II OSK 1935/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Leszek Leszczyński (spr.) Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. i A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 835/08 w sprawie ze skargi E. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę dachu. oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę dachu, oddalił skargę. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności Starosty I. z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i A. K. pozwolenia na przebudowę dachu budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w I. zostało wszczęte na wniosek R. J. Z. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...] Wojewoda Warmińsko - Mazurski na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 - dalej jako k.p.a.) stwierdził nieważność przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i A. K. pozwolenia na przebudowę dachu. Zdaniem organu, z zatwierdzonego kontrolowaną decyzją projektu budowlanego wynika, że zgodnie z projektem budowlanym, jedna z połaci czterospadowego dachu przekracza granicę działki inwestora o ponad [...] m, a rury spustowe odprowadzające wody opadowe znajdują się na, sąsiadującej z działką nr [...], działce nr [...], do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, projekt budowlany przebudowy dachu narusza § 272 ust. 3 i § 28 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż budynek usytuowany przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki przewidzianą ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, a odprowadzanie wód opadowych należy ukierunkować na teren własnej działki a nie działki sąsiadującej. Jednocześnie kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestor rozpoczął prace budowlane przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania E. i A. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż projektowana przebudowa dachu budynku, zlokalizowanego w granicy działki sąsiedniej, wykracza poza granice działki inwestora, obejmując swym zakresem również działkę sąsiednią nr [...], w stosunku do której, inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli inwestorzy E. i A. K., wnosząc o jej uchylenie, jako naruszającej art. 32 ust 1 pkt 2 w związku z art. 3 5 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak było uzgodnień oraz pozwoleń określonych tymi przepisami. Podnieśli również, że istnieje wątpliwość, czy wymiana konstrukcji dachu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Sąd I instancji po analizie akt sprawy stwierdził, że organy rozpatrujące sprawę w postępowaniu nieważnościowym prawidłowo ustaliły, iż projektowana przebudowa dachu wykracza poza granice wskazane w oświadczeniu inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane. Z uwagi na ustalenie na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty I. z dnia [...] lipca 2006 r. (rysunek Nr [...]), z którego wyraźnie wynika, że połać dachu od strony sąsiedniej działki nr [...] przekracza granicę działki skarżących o ponad [...] cm, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż inwestor nie dysponował nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane, bowiem w przedmiotowej sprawie złożone przez inwestora oświadczenie dotyczy wyłącznie działki nr ewid. [...]. W ocenie sądu uwzględnienie wniosku inwestora przez organ wydający pozwolenie na budowę bez spełnienia wskazanego warunku musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i skutkować winno stwierdzeniem nieważności takiego pozwolenia. Ustosunkowując się do wątpliwości skarżących dotyczących uzyskania pozwolenia na budowę przy wykonywaniu robót polegających na wymianie konstrukcji dachu sąd stwierdził, iż zmiana konstrukcji dachu nie może być traktowana jako remont zwalniający od uzyskania pozwolenia na budowę. Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 – dalej p.p.s.a.) skargę oddalił. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik E. i A. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu I oraz II instancji. Zarzucił skarżonemu orzeczeniu: -1) naruszenie prawa materialnego – art. 32 ust. 1 i 4 w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację i pominięcie okoliczności, że strony dokonały wszystkich niezbędnych procedur przewidzianych prawem, aby otrzymać pozwolenie na budowę, przy tym dokumenty konieczne do wydania pozwolenia budowlanego zostały zweryfikowane pod względem formalno-prawnym, w tym pod kątem ustalenia zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, okoliczności sprawy zaś nie uległy zmianie, a decyzja w sprawie stała się ostateczną, co powoduje, że brak jest przesłanek do stwierdzenia, że decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa, -2) naruszenie prawa materialnego – art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 i art. 8 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację i pominięcie sytuacji gdy koniecznym było rozważnie czy strony winne starać się o pozwolenie na budowę, -3) naruszenie prawa proceduralnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269, dalej: p.u.s.a.) w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób wystarczający, a w szczególności nie ustalono czy w rzeczywistości doszło do przekroczenia granic nieruchomości sąsiedniej, jeśli tak to w jakim zakresie i czy narusza to w sposób rażący przepisy prawa, -4) naruszenie prawa proceduralnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.u.