II SA/Wr 178/04

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. W., M. W. oraz J. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 w sprawie ze skargi D. W., M.W. oraz J. W. i M. W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. odrzucił zażalenie D. W. na postanowienie tego sądu z dnia 19 lipca 2010 r., którym odrzucone zostało zażalenia na postanowienie z dnia 25 maja 2011 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W.i J. W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi D. W. - adwokat B. S. w dniu 25 lutego 2011 r. (adnotacja na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 526 akt sądowych). Natomiast D. W. jako pełnomocnikowi J. W. i M. W. oraz M. W. odpisy postanowienia zostały doręczone odpowiednio w dniu 19 sierpnia 2011 r. i 3 października 2011 r. (adnotacja na formularzach zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 531 i 539 akt sądowych). D. W. i M. W. w imieniu własnym oraz D. W. jako pełnomocnik J. W. i M.W. pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. (k. 533-534), uzupełnionym kolejnymi pismami z dnia 10 października 2011 r. (k.541-545) oraz z dnia 12 października 2011 r. (550-554) wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie D. W., M. W. oraz J. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 podlega odrzuceniu z dwóch powodów. W części dotyczącej D. W. podlega odrzuceniu, bowiem skarżąca zażalenie wniosła po upływie terminu do jego złożenia, natomiast w części dotyczącej M. W. oraz J. W. i M. W., ponieważ niedopuszczalne byłoby rozpoznanie zażalenia wniesionego przez stronę, która wcześniej nie złożyła zażalenia rozpoznanego obecnie zaskarżonym postanowieniem. Odnosząc się do motywów rozstrzygnięcia, które przemawiały za odrzuceniem zażalenia D. W., przede wszystkim zwrócenia uwagi wymaga, że zgodnie z dyspozycją art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zażalenie na postanowienie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Przepis art. 67 § 5 tej ustawy stanowi, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W niniejszej sprawie skarżąca D. W. posiada przyznanego jej pełnomocnika z urzędu w osobie adw. B. S. – pełnomocnictwo k. 194 akt sądowych. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym i w literaturze prawniczej, przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom. Żaden z tych podmiotów nie może skutecznie domagać się wysyłania korespondencji wprost do strony (por. post. SN z dnia 8 września 1993 r., III CRN 30/93, OSN 1994, nr 7-8, poz. 160). Doręczenie dokonane pod adresem strony jest bezskuteczne wobec pełnomocnika, a więc nie wywiera skutku procesowego (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 1977, s. 185; post. NSA z dnia 3 marca 2005 r., I FZ 9/05, niepubl.). Z obowiązku doręczenia pisma pełnomocnikowi nie zwalnia sądu okoliczność, że pismo zostało wniesione przez stronę osobiście (B. Dauter, Komentarz do art. 67 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W wyroku z dnia 20 marca 2000 r., II SA/Wr 1907/05 (niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę, że gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to brak jest podstaw prawnych do doręczania pism bezpośrednio stronie. Doręczenie dokonane w takiej sytuacji pod adresem strony byłoby bezskuteczne. Osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle, że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy (M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że doręczenie skarżącej D. W. postanowienia z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 nastąpiło w chwili doręczenia powyższego postanowienia jej pełnomocnikowi z urzędu adwokat B. S., to jest w dniu 25 lutego 2011 r. Licząc zatem od tej daty zaczął biec termin do złożenia zażalenia przez D. W.. Natomiast doręczenie skarżącej D. W. wspomnianego postanowienia w dniu 19 sierpnia 2011 r. i 3 października 2011 r. nastąpiło z uwagi na fakt, że jest ona pełnomocnikiem pozostałych stron, tj. M. W. oraz J. W. i M. W.. W tej sytuacji złożenie zażalenia przez skarżącą D. W. w dniu 25 sierpnia 2011 r. następnie uzupełnionego kolejnymi pismami z dnia 10 października 2011 r. oraz z 12 października 2011 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia przez skarżącą. Wyjaśniając natomiast motywy, z powodu których Sąd odrzucił również zażalenie wniesione przez M. W. oraz reprezentowanych przez D. W. – J. W. i M. W. przyjdzie zauważyć, że strona, która nie zaskarżyła wydanego w sprawie postanowienia, nie może skutecznie na dalszych etapach postępowania zaskarżyć później wydanych - w wyniku rozpoznania zażalenia złożonego przez inną stronę - rozstrzygnięcia. Zauważyć zatem przyjdzie, że skarżone obecnie postanowienie z dnia 17 lutego 2011 r. zostało wydane w wyniku rozpoznania złożonego w imieniu własnym przez D. W. zażalenia. Stąd też wynika, że tylko i wyłącznie D. W. może skutecznie wnosić środki zaskarżenia od tego rozstrzygnięcia. Tym samym nawet omyłkowe pouczenie o prawie wniesienia w takim przypadku zażalenia, uniemożliwia innym stronom wniesienie zażalenia. Niedopuszczalne byłoby bowiem rozpoznanie zażalenia wniesionego przez podmiot, który nie był stroną postępowania zażaleniowego. Stąd także w tym zakresie zażalenie powinno zostać uznane za bezskuteczne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.