się do zgłoszonych zastrzeżeń organ wskazał ogólnie, że nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej, zaś strona niezadowolona z decyzji może się odwołać do organu wyższej instancji. Odwołanie złożył M. O. Wskazał, że decyzja ingeruje w jego prawo własności, ogranicza prawo do korzystania i zagospodarowania terenu zgodnie z jego jako właściciela wolą (wykonanie ogrodzenia, nasadzeń, utwardzenie terenu). Wyjaśnił, że wszystkie sieci biegnące przez jego działkę mają nieuregulowany stan prawny. Z map zaś wynika, że projektowaną sieć można poprowadzić po drugiej stronie drogi powiatowej, gdzie dokonano już stosownego poszerzenia pod pas drogowy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. Wyjaśniło, że inwestycja spełnia kwalifikację inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.). Zdaniem Kolegium, wyniki analizy wymaganej przez art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały sformułowane w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną oraz uzyskał stosowne uzgodnienia. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ingeruje w prawo własności, gdyż jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Przepisy nie uzależniają również ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, bowiem nie ogranicza go ona w wykonywaniu prawa własności. Wydanie decyzji nie wymaga również przedstawienia różnych wariantów przebiegu inwestycji. Organ nie może oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Okoliczność przebiegu przez nieruchomość skarżącego sieci elektroenergetycznej o nieuregulowanym stanie prawnym nie może być przedmiotem oceny w przedmiotowej sprawie. Dopiero też na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę będzie miała znaczenie kwestia czy inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Skargę do sądu administracyjnego złożył właściciel działki nr [...] M. O., który zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) przez dokonanie pobieżnej analizy przebiegu inwestycji oraz stanu faktycznego i prawnego związanego z terenem działki nr [...], w wyniku czego nie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie doprowadziłoby do ujawnienia możliwości przeprowadzenia inwestycji w sposób mniej uciążliwy dla skarżącego - po drugiej stronie drogi powiatowej przylegającej do jego nieruchomości, czyli w sposób odpowiadający jego interesowi prawnemu oraz konstytucyjnym zasadom: ochrony prawa własności oraz proporcjonalności; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 u.p.z.p. w związku z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe niezastosowanie, przejawiające się w braku uwzględnienia prawa własności skarżącego do działki nr [...], w sytuacji gdy możliwe jest przeprowadzenie inwestycji w sposób mniej uciążliwy dla skarżącego, tj. po drugiej stronie drogi powiatowej przylegającej do jego nieruchomości, w szczególności biorąc pod uwagę okoliczności takie jak: - przebieg dotychczasowej linii kablowej po drugiej stronie drogi powiatowej przylegającej do jego nieruchomości (w pobliżu działek nr [...]); - zaprojektowanie przebiegu inwestycji przez działkę skarżącego w niewielkim fragmencie, a następnie zaprojektowanie jej jako powracającej na drugą stronę drogi powiatowej przylegającej do jego nieruchomości; - poszerzenie pasa drogowego drogi powiatowej po drugiej stronie w stosunku do strony położenia działki skarżącego, co daje większe możliwości w zakresie realizacji inwestycji, bez konieczności ingerencji w nieruchomość skarżącego; - kolidowanie przebiegu inwestycji ze stawianym przez skarżącego ogrodzeniem oraz istniejącymi wiele lat nasadzeniami drzew, co sprawia że lokalizacja wynikająca z decyzji powoduje konieczność usunięcia ogrodzenia oraz istniejących nasadzeń, które to okoliczności sprawiają, że przeprowadzenie inwestycji w zawnioskowany sposób jest oczywiście niecelowe oraz w sposób nieproporcjonalny w stosunku do zamierzonego celu ogranicza prawo własności skarżącego, a na wskazywanym fragmencie (w pobliżu działki nr [...] oraz działki [...] - niezabudowanej) nie realizuje również żadnego celu publicznego; 3) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 K.p.a. przez ogólne wskazanie przesłanek uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego i to wyłącznie przez organ drugiej instancji, bez ich skonkretyzowania w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy, w szczególności w odniesieniu do obowiązującego na terenie gminy Z. