II GSK 677/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi K.P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2435/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2638/13 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: przekazać skargę o wznowienie postępowania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. UZASADNIENIE WSA w Warszawie wyrokiem z 20 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2638/13, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. o nałożeniu na K.P. kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Orzekając na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2435/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz orzekł o kosztach postępowania. Pismem z 13 czerwca 2019 r. K.P. (dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2435/14 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Jako podstawę wznowienia wskazał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 ze skargi Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącej ograniczania na terenie Polski ruchu pojazdów silnikowych o określonym maksymalnym nacisku na oś napędową. W związku z powyższym skarżący wniósł o uwzględnienie skargi o wznowienie i uchylenie zaskarżonego wyroku NSA z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt lI GSK 2435/14 oraz poprzedzającego go wyroku WSA w Warszawie z 20 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2638/13 oraz wyroku WSA w Warszawie z 30 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1420/16 (wydanego w następstwie wyroku NSA z 21 kwietnia 2016 r.) oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; ewentualnie o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku NSA z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt Il GSK 2435/14 oraz poprzedzającego go wyroku WSA w Warszawie z 20 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2638/13 oraz wyroku WSA w Warszawie z 30 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1420/16, jak i rozpoznanie skargi przez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r., a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zajął stanowiska w sprawie. Zarządzeniem z 27 września 2019 r. wobec stwierdzenia, że skarga o wznowienie została wniesiona w terminie – stosownie do art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) oraz należycie opłacona – zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 45, poz. 322), sąd skierował sprawę do rozpoznania na rozprawie. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 3 grudnia 2019 r. pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego zwrócił uwagę na treść art. 275 p.p.s.a. oraz z ostrożności procesowej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego wniósł o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 275 p.p.s.a., do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Określona w tym przepisie właściwość sądu do wznowienia postępowania jest właściwością wyłączną i zależną jedynie od podstawy wznowienia. Z kolei stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący, domagając się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2435/14, powołał się na przyczynę restytucyjną przewidzianą w art. 272 § 3 p.p.s.a., którego interpretację łączy z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt I FPS 1/17 (ONSAiWSA nr 1/2018 poz. 1), zgodnie z którą podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 p.p.s.a., może być orzeczenie TSUE, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania. Takim zaś orzeczeniem, zdaniem skarżącego, jest w rozpoznawanej sprawie wyrok TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 p.p.s.a. Z nadesłanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego akt administracyjnych oraz akt sądowych sprawy wynika, że już po wydaniu przez NSA wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2435/14, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, zapadł w tej sprawie wyrok WSA w Warszawie z 30 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1420/16. Wyrokiem tym WSA w Warszawie oddalił w całości skargę K.P. na opisaną na wstępie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny kierując się treścią art. 275 zdanie drugie p.p.s.a. stwierdził, że jest niewłaściwy do rozpoznania tej sprawy, bowiem skarżący wskazał inną niż nieważność przyczynę żądania wznowienia postępowania, a mianowicie orzeczenie TSUE z 21 marca 2019 r., co oznacza – zgodnie z treścią zd. drugiego powołanego przepisu – że sądem właściwym jest WSA w Warszawie, bowiem to ten sąd jako ostatni orzekał w sprawie. Biorąc zatem pod uwagę stan tej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił przekazać skargę o wznowienie postępowania wniesioną przez skarżącego pismem z 13 czerwca 2019 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 275 zd. drugie p.p.s.a. i w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.