I OSK 825/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant [...] po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 645/17 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2017 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności wielostanowiskowego garażu podziemnego w budynku przy ul. [...] w Warszawie. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy błędnych postanowień wydanych w sprawie, co skutkowało nieuprawnioną odmową wydania zaświadczenia żądanej treści; 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. przez niedostrzeżenie przez Sąd, że organy rozpatrujące sprawę nie znalazły prawidłowych i zgodnych z przepisami prawa materialnego przesłanek odmownych, "w tym doszło przy okazji nieuprawnionej i niewystarczająco uzasadnionej" odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o samodzielności garażu, prowadzącej w praktyce do wykreowania wbrew przepisom prawa i zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, nieobowiązujących prawnie, dodatkowych wymogów dla spełnienia przez lokal niemieszkalny warunków samodzielności, [w sytuacji gdy o przymiocie samodzielności lokalu (pomieszczenia) winny decydować przesłanki normatywne określone w przepisach ustawy o własności lokali]. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Analiza treści powołanego przepisu wskazuje jednoznacznie, że kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest samodzielność lokalu. Jest to jedyna przesłanka, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością. Atrybuty samodzielności lokali nie zostały co prawda bliżej opisane w ustawie, jednak w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że charakteryzuje się ona tym, iż właściciel i inne osoby korzystające z lokalu mają do niego swobodny dostęp, a także tym, że korzystanie z lokalu zgodnie z jego funkcją nie wymaga korzystania z innych lokali. Lokal posiada zatem cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, swobodny dostęp do niego właściciela, czy mieszkańca i możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela (mieszkańca) (tak: NSA w wyroku z 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1458/15, CBOSA). Nie można natomiast mówić o samodzielności lokalu, którego ciągi komunikacyjne nie zostały wydzielone trwałymi ścianami, do pełnienia przypisanej mu funkcji. Również nie można mówić o samodzielności lokalu, który mimo wydzielenia trwałymi ścianami, do pełnienia przypisanej mu funkcji, wymaga korzystania z innych samodzielnych lokali. Przeczy to istocie samodzielności lokalu. Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać za trafne argumenty skargi kasacyjnej, że garaż wielostanowiskowy w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w Warszawie – w świetle art. 2 pkt 2 ustawy o własności lokali - może być uznany za lokal samodzielny. Koncepcja ta pomija bowiem istotną w okolicznościach tej konkretnej sprawy kwestię usytuowania w obrębie pomieszczenia garażowego pomieszczeń pomocniczych służących także innym osobom, niebędących użytkownikami garaży. Dodatkowo zaś pomieszczenia te stanowią pomieszczenia gospodarcze i kotłownię, do których dostęp wymaga przejścia przez wielostanowiskowy garaż podziemny. Tym samym zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przesłanki samodzielności nie wypełnia pomieszczenie garażowe wielostanowiskowe, które z uwagi na funkcje i lokalizację innych pomieszczeń nie daje gwarancji wyłącznego użytkowania przez osoby posiadające uprawnienie do stanowisk garażowych. Powyższe sprawia, że nieuzasadnionymi pozostają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd nie był związany przywołanymi przez autora skargi kasacyjnej aktami, czy orzeczeniami sądowymi. Wskazać należy, że postanowienie Sądu Najwyższego z 19 maja 2004 r., sygn. akt I CK 696/03, dotyczyło statusu miejsca garażowego przynależnego do wyodrębnionego lokalu. Sąd Najwyższy orzekł w nim o niedopuszczalności uznania miejsca postojowego za pomieszczenie przynależne do odrębnego lokalu. Teza tego orzeczenia nie pozwala na wyprowadzenie stwierdzenia, że każdy wielostanowiskowy garaż uzyskuje tym samym, jako pomieszczenie, status samodzielności. Argument co do potrzeby zachowania jednolitego charakteru powierzchni garażowych wywodzony wobec uzyskania zaświadczenia o samodzielności garażu dla identycznego budynku, również nie mógł zaważyć na dokonanej przez Sąd oceny zaskarżonego postanowienia. Ocena samodzielności powierzchni garażowej innego budynku nie mogła stać się wzorcem w rozpoznawanej sprawie, której przedmiot postępowania odnosił się do ściśle oznaczonej przestrzeni nacechowanej indywidualnymi okolicznościami. Przedmiot każdej sprawy o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu należy badać ad casum, nie sposób więc jako wiążące uznać stanowisko doktryny odnoszące się w swej ogólności do treści definicji lokalu samodzielnego. W świetle powyższego nie sposób uznać, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 11, 77 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.