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, gdy nie zostało wskazane, iż doszło do rażącego naruszenia prawa z uwagi na zarzuty w pkt. 3 skargi. -5) naruszenie prawa proceduralnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.u.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 2 in fine k.p.a. poprzez oddalenie skargi, kiedy zachodziły przesłanki do wydania rozstrzygnięcia z uwagi na nieodwracalne skutki prawne polegające na przeprowadzeniu remontu dachu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących zarzucił, że w sprawie nie został ustalony w sposób właściwy stan prawny i faktyczny sprawy, a przyjęte za prawdziwe wnioski wynikają bardziej z domysłów i spekulacji, niż z rzeczowej analizy materiału sprawy. Podniósł, że koniecznym było przeprowadzenie oględzin obu nieruchomości i ewentualne skorzystanie z pomocy biegłych. Podniósł również, że sąd badając czy doszło do przekroczenia granicy oparł się na porównaniu skali rysunku, podczas gdy do tego typu czynności konieczna wydaje się opinia specjalistów, bowiem ustalenia dotyczą wiedzy specjalistycznej. Kolejny zarzut dotyczył pominięcia faktu, iż planowane zamierzenie zostało już zrealizowane. Przy czym pełnomocnik zaznaczył, że nawet jeżeli przy wykonywaniu robót doszło do naruszenia granicy z działką nr [...], to z uwagi na jego zakres tj. maksymalnie [...] cm w powietrzu na wysokości [...] m, nie można w takim wypadku określać go jako rażącego. W tym miejscu powinny zdaniem pełnomocnika znaleźć zastosowanie przepisy art. 151 Kodeksu cywilnego, które mówią o przekroczeniu bez winy umyślnej granic nieruchomości. Dlatego należało się raczej odwołać do przepisów o ustanowieniu odpłatnej służebności względnie o zapłacie czy innej formie uregulowania tego stanu płaszczyźnie prawa cywilnego. W tym aspekcie powołał się także na możliwość ograniczania prawa własności poprzez zasady współżycia społecznego czy społeczno-gospodarcze przeznaczenie rzeczy (art. 140 Kodeksu cywilnego). Zarzucił również, że organ w uzasadnieniu decyzji nie dokonał wyjaśnień, co uważa za rażące naruszenie prawa oraz, nawet jeśli decyzja wydana została z naruszeniem prawa, czy uważana może być za naganną z punktu widzenia praworządności. Zwrócił także uwagę na ewentualne koszty zmian projektu i przebudów, nakazów rozbiórki, opłat legalizacyjnych oraz postępowań, gdy w przypadku niekorzystnych rozstrzygnięć skarżący będą musieli dochodzić odszkodowania od Skarbu Państwa. Zwłaszcza, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę stała się ostateczna i wywołała nieodwracalne skutki prawne. Ponadto wskazał, że remont obiektu budowlanego, polegający na wymianie elementów konstrukcyjnych dachu nie jest w świetle orzecznictwa budową, co oznacza, że strona skarżąca błędnie starała się o pozwolenie na budowę, co nie zostało w toku postępowania należycie ustalone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego – uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Na wstępie należy zauważyć, że Autor skargi kasacyjnej sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji administarcyjnych podjętych zarówno przez organ odwoławczy jak i organ pierwszej instancji, formułując także zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania (zarzuty: 3, 4 oraz 5 skargi kasacyjnej). W tym kontekście nie jest możliwe jednoczesne uwzględnienie wskazanych w skardze powyższych zarzutów jak i podniesionego w niej wniosku kasacyjnego. Na gruncie bowiem art. 188 p.p.s.a. uchylenie decyzji administracyjnej (administarcyjnych) wiąże się ze zmianą zaskarżonego wyroku sądu I instancji, oddalającego skargę, ale jest to możliwe jedynie wówczas, gdy w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej uwzględnione zostały wyłącznie zarzuty naruszenia przez ten sąd prawa materialnego. Powołanie się na zarzut naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania nie wyklucza wprawdzie uznania przez sąd kasacyjny zasadności jedynie zarzutu drugiego i skorzystania z możliwości orzekania na podstawie art. 188 p.p.s.a., (np. jeśli jest on sformułowany jako alternatywny wniosek kasacyjny), niemniej taka możliwość nie aktualizuje się w przypadku