IV SA/Wa 1796/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska–Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wystąpienia z wnioskiem w sprawie informacji o wynikach kontroli obiektów o podstawowym znaczeniu dla województwa postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Rada Miasta [...] (dalej Rada) podjęła w dniu [...] czerwca 2020 r., uchwałę nr [...] w sprawie do wniosku Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] o informację o wynikach kontroli obiektów o podstawowym znaczeniu dla województwa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę Rady wywiódł [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej WIOŚ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Postępowanie sądowoadministracyjne może się toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325) – dalej również jako p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Uchwała Rady, będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, podjęta została na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. 2020 poz. 995). WIOŚ jako podstawę prawną wywiedzionej skargi wskazał art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U 2020 poz. 713), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała Rady nie mogła naruszyć interesu prawnego lub uprawnienia WIOŚ. Stronami niniejszego postępowania są bowiem organy administracji publicznej działające na tym samym terenie, których wzajemnych relacji nie można zakwalifikować jako zewnętrznych. Inspekcja Ochrony Środowiska nie została wprawdzie włączona do powiatowej administracji zespolonej, ale jej działania zostały poddane kontroli organów samorządu terytorialnego. Formą takiej kontroli jest również wystąpienie z wnioskiem o informację o wynikach kontroli obiektów o podstawowym znaczeniu dla województwa na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W związku z przedłożoną informacją radzie powiatu służy bowiem prawo do określania kierunków działania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w celu zapewnienia na danym obszarze należytej ochrony środowiska (art. 8 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska).Uznać zatem należy, że organy te, będąc powiązane licznymi więzami, w tym kontrolnymi, są częścią systemu terenowej administracji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się zarazem, że uchwała rady powiatu skierowana do organów Inspekcji Ochrony Środowiska nie jest skierowana do organu pozostającego poza strukturą administracji publicznej. Zaskarżona uchwała nie może być zatem uznana za akt o charakterze zewnętrznym ani generalnym, jej adresatem jest bowiem właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska. Nie jest uzasadnione stanowisko, iż uchwała ta pośrednio oddziałuje na inne podmioty, poddane kontroli Inspekcji i że to świadczy o jej zewnętrznym charakterze. Te inne podmioty są poddane kontroli Inspekcji na podstawie przepisów ustawy a nie uchwały (wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 530/08). WIOŚ jako podstawę swej skargi przytoczył art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dostrzegając w zaskarżonej uchwale naruszenia swego interesu prawnego. Zważyć jednak należy, że organ administracji publicznej nie realizuje tu własnego interesu indywidualnego, niezbędnego do wniesienia skargi, bowiem z założenia ma działać w ramach i w celu realizacji interesu publicznego, ewentualnie dla ochrony interesu indywidualnego innych podmiotów, o ile przepisy wymagają jego ochrony lub wyważania z interesem publicznym (por. art. 5 u.i.ś). W niniejszej sprawie WIOŚ ma odmienną sytuację procesową, niż np. organy jednostek samorządu terytorialnego. Mogą one inicjować w niektórych przypadkach postępowania sądowoadministracyjne, skoro reprezentują te jednostki, posiadające osobowość prawną i będące podmiotami praw, w tym chronionych konstytucyjnie. Atrybutów tych nie posiada w niniejszej sprawie WIOŚ. Uchwała Rady Powiatu mogłaby zostać ewentualnie zaskarżona przez wojewodę w ramach rozstrzygnięcia nadzorczego. Żaden konkretny bowiem przepis nie przyznaje takiego uprawnienia organowi Inspekcji Ochrony Środowiska. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.