II SA/Ol 938/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S. i G.S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie udostępnienia nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 – sentencja postanowienia UZASADNIENIE Wnioskiem, zawartym w skardze do tut. Sądu E.iG.S. zwrócili się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta "[...]" z "[...]", zobowiązującą skarżących, właścicieli nieruchomości położonej w "[...]", obręb "[...]" jako działka nr "[...]", do jej udostępnienia w celu wykonania zabiegów konserwacyjnych, polegających na przycięciu gałęzi drzew i krzewów rosnących w zbliżeniu z linią elektroenergetyczną. Skarżący podnieśli, że wykonanie decyzji polegające na dewastacji ich drzew, uczyni wniesiona skargę bezprzedmiotowa z uwagi na nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych i skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z dnia: 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09; 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08; CBOSA). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykazali, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem narazi ich na szkodę w znacznej wysokości lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, działka Skarżących ma być udostępniona w celu poprawy bezpieczeństwa linii elektroenergetycznej, gdyż jej aktualny stan może zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu linii, a w konsekwencji stwarzać bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia. Z decyzji organu I instancji wynika, że wykonanie spornych prac nie wiąże się w żaden sposób z wycinką drzew lub krzewów. Podkreślić należy, że również Skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o nieodwracalności skutków dewastacji drzew, nie wskazali, ilu i jakich drzew miałaby ewentualna dewastacja dotyczyć. W sprawie należy mieć ponadto na uwadze, że wstrzymanie wykonania decyzji może naruszyć ważny interes społeczny, przejawiający się w zapobieżeniu powstania zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu linii elektroenergetycznej, która zapewniając ciągłość dostaw energii, jest elementem bezpieczeństwa energetycznego regionu. Opóźnienie przedmiotowych prac, które mają na celu odnowienie istniejących instalacji przesyłowych i tym samym zwiększenie bezpieczeństwa eksploatacyjnego linii elektroenergetycznej, stanowiłoby potencjalnie większe zagrożenie, niż czasowe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości Skarżących. Nie bez znaczenia pozostaje też okoliczność, że art. 124b ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147) przewiduje za udostępnienie nieruchomości oraz ewentualne szkody powstałe na skutek czynności związanych z konserwacją, odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Poza tym, ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje obowiązek przywrócenia przez inwestora nieruchomości objętej ograniczeniem sposobu korzystania do stanu poprzedniego, a jeśli takie przywrócenie jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności, organ zobligowany jest do ustalenia odszkodowania za powstałe szkody. Wszelkie zatem niedogodności związane z pracami konserwacyjnymi sieci elektrycznej zostaną Skarżącym zrekompensowane. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.