niniejszej skargi kasacyjnej z powodu nietrafności zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa materialnego. Należy także zauważyć, że autor skargi kasacyjnej, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, powołał w jej podstawie przepisy niesformułowane w ramach tego aktu, któremu zostały przypisane. Dotyczy to zarzutów: 3, 4 oraz 5 skargi kasacyjnej. Powołany tam przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych (powoływanej jako: p.u.s.a.) oraz (w zarzucie nr [...]) art. 1 § 1 oraz art. 1 § 2 ustawy p.p.s.a., nie tylko nie odnoszą się do kwestii podniesionych w tych zarzutach, ale w ogóle nie występują w tych aktach normatywnych. Niezależnie od zasadności stwierdzenia niezachowania należytej staranności w sporządzaniu skargi kasacyjnej, która powinna charakteryzować radcę prawnego, formułującego przecież ponadto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego , należy jednak wskazać, że treść zarzutów pozwala na właściwą identyfikację przepisów wskazanych jako ich podstawy (czyli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy p.u.s.a.) oraz na potraktowanie powyższych błędów, mimo kilkakrotnego ich powtórzenia, jako oczywistej omyłki pisarskiej. Przechodząc do oceny merytorycznej zarzutów skargi należy podnieść, że jej autor odwołał się zarówno do naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a. w zw. a art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy p.u.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Należy w szczególności zwrócić uwagę na charakter postępowania, które podlegało kontroli sądu I instancji. W ramach postępowania, celem którego jest stwierdzenie bądź odmowa stwierdzenia nieważności, organ administracji koncentruje się nie na ponownym ustalaniu stanu faktycznego lecz rozważeniu kwestii prawnych, które związane były z podjęciem decyzji, w stosunku do której rozważane jest stwierdzenie nieważności. Stąd nie jest istotne dla kontroli sądowej stwierdzenie faktu rzeczywistego przekroczenia granicy poprzez wysunięcie konstruowanego dachu w trakcie realizowania inwestycji, lecz stwierdzenie faktu zaprojektowania takiej konstrukcji dachu, która takie wysunięcie przewidywała. Samo wysunięcie zresztą nie budzi wątpliwości. Więcej, nie wyklucza tego sama strona skarżąca, rozważając jego niewielki zakres, który, jako zgodny z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy, ma przesądzać o tym, że takie naruszenie prawa nie może być zakwalifikowane jako rażące, w związku z czym zasadne byłoby rozważenie możliwości kwalifikacji z punktu widzenia przepisów kodeksu cywilnego (art. 140, art. 151 k.c. oraz ewentualne ustanowienie służebności). Nie może budzić wątpliwości że sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów dotyczące faktu wysunięcia dachu poza granice nieruchomości (działki nr [...]) oraz ustalenia innych elementów projektu (skierowania odprowadzania wody na nieruchomość sąsiednią), które w konsekwencji doprowadziły do rażącego naruszenia prawa. Analiza projektu, znajdującego się w aktach administarcyjnych wyraźnie na to wskazuje, mimo, że nie zostały w części opisowej projektu określone dokładnie wymiary przedmiotowego wysunięcia. Stąd nieprecyzyjne określenie wysunięcia "ponad [...] cm", które jednak samo w sobie nie zostało zanegowane, przez co nie może mieć istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tego ostatniego argumentu w skardze kasacyjnej zresztą nie rozwinięto i tym samym tego potencjalnego wpływu nie wykazano. Polemika z dokonanymi przez organy administracji ustaleniami faktycznymi, przeprowadzana ze strony autora skargi kasacyjnej, nie jest ponadto precyzyjna, co tym bardziej, niezależnie od argumentacji wyrażonej wyżej, utrudnia kontrolę kasacyjną. Odnosi się ona nie do samego projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją w stosunku do której stwierdzono nieważność w postępowaniu administracyjnym, lecz do procesu inwestycyjnego, w stosunku do którego także używa się nieprecyzyjnych sformułowań (np. na s. [...] skargi kasacyjnej. "być może do naruszenia granic w trakcie budowy nie doszło"). Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a. w zw. a art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy p.u.