V Pa 68/24

<p>Sygn. akt V Pa 68/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 27 marca 2025 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wydział V w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: Sędzia Beata Łapińska</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Rudecka</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. w Piotrkowie Trybunalskim </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko <span class="anon-block">K. D.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> na skutek apelacji pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 marca 2024 r. <br/>sygn. akt IV P 158/23</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację. </strong> </p> <p>      Sędzia Beata Łapińska</p> <p>Sygn. akt V Pa 68/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 21 marca 2023 roku powód <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">K. D.</span> kwoty 351,17 PLN wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie.</p> <p>Powód wskazał, iż pozwany był <span class="anon-block">(...)</span> którego stosunek służbowy wygasł z dniem <span class="anon-block">(...)</span> roku. W związku z wygaśnięciem stosunku <span class="anon-block">(...)</span> pozwany został zobowiązany do zwrotu składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>. Pozwany nie zwrócił tych składników.</p> <p>Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 7 sierpnia 2023 roku Sąd uwzględnił roszczenie powoda.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">K. D.</span> sprzeciwem od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 19 września 2023 roku nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości.</p> <p>Pozwany podniósł, iż powód zastosował nieprawidłową normę, bowiem dotycząca utraty lub zniszczenia umundurowania, a w jego ocenie winna być zastosowana norma dotycząca rozliczenia składników umundurowania w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego.</p> <p>Wyrokiem z dnia 21 marca 2024 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim oddalił powództwo.</p> <p> <strong> <!-- -->Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">K. D.</span> do dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku był <span class="anon-block">(...)</span> Stosunek <span class="anon-block">(...)</span> wygasł w związku ostatecznym orzeczeniem poprzez komisję lekarską całkowitej niezdolności do <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Pismem z dnia 15 listopada 2022 roku powód wystąpił do pozwanego o zwrot następujących składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>:</p> <p>- znak identyfikacyjny numeryczny specjalny – 4 sztuki;</p> <p>- dystynkcje specjalne - 4 sztuki;</p> <p>- czapka specjalna letnia -1 sztuka</p> <p>- czapka specjalna zimowa – 1 sztuka;</p> <p>- bluza specjalna – 1 sztuka;</p> <p>- spodnie specjalne – 1 sztuka;</p> <p>- koszula specjalna z długim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszula specjalna z krótkim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszulka specjalna – 1 sztuka;</p> <p>- pas parciany – 1 sztuka;</p> <p>- kurtka specjalna - 1 sztuka;</p> <p>Powód wskazał, iż zwrot powyższych składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span> winien nastąpić do 15 grudnia 2022 roku</p> <p>Pozwany pismem dnia 30 listopada 2022 roku poinformował, iż ze względu na stan zdrowia i inne okoliczności, na które nie ma wpływu nie jest w stanie dokonać zwrotu powyższych składników umundurowania oraz wskazał, iż wnosi o umożliwienie ich wykupu.</p> <p>Powód pismem z dnia 13 grudnia 2022 roku poinformował pozwanego, iż w przypadku odmowy zwrotu składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span> zostanie na niego nałożony obowiązek ich wykupu i w związku z tym pozwany ma wskazać jakie składniki są w jego posiadaniu.</p> <p>Pozwany pismem z dnia 27 grudnia 2022 roku podtrzymał chęć ich wykupu.</p> <p>W odpowiedzi pismem z dnia 9 stycznia 2023 roku powód wskazał, iż możliwy jest wykup:</p> <p>- znak identyfikacyjny numeryczny specjalny – 4 sztuki;</p> <p>- dystynkcje specjalne - 4 sztuki;</p> <p>- czapka specjalna zimowa – 1 sztuka;</p> <p>- kurtka specjalna - 1 sztuka;</p> <p>za kwotę 207,73 PLN</p> <p>Nadto wskazał, iż pozwany jest zobowiązany od zwrotu wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>:</p> <p>- czapka specjalna letnia -1 sztuka</p> <p>- bluza specjalna – 1 sztuka;</p> <p>- spodnie specjalne – 1 sztuka;</p> <p>- koszula specjalna z długim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszula specjalna z krótkim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszulka specjalna – 1 sztuka;</p> <p>- pas parciany – 1 sztuka;</p> <p>bowiem ich okres używalności upłynął. Jako termin zwrotu wskazano <span class="anon-block">(...)</span> roku.</p> <p>Pozwany pismem z dnia 3 lutego 2023 roku odpowiedział, iż wpłacił kwotę wskazaną w piśmie oraz, iż jego zdaniem brak jest podstaw do żądania zwrotu składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>, których okres używalności upłynął, bowiem miały one zerową wartość, a jego zamiarem był wykup wszystkich składników.</p> <p>W odpowiedzi powód pismem z dnia 16 lutego 2023 roku wskazał, iż kwota wykupu składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>:</p> <p>- znak identyfikacyjny numeryczny specjalny – 4 sztuki;</p> <p>- dystynkcje specjalne - 4 sztuki;</p> <p>- czapka specjalna zimowa – 1 sztuka;</p> <p>- kurtka specjalna - 1 sztuka;</p> <p>wynosi 232,98 PLN, a za składniki:</p> <p>- czapka specjalna letnia -1 sztuka</p> <p>- bluza specjalna – 1 sztuka;</p> <p>- spodnie specjalne – 1 sztuka;</p> <p>- koszula specjalna z długim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszula specjalna z krótkim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszulka specjalna – 1 sztuka;</p> <p>- pas parciany – 1 sztuka;</p> <p>wynosi 325,92 PLN pozwany jest zobowiązany do zwrotu kwoty. Łączna wartość wyposażenia specjalnego polowego