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego; 4) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 §2 K.p.a. przez jego niewłaściwe niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, w sytuacji gdy: - decyzja ta nie spełnia wymagań art. 107 § 3 K.p.a., bowiem z jej uzasadnienia nie wynika, czy wnioskowana inwestycja służy realizacji celu publicznego, w szczególności w odniesieniu do obowiązującego na terenie gminy Z. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego; - wniosek inwestora nie zawiera kopii mapy katastralnej w skali 1:2000, której przedłożenie, w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jest obowiązkowe w stosunku do inwestycji o charakterze liniowym; - odpis decyzji organu pierwszej instancji otrzymanej przez skarżącego zawiera wyłącznie kopię czarno-białej mapy, przez co niemożliwym było precyzyjne określenie linii rozgraniczającej teren inwestycji wynikającej z decyzji, zgodnie z art. 54 pkt 3 u.p.z.p., podczas gdy prawidłowe działanie Kolegium winno prowadzić do zastosowania art. 138 §2 K.p.a. i skutkować uchyleniem decyzji Burmistrza i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania; Zdaniem skarżącego, przebieg inwestycji liniowej w pobliżu jego nieruchomości jest całkowicie nieuzasadniony, bowiem dotychczasowa linia elektroenergetyczna przebiega po drugiej stronie drogi powiatowej, a inwestor zamierza przeprowadzić linię kablową wyłącznie w pobliżu działek nr [...] (stanowiącej własność skarżącego) oraz [...] po czym "wrócić" na drugą stronę drogi powiatowej, by tam kontynuować rozbudowę linii. Wyjaśnił, że rozbudowa linii energetycznej w sposób zawnioskowany przez inwestora jest działaniem, które nie spełnia kryterium proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), gdyż ograniczenie prawa własności skarżącego nie jest niezbędne dla realizacji celu publicznego. Działki nr [...] oraz [...]nie wymagają przyłącza do linii energetycznej. Nie są to działki zabudowane. Gdyby zaś takowa konieczność wystąpiła w przyszłości, przyłączenie byłoby możliwe do linii energetycznej przebiegającej po drugiej stronie drogi powiatowej. W ocenie skarżącego, organ nie dokonał analizy stanu faktycznego w sposób kompletny, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., w tym nie uwzględnił wznoszonego ogrodzenia oraz istniejących licznych nasadzeń. Skarżący argumentował, że choć sama decyzja lokalizacyjna nie upoważnia inwestora do realizacji inwestycji, to nie można tracić z pola widzenia, że decyzja ta przesądza o konkretnym ulokowaniu inwestycji, wyznaczając jej ramy (art. 55 u.p.z.p.). Umiejscowienie inwestycji nie może być na dalszych etapach postępowania inwestycyjnego kwestionowane czy też modyfikowane. Decyzja lokalizacyjna jest również podstawą wszczęcia procedury wywłaszczeniowej (art. 112 ust. 1 oraz następne u.g.n.). Dlatego, w ocenie skarżącego, obowiązkiem organu administracji publicznej jest zbadanie, czy ingerencja w prawo własności skarżącego nie jest nadmierna oraz czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji. Organ winien rozważyć proporcje między uzasadnionym interesem publicznym a uzasadnionym interesem indywidualnym. Obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy, a w szczególności wykazanie niezbędności realizacji tej inwestycji na określonym terenie. Wyważenie spornych interesów w stosunku do inwestycji liniowych polegające na wyczerpującym uzasadnieniu przebiegu trasy zaplanowanej inwestycji leży również w interesie inwestora, gdyż stosownie do art. 112 ust. 2 u.g.n. ewentualne wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. W tym kontekście skarżący wskazał, że Kolegium nie ustosunkowało się do podnoszonej przez skarżącego możliwości lokalizacji inwestycji po drugiej stronie ulicy, ograniczając swą odpowiedź wyłącznie do sformułowania, iż organy administracji nie są władne ingerować w treść wniosku inwestora. Kolegium także nie wyjaśniło czy wnioskowana inwestycja spełnia ustawowe przesłanki do uznania ją za inwestycję celu publicznego, tj. czy należy ją zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy też krajowym, czy realizuje cele wynikające z art. 6 u.p.z.p., w szczególności w odniesieniu do informacji, które zostały zawarte we wniosku inwestora, z uwzględnieniem danych technicznych, które tę inwestycję charakteryzują. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji w ogóle nie zawiera wyjaśnienia czy wskazana inwestycja spełnia ustawowe przesłanki do uznania jej za inwestycję celu publicznego, co może być powodem uchylenia zaskarżonej decyzji (wskazał wyrok w sprawie II SA/Kr 1634/12). Zdaniem skarżącego, organy nie dostrzegły braków formalnych wniosku inwestora w postaci braku mapy w skali 1:2000 wymaganej dla inwestycji liniowej oraz tego, że doręczenie mu czarno-białej mapy uniemożliwia zapoznanie się z terenem oddziaływania inwestycji. Tymczasem istotność określania linii rozgraniczających teren inwestycji w graficznym załączniku do decyzji lokalizacyjnej była podkreślana w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. II SA/Bd 1112/18). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wywiódł na czym polega inwestycja celu publicznego (art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n.) oraz wskazał, że nie ma powodów kwestionować takiego jej charakteru w przypadku inwestycji spornej w sprawie. Kolegium podkreśliło fakt związania organu wnioskiem inwestora o lokalizację inwestycji celu publicznego, brak możliwości oceny celowości i zasadności projektowanej inwestycji, brak możliwości uzależnienia lokalizacji inwestycji od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać, niewkraczanie decyzji w sferę prawa własności i brak możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Organ nie zgodził się z zarzutem, że niezałączenie kopii mapy katastralnej w skali 1:2000 stanowi istotne naruszenie prawa mogące mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji załączenia map w skali bardziej dokładnej. W piśmie procesowym z 6 listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że SKO w B. w sprawie sygn. [...] decyzją z [...] października 2020 r. uchyliło decyzję Burmistrza Z. z [...] września 2020 r., sygn. [...] w przedmiocie lokalizacji celu publicznego dotyczącego budowy gazociągu m.in. na działkach nr [...] i [...] należących do skarżącego. Podstawą wydania decyzji uchylającej był m.in. brak szczegółowego wskazania w treści decyzji, że planowana inwestycja ma na celu urzeczywistnienie potrzeb określonej wspólnoty, a w konsekwencji, że jest ona inwestycją celu publicznego. Tożsamy zarzut został powołany przez skarżącego w niniejszym postępowaniu. W dniu 1 grudnia 2020 r. do akt sądowych wpłynęło pismo podmiotu reprezentującego inwestora na etapie administracyjnym, informujące o wydaniu kolejnej decyzji lokalizacyjnej dla spornej inwestycji, w której to decyzji nie ujęto działki inwestora w przebiegu tej inwestycji. Wskazano powody takiego stanu rzeczy. W dniu [...] grudnia 2020 r. wpłynęło kolejne pismo ww. podmiotu, w którym wskazano, że "sprawa skargi właściciela działki nr [...] obręb H. nie dotyczy planowanej przez nas inwestycji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci sieci elektroenergetycznej napowietrzno-kablowej wraz ze stacją transformatorową – według rodzaju, przebiegu i elementów tej inwestycji wskazanych przez inwestora we wniosku oraz na mapach do niego załączonych. Przebieg inwestycji na wysokości działki skarżącego nr [...] wyrysowano na mapie w skali 1:1000 (k. 323 akt adm.). Wynika z niej, że projektowana linia kablowa SN ma biec po drugiej stronie drogi powiatowej w stosunku do położenia działki skarżącego nr [...], następnie tuż przed działką skarżącego ma przeciąć drogę i biec przez tę działkę i kolejną nr [...], zaś tuż przed granicą działki nr [...] z działką nr [...] ma powrócić na drugą stronę drogi powiatowej i biec dalej. Ani z wniosku, ani z zebranych w trakcie postępowania administracyjnego dowodów, ani z uzasadnienia decyzji organu pierwszej czy uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji nie wynika niezbędność takiego poprowadzenia zaplanowanej inwestycji, w tym linii kablowej SN przez działkę skarżącego, jak również nie przeprowadzono na potrzeby sprawy rzetelnej analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej: u.p.z.p. Nie ulega wątpliwości, że organ administracji jest związany wnioskiem o ustalenie lokalizacji sieci elektroenergetycznej w tym znaczeniu, że nie jest uprawniony wydać decyzji, która określałaby przebieg oraz inne parametry inwestycji inaczej niż domaga się wnioskodawca. Nie zwalnia to jednak organów administracji od oceny, czy inwestycja lub jej poszczególne elementy są niezbędne zwłaszcza wówczas, gdy ich realizacja wiąże się w konsekwencji z ograniczeniem lub pozbawieniem prawa własności nieruchomości. Stanowisko powyższe jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który np. w sprawie II OSK 3149/17 wskazał, że podstawą obowiązku organu oceny przesłanki niezbędności jest chociażby art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym stanowi się, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, a więc także prawa własności (art. 64 Konstytucji RP), mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób (orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że sąd kasacyjny orzekał w ww. sprawie odnośnie lokalizacji linii kolejowej formułując stanowisko, zgodnie z którym "Nie do zaakceptowania byłby więc wniosek inwestora o realizację inwestycji z zakresu linii kolejowej, z którą wiązałoby się ograniczenie prawa własności nieruchomości lub pozbawienie własności nieruchomości, nie służącej w istocie budowie linii kolejowej lub innych związanych z budową takiej linii obiektów budowlanych". W ocenie sądu, niewykazanie niezbędności inwestycji, w szczególności w zakresie w jakim dotyczy przebiegu linii kablowej przez skarżącego nr [...], zachodzi w sprawie niniejszej. Nie podważa tej konkluzji wskazanie we wniosku inwestora, że "chodzi o poprawę jakości i pewności dostaw energii elektrycznej". Każda budowa sieci elektroenergetycznej, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, wiąże się z poprawą warunków dostępności energii. Przebieg jednak inwestycji konkretnie na gruncie powinien być uzasadniony jako niezbędny w okolicznościach tej konkretnej sprawy, co nie nastąpiło. Powyższą konkluzję o braku rzetelnego zbadania przez organy obydwu instancji niezbędności poprowadzenia spornej sieci w niniejszej sprawie (ocena taka w ogóle nie wynika z uzasadnień wydanych decyzji) potwierdza treść pisma, które wpłynęło do akt sądowych 1 grudnia 2020 r. (k. 87), pochodzącego od podmiotu będącego pełnomocnikiem inwestora na etapie administracyjny. Z pisma wynika, że "ze względu na konieczność przejścia linią kablową SN-15kV przez rów melioracyjny na granicy działki [...] i [...]obręb 0012 H., w zakresie decyzji celu publicznego ujęty został większy zakres działek". Z dalszej części tego pisma wynika, że wobec braku zgody skarżącego i Powiatowego Zarządu Dróg w B. na lokalizację linii kablowej, przeprojektowano jej przebieg w pas drogi gminnej – działki nr [...], na którą to okoliczność Burmistrz Z. wydał [...] sierpnia 2020 r. kolejną decyzję lokalizacyjną. Powstaje zatem wątpliwość, czy w okolicznościach sprawy spełniona została przesłanka niezbędności lokalizacji tej konkretnej inwestycji oraz jej poszczególnych elementów co do przebiegu zaproponowanego przez inwestora, w tym przez działkę skarżącego. Treść pisma z 1 grudnia 2020 r. sugeruje nadmiarowość obszaru objętego wnioskiem jeśli chodzi m.in. o działkę skarżącego, a więc i podważa ziszczenie się przesłanki niezbędności w tym zakresie. Z uzasadnień decyzji obydwu instancji nie wynika zresztą, aby organy pochyliły się nad wystąpieniem tej przesłanki w tym konkretnym przypadku. Tym bardziej brak ten jest widoczny i rzutujący na ocenę decyzji jako przedwczesnej, że skarżący w skardze wyraźnie wskazuje na sieć kablową biegnącą już po drugiej stronie drogi powiatowej, przy której jest położona jego działka (skarżący wskazuje konkretne numery działek, po których ta sieć przebiega) oraz na niezrozumienie powodów przeniesienia w takiej sytuacji nowej sieci z tej drugiej strony drogi powiatowej na stronę jego działki wyłącznie na krótkim odcinku na wysokości działek nr [...] i [...]. Potwierdzają to mapy stanowiące załącznik do wniosku. Wynika z nich, że wyłącznie na wysokości działki skarżącego nr [...] i następnej nr [...]inwestycja w postaci sieci kablowej SN została przeniesiona na tę stronę drogi, po której znajduje się działka skarżącego. Jej wcześniejszy i późniejszy przebieg następuje niemal w całości po drugiej stronie drogi powiatowej. Nie wynika z akt, z jakich powodów tak się dzieje, czy wynika to z ukształtowania terenu (na mapie po obydwu stronach drogi na wysokości działki skarżącego i działki nr [...]wyrysowana jest skarpa i teren oznaczony jako "W" – wody, będący rowem melioracyjnym), uwarunkowań technicznych, organizacyjnych, ekonomicznych czy innych. Należało więc ustalić i wyjaśnić niezbędność takiego poprowadzenia sieci akurat na wysokości działki skarżącego, tym bardziej że stanowi to wyłom z przebiegu inwestycji poprowadzonej głównie po drugiej stronie tej drogi. Sąd zauważa, że z załączników do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej – uwzględniając cały przebieg inwestycji – wynika, że w innym przypadku przeniesienia przebiegu sieci na tę stronę drogi powiatowej, po której znajduje się działka skarżącego, było to uzasadnione znacznym zbliżeniem zabudowy do linii rozgraniczającej drogę powiatową (np. k. 323 na wysokości działki [...]). Z akt natomiast nie wynikają powody takiego poprowadzenia sieci przez działkę skarżącego. Nie wiadomo zatem, czy było to niezbędne, konieczne i uzasadnione, zwłaszcza że wystąpienie tej niezbędności podważa wskazane wyżej pismo z 1 grudnia 2020 r. Rozważań w tym zakresie zabrakło w decyzjach organów obydwu instancji, co w świetle zasady proporcjonalności i skutków wywoływanych przez decyzję lokalizacyjną, należy ocenić jako naruszające prawo w sposób istotnie rzutujący na legalność zaskarżonej decyzji. Nie da się bowiem w stanie faktycznym sprawy wykluczyć, że poszerzenie postępowania wyjaśniającego o przesłankę niezbędności lokalizacji inwestycji doprowadziłoby do wniosku o niespełnieniu tej przesłanki. Tymczasem niezbędność lokalizacji inwestycji w jej konkretnym przebiegu nie może ujść uwadze organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie II OSK 272/16 zwrócił uwagę, że "Ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona", z wykluczeniem oceny celowości realizacji inwestycji i nakładania na inwestora wymogu przestawienia wszystkich rozwiązań alternatywnych lokalizacji inwestycji i szczegółowego omówienia, dlaczego został wybrany dany jej wariant. Sąd w sprawie niniejszej ma na uwadze, że przepis art. 56 u.p.z.p. wskazuje, iż odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej powinna wynikać wyłącznie z jej niezgodności z przepisami odrębnymi. Nie stoi jednak w sprzeczności z tą regulacją wymaganie wykazania niezbędności przebiegu inwestycji po terenie prywatnym. To wymaganie jest pierwotne w stosunku do zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Inwestycja celu publicznego, właśnie ze względu na lokalizowanie na uproszczonych, preferencyjnych dla inwestora zasadach, nie może być jednak inwestycją dowolną, arbitralną i wykluczającą wyjaśnienie niezbędności jej przebiegu po terenie prywatnym. Tych wymagań nie dopełniono w sprawie niniejszej naruszając wymóg wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wynikający z art. 7 K.p.a., nakazujący uwzględniać zarówno interes publiczny ale i interes indywidualny. Zdaniem sądu, drugim istotnym brakiem oceny dokonanej przez organy, znajdującym odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji, jest brak pełnej analizy wymaganej przepisem art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w jej konkretnym przebiegu oskówleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. ki, co nie może ujść uwadze organu wydającego decNie ulega wątpliwości, że wymóg analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), służy realizacji celu art. 56 u.p.z.p., tj. zidentyfikowaniu przepisów odrębnych warunkujących realizację inwestycji. Obowiązek sporządzenia analizy zawiera również jednak i drugi element – analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, analiza ta obejmuje m.in. (a więc nie tylko) ustalenie osoby rzeczywiście władającej gruntem i aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (vide A. Plucińska-Filipowicz, komentarz do art. 53 ust. 2 u.p.s.p., teza 6). Powstaje w tym miejscu pytanie, w jakim celu ustawodawca wyodrębnia jako obowiązkową ("właściwy organ dokonuje analizy" a nie "może dokonać") "analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji" (art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.) wobec możliwości wydania decyzji odmownej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wyłącznie w przypadku niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, gdy obowiązek sporządzenia analizy warunków i możliwości zagospodarowania terenu według przepisów odrębnych wynika już z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.? Powstaje również drugie, szersze przedmiotowo pytanie, w jakim celu dokonywać analizy stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, jeśli organ rozpoznający wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tym wnioskiem związany oraz nie ma możliwości oceniać wytyczonego we wniosku przebiegu inwestycji, jak również badać jego celowości i zasadności (czego sąd nie kwestionuje). Wykładnia przepisów prawa nie może prowadzić do ustalenia, że niektóre z nich pozostają w systemie prawa bez znaczenia. To zaś musi prowadzić do wniosku, że przepis art. 56 u.p.z.p. wykluczający wydanie decyzji odmownej w przypadku istnienia zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi funkcjonuje łącznie z przepisem art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy. A zatem określonym celom służy zarówno norma wynikająca z art. 56 jak i norma wynikająca z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2. W ocenie sądu, tymi celami jest zidentyfikowanie przepisów odrębnych, które mogłyby wykluczyć realizację inwestycji lub wprowadzić dla jej lokalizacji ograniczenia, ale również funkcja informacyjna, która realizuje się w tym, że poprzez analizę stanu faktycznego i prawnego terenu przez który zaplanowano inwestycję, władający tym terenem uzyskuje informację o przyczynach, powodach i sposobie przeprowadzenia inwestycji w tym a nie innym miejscu oraz w ten a nie inny sposób ze względu na zastane przez inwestora zagospodarowanie terenu. Chodzi więc o to, aby uzyskać efekt w postaci wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Zauważyć należy, że decyzja lokalizacyjna jest wydawana w postępowaniu administracyjnym, w którym stosuje się zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego: zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; zasadę budzenia zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.), zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.), zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Mając więc na uwadze jednoczesne stosowanie w sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przepisów art. 56 u.p.z.p. oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy należy dojść do wniosku, że wyłącznie wskazanie braku przepisów odrębnych wykluczających realizację inwestycji nie wypełnia zasady rozpoznania sprawy o lokalizację inwestycji celu publicznego w jej całokształcie, zgodnie z ww. zasadami. Konieczne jest również przeprowadzenie analizy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu oraz danie temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji, która dopiero w ten sposób zrealizuje zasadę przekonywania, prawdy obiektywnej i budzenia zaufania do organów władzy publicznej. Innymi słowy, wyłącznie wskazanie na brak przepisów odrębnych wykluczających realizację inwestycji nie stanowi o rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Świadczy tylko o powodach, dla których organ nie wydał decyzji odmownej, natomiast z pewnością nie realizuje zasady przekonywania i prawdy obiektywnej. Sprowadzanie decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego do wskazania, że nie występują przepisy odrębne sprzeciwiające się inwestycji stanowi uproszczenie, które nie jest właściwą praktyką. Tymczasem ustawodawca nie wyłącznie do ustalenia przepisów odrębnych sprowadził procedurę wydawania decyzji lokalizacyjnej. Nie zwolnił także organów wydających takie decyzje ze stosowania podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego i wydawania decyzji administracyjnych, w tym zasady przekonywania. Istotnie, dostrzec należy pewne uproszczenia i ułatwienia w wydawaniu decyzji lokalizacyjnych (ze względu na cel publiczny, np. brak możliwości stwierdzenia nieważności decyzji i uchylenia jej w wyniku wznowienia postępowania po upływie 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia; zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez obwieszczenie), jednak nie zwalniają one organów ze stosowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego odnośnie wyjaśnienia sprawy i skonstruowania uzasadnienia decyzji. Godzi się zauważyć, że pojmowany w sposób uproszczony (automatyczny) brak oceny celowości i zasadności wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. bez przeprowadzenia stanu faktycznego w terenie, stwarza niebezpieczeństwo wydania decyzji oderwanej od rzeczywistości, zmonopolizowanej przez inwestora i budzącej sprzeciw społeczny wobec co najmniej nierozważenia interesu właścicieli nieruchomości, przez które inwestycja ma przebiegać. Prawidłowo realizowana zasada przekonywania w sprawach o lokalizację inwestycję celu publicznego powinna łagodzić napięcia społeczne związane z ingerencją w prawo własności, gdy tymczasem jej niezastosowanie te napięcia tworzy. Tymczasem właśnie rzeczowo przedstawiona, pełna analiza wymagana przepisami art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. realizowałaby zasadę przekonywania. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie chodzi o to, aby organ oceniał czy inwestor celowo i zasadnie realizuje zaplanował inwestycję, ale by wskazał dlaczego jest niezbędna oraz wyjaśnił stronie, że miał na uwadze jej interes prawny, ingerencję w jej dobrostan, uwzględnił stan faktyczny na jej nieruchomości oraz rozważył zarzuty stawiane przez stronę. Wiedza organu o całokształcie okoliczności sprawy ma służyć rozstrzygnięciu sprawy i wyjaśnieniu stronie przesłanek rozstrzygnięcia, ma ją przekonywać o poważnym potraktowaniu jej interesu a nie stawiać przed przysłowiowym faktem dokonanym. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy niniejszej wskazać należy, że z uzasadnień obydwu decyzji nie wynika, aby którykolwiek z organów dokonał wszechstronnej analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji znajduje się wyłącznie wskazanie na nieobowiązywanie na terenie inwestycji planu miejscowego oraz na nieprzewidzenie na tym terenie zadań samorządowych lub rządowych wymagających uzgodnienia z wojewodą, marszałkiem lub starostą. Dokonano również uzgodnień w zakresie ochrony gruntów rolnych, z organem Wód Polskich i zarządem dróg. Natomiast w pozostałym zakresie decyzja zawiera wyłącznie lakoniczne stwierdzenie "zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z funkcją i zagospodarowaniem terenu". Ze skorowidza z ewidencji gruntów wynika, że teren działki nr [...] jest oznaczony jako PsIV i W, a pozostałe działki pod inwestycję to głównie RV, RVI, B, LIV, PsIV, natomiast zagospodarowanie i stan faktyczny w terenie nie zostały opisane i poddane analizie. Pominięto zupełnie wyjaśnienie jakie to sieci biegną przez działkę skarżącego i czy faktycznie mają nieuregulowany stan prawny, czy kolidują one czy też nie z nową inwestycją oraz czy chodzi o sieci energetyczne czy inne. Sąd zauważa, że przedmiot wniosku inwestora został określony jako budowa sieci a nie rozbudowa, przebudowa, modernizacja czy remont sieci już istniejącej na tym terenie. Zdaniem sądu, prawidłowa realizacja zasady prawdy obiektywnej i zasady przekonywania oraz zastosowanie przepisu art. 53 ust. 3, w szczególności punktu 2 wymaga wskazania przez inwestora lokalnych uwarunkowań (analiza). Należało przynajmniej ustalić i wyjaśnić powody takiego a nie innego poprowadzenia sieci akurat na wysokości działki skarżącego, tym bardziej że stanowi to wyłom z przebiegu inwestycji poprowadzonej głównie po drugiej stronie drogi powiatowej. W tym miejscu wskazać należy, że Kolegium powołało się na wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 265/18 oddalający skargę na decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy gazociągu. Z uzasadnienia tego wyroku wynika jednak, że organ w tamtej sprawie zrealizował prawidłowo zasadę przekonywania, bowiem przeanalizowano zagospodarowanie terenu (inwestor wskazał, że istniejący gazociąg jest zbyt mocno wypłycony, wymaga przebudowy, której prowadzenie ogródka warzywnego nie stoi w sprzeczności, a techniczne możliwości budowy gazociągu wysokiego ciśnienia nie pozwalają na dowolne kształtowanie jego przebiegu). Wskazać też należy np. na sprawę II SA/Bk 787/19, w której wymaganą przez art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizę sporządzono i zawierała ona opis zagospodarowania terenu w odniesieniu do każdej z działek, przez które inwestycja ma przebiegać, w tym działek skarżących, a nadto szczegółowe uzasadnienie lokalizacji gazociągu w odniesieniu do każdej z działek. Organ w tamtej sprawie wyjaśnił, że: znaczna część działek objętych lokalizacją inwestycji to działki jednostek samorządu terytorialnego, w pozostałym zakresie podmiotów prywatnych; nie ustalono aby inwestycję lokalizowano na obszarze, na którym obowiązują szczególne prawne warunki dotyczące jego ochrony w zakresie kształtowania ładu przestrzennego, zabudowy, ochrony środowiska, przyrody itp., z analizy wynikał stan istniejącej infrastruktury kolidującej z planowaną inwestycją lub wymagającej dostosowania ich wzajemnego położenia względem siebie, jeśli chodzi o prawem przewidziane warunki techniczne; wyjaśniono również odnośnie każdej z działek położenie infrastruktury (w chodniku lub pasie drogowym przyległym do granic działek). Odrębne wypowiedzi zawierała analiza odnośnie każdej z działek skarżących ze wskazaniem, jaka infrastruktura położona jest w pasie drogowym lub w chodniku i dlaczego konieczne jest wykorzystanie terenu działek prywatnych i nie da się tego uczynić w inny sposób (orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem żadne ustalenia w tym kierunku nie zostały poczynione w sprawie niniejszej. Nie może ich zastąpić stwierdzenie uzasadnienia decyzji Burmistrza, że "zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z funkcją i zagospodarowaniem terenu" oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej. Nie wiadomo więc z jakich powodów (czy było to niezbędne) na wysokości działki skarżącego doszło do przeniesienia przebiegu linii na jego działkę a nie kontynuowano jej przebiegu po drugiej stronie drogi. Nie wynika więc z rozstrzygnięć, czy ingerencja w prawo własności jaka nastąpi po zaakceptowaniu przebiegu sieci w zaproponowanym kształcie jest – w odniesieniu do działki skarżącego - konieczna i uzasadniona. Ponownie powołując się na wyrok NSA w sprawie II OSK 272/16 wskazać należy, że w sprawie dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego organ administracji publicznej musi mieć na uwadze przyszłe skutki decyzji w postaci wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności, co decyduje o konieczności oceny, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich. Temu też służy analiza wymagana przepisem art. 53 ust. 3 u.p.z.p., która ma zidentyfikować i ujawnić okoliczności służące ocenie tej proporcji. Natomiast sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego niewykazania przez organ cechy publiczności inwestycji. Z wniosku inwestora, dołączonych map oraz charakteru inwestycji jako rodzaju sieci przesyłowej, a także z obszaru objętego inwestycją (kilkadziesiąt działek) wynika, że: jest to inwestycja w zakresie celu publicznego (art. 6 pkt 2 u.g.n. - budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń); o znaczeniu lokalnym rozumianym jako publiczne oddziaływanie i osiąganie korzyści z inwestycji przez szersze grono konsumentów obejmujące chociażby część społeczności lokalnej (np. obszar danej miejscowości). Bezskuteczne pozostają natomiast zarzuty dotyczące niezałączenia do wniosku mapy w skali 1:2000 jak dla inwestycji liniowej, bowiem inwestor załączył mapy w skali wyraźniejszej, co było wystarczające dla rozpoznania wniosku. Nie wykazał również skarżący jaki wpływ na wynik sprawy ma doręczenie mu mapy czarno-białej a nie kolorowej. Argumenty skarżącego odnośnie wydanej decyzji wskazują na świadomość przebiegu inwestycji przez jego działkę optymalną dla uzyskania wiedzy o swojej sytuacji prawnej. Formułując zarzuty odwołujące się z kolei do treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego skarżący nie dostrzega, że przepis art. 18 ust. 2 Prawa energetycznego jest adresowany do gminy w zakresie realizacji przez nią zadań własnych a nie do organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd także nie podziela stanowiska skarżącego o konieczności rozważenia przez organ przebiegu inwestycji w sposób bardziej korzystny dla skarżącego (po drugiej stronie drogi) niż zatwierdzono w decyzji. Wadliwość jaką sąd dostrzegł polega na niewyczerpującym rozpatrzeniu sprawy i niewyjaśnieniu przesłanki niezbędności przebiegu inwestycji oraz nieuzasadnieniu tego konkretnego przebiegu, który zaproponował inwestor. Czymś innym jest natomiast zalecenie rozważenia innego przebiegu, do czego nie uprawniają przepisy i do czego stanowisko sądu nie zmierza. Także sąd podziela tezę, iż decyzja lokalizacyjna nie ingeruje bezpośrednio w prawo własności oraz jest wstępnym etapem realizacji inwestycji. Nie można jednak oderwać przesłanek wydania decyzji lokalizacyjnej od zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), bowiem – jak wskazał NSA w sprawie II OSK 3149/17 – skutki decyzji wiążą się w konsekwencji z ograniczeniem lub pozbawieniem w przyszłości prawa własności nieruchomości w granicach wynikających z decyzji lokalizacyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji ustali i oceni wystąpienie przesłanki niezbędności realizacji spornej inwestycji w kształcie i przebiegu zaproponowanym przez inwestora, także w kontekście okoliczności ewentualnego nadmiarowego określenia jej zakresu przez wytyczenie przez działki skarżącego. Wykazując przesłankę niezbędności dokona również organ pełnej analizy wynikającej z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. wyjaśniając stronie dokonany wybór co do przebiegu inwestycji w istniejącym na tym terenie stanie prawnego i faktycznego jego zagospodarowania. Zrealizuje organ w ten sposób zasady podstawowe prowadzenia postępowania, w tym przede wszystkim zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.). Ich niezrealizowanie w uzasadnieniach wydanych decyzji (naruszenie art. 107 § 3 w związku z uprzednim naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) stanowi o istotnych wadach prawnych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, uiszczoną opłatę skarbową oraz wpis od skargi uiszczony przez skarżącego. Sąd wyjaśnia także, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 26 listopada 2020 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podstawą tego skierowania był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020r. – Dz. U. z 2020r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji wyznaczone dotychczas rozprawy w WSA w Białymstoku zostały odwołane z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, a sprawy wyznaczone na rozprawę oraz inne sprawy zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.