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Istotnie kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego w orzeczeniu sądu I instancji nie jest rozbudowana. Można powiedzieć nawet, że jest dość lapidarna. Nie został w skardze kasacyjnej jednak podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sąd I instancji a ponadto, tym bardziej nie został wykazany możliwy wpływ tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Składu Orzekającego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazany został jednak zakres uchybień organu przy podejmowaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, uzasadniający stwierdzenie jej nieważności. Podniesiony został w szczególności brak prawa do dysponowania nieruchomością sąsiednią w stosunku do działki, na której została prowadzona inwestycja, a także kierunek odprowadzania wody czy brak ściany przeciwpożarowej. Nie może budzić wątpliwości rola aktualnego standardu ochrony własności nieruchomości, a każde jego naruszenie, jako jednoczesne naruszenie jednej z podstawowych i chronionych konstytucyjnie zasad porządku prawnego, niezależnie od skali tego naruszenia, powoduje, że naruszony jest także stan praworządności, co uzasadnia potraktowanie takiego naruszenia jako rażące. Stąd zasadnie sąd I instancji nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a w stosunku do zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nietrafne w tym kontekście są w szczególności argumenty wskazujące na cywilistyczny kontekst stosunków własnościowych oraz na możliwość odwołania się do konstrukcji zasad współżycia społecznego, które w ocenie strony skarżącej na tyle miałyby określać stosunki pomiędzy wykonywaniem prawa własności sąsiadujących nieruchomości, że umożliwiałyby takie ingerencje w prawo własności nieruchomości sąsiedniej, jakie miały miejsce przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji. Także odwołanie się do możliwości ustanowienia służebności, niezależnie od tego, że nie mogłoby ono być przedmiotem postępowania, kontrolowanego przez sąd administracyjny przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, nie może stanowić skutecznej przeciwwagi dla treści decyzji administracyjnej, stwierdzającej nieważność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zupełnie niezasadne jest wskazanie na naruszenie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a. w zw. a art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy p.u.s.a. w zw. z art. 156 § 2 in fine k.p.a. Powołanie się na nieodwracalne skutki prawne, rozumiane w skardze kasacyjnej jako przeprowadzenie remontu dachu, w żaden sposób nie zostało bliżej uzasadnione, a potencjalny fakt poniesienia kosztów czy wystąpienia roszczeń odszkodowawczych, bez wskazania ani na bezwzględną nieodwracalność w ramach całego systemu prawnego jak i nieodwracalność względną, odnoszoną do organu administracji i prawnych podstaw jego dzialania, nie wyczerpuje w żadnym zakresie przyjętego rozumienia nieodwracalności skutków prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 732),. Stąd zasadnie sąd I instancji oddalił skargę w związku z tym zarzutem, nie opierając orzeczenia na powyższych przepisach. Niezasadne są też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim z tego powodu, że autor skargi kasacyjnej odwołuje się do elementów stanu faktycznego, który po pierwsze nie był w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ponownie ustalany, a po drugie dlatego, że nie można błędem w ustaleniach faktycznych uzasadniać naruszenia prawa materialnego bez odpowiedniego wskazania, jaki zachodzi związek pomiędzy wadliwie ustalonymi faktami a błędnym zastosowaniem lub błędną wykładnią takiego przepisu. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał ponadto na czym polegał błąd w wykładni oraz jaka powinna być wykładnia w jego ocenie prawidłowa. Dotyczy to zarzutu naruszenia zarówno art. 32 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 jak też art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 oraz art. 8 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie się do braku potrzeby starania się o pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy decyzja udzielająca pozwolenia została na wniosek skarżących kasacyjnie wydana, a następnie stwierdzono jej nieważność, nie może być tym bardziej brana pod uwagę na etapie kontroli sądu i instancji czy też kontroli kasacyjnej. Nie może być także skuteczne odwoływanie się na tym etapie do procesu uzyskiwania pozwolenia na budowę w kontekście odwoływania się do pojęcia remontu (co zostało przez sąd I instancji wyjaśnione) i podważania w związku z tym potrzeby starania się o to pozwolenie czy faktu ostatecznego charakteru decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Ten ostatni bowiem w żadnym stopniu nie tylko nie uniemożliwia stwierdzenia nieważności decyzji lecz jest wręcz warunkiem, umożliwiającym rozważanie kwestii nieważności decyzji. W konkluzji należy stwierdzić, że przeprowadzenie postępowania kontrolnego przez organy administracyjne w oparciu o przesłanki art. 156 § 1 k.p.a. zostało poddane poprawnej kontroli w postępowaniu przed sądem I instancji, co prowadzi do stwierdzenia, że uznanie przez ten sąd, iż stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę odpowiada prawu, było trafne. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.