I FZ 149/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2176/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014 r. postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2176/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 17 października 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z dokumentów sprawy wynika, iż organ odwoławczy skorzystał z profilu zaufanego ePUAP i zaskarżoną decyzję doręczył pełnomocnikowi za pomocą tego narzędzia informatycznego. Dowodem doręczenia postanowienia jest Urzędowe Poświadczenie Doręczenia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. W tym stanie rzeczy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do WSA w Warszawie za pośrednictwem organu na decyzję doręczoną pełnomocnikowi skarżącego 31 października 2016 r. upłynął z 30 listopada 2016 r. (środa). Skarga została wniesiona 23 maja 2017 r., a zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji po terminie określonym art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Należało więc na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę tę odrzucić. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie skarga nie została wniesiona po terminie oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy nie istniał przedmiot zaskarżenia, co powoduje niedopuszczalność skargi. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i odrzucenia skargi wraz ze zmianą oceny prawnej ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zasady dokonywania doręczeń w postępowaniu podatkowym uregulowane zostały natomiast w rozdziale 5 Działu IV Ordynacji podatkowej. W myśl zawartych tam przepisów przede wszystkim (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dz. U. z 2015 r. poz. 1649 dalej: "O.p.") pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi, jeżeli zaś ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Ponadto zgodnie z art. 144 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy doręcza pisma za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą (art. 144 § 2 cytowanej ustawy). Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego (art. 144 § 5 O.p.). Zgodnie z art. 152a § 1 - § 5 O.p. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w pkt 3 powyżej, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2 art. 152a O.p., mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny organu podatkowego, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się. W przypadku doręczenia, o którym mowa w § 3 art. 152a cytowanej ustawy (tj. uznania pisma za doręczone) organ podatkowy umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiadomień w systemie teleinformatycznym. Jak to już wyżej wskazano w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła, zgodnie z treścią art. 152a § 2 O.p., powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Taki sposób postępowania przewidziany przez ustawodawcę w Ordynacji podatkowej - w przypadku dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej - de facto zastępuje awizo pocztowe, umożliwiając zapoznanie się z treścią rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, pisma) w dowolnym miejscu i czasie. Zgodnie zaś z art. 152a § 3 O.p. w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Z akt sprawy wynika, iż organ odwoławczy skorzystał z profilu zaufanego e-PUAP i zaskarżoną decyzję doręczył pełnomocnikowi skarżącej za pomocą tego narzędzia informatycznego. Dowodem powyższego jest UPD nr [....] do sprawy [...] (k. 180 akt administracyjnych), z którego wynika, że jako adresat ww. dokumentu, w polu: Nazwa adresata dokumentu widnieje: "[...]", a w polu: Identyfikator adresata wpisano: "[...]". Powyższe poświadczenie wskazuje, iż w dniu 17.10.2016 r. o godzinie 14:15 utworzone zostało pierwsze UPD. Powtórne UPD zostało utworzone w dniu 25.10.2016 r. o godzinie 00:02. Jako termin doręczenia ww. decyzji, wygenerowana została przez system data 31.10.2016 r. godzina 23.59, natomiast, jako data odbioru wskazano dzień 31.10.2016 r. Z powyższego bezspornie wynika, że doręczenie decyzji nastąpiło 31 października 2016 r., po uprzednim powtórnym zawiadomieniu adresata o możliwości odebrania pisma przesłanego w formie dokumentu elektronicznego. Należy przy tym zauważyć, że załączony do zażalenia wydruk UPD zaskarżonej decyzji odzwierciedla treść powyższej informacji, co do daty odbioru decyzji, wynika z niego, że w pozycjach wpisano: "Rodzaj informacji uzupełniającej: termin doręczenia" Wartość informacji uzupełniającej: 2016-10-31T23:59:59:999". W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej w istocie nie kwestionuje, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W treści zażalenia wprost wskazał, że UPD zostało podpisane przez niego 31 października 2016 r. podnosi natomiast kwestię problemów technicznych w systemie ePuap, w związku z którymi wystąpiły trudności z pobraniem dokumentu. Odnosząc się do powyższej kwestii, wobec nie podważenia prawidłowości działania organu w zakresie doręczenia decyzji w formie elektronicznej, wskazać należy, że podnoszone wyżej kwestie techniczne dla oceny prawidłowości doręczenia decyzji w formie dokumentu elektronicznego nie mają znaczenia a okoliczności te mogą mieć wpływ ewentualnie jedynie na ocenę winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w odrębnym w tym zakresie postępowaniu. Skoro w żaden sposób nie zakwestionowano prawidłowości doręczenia przez organ decyzji w formie elektronicznej, to nie budzi wątpliwości stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarga wniesiona 23 maja 2017 r. złożona została po terminie, a wobec tego były podstawy do jej odrzucenia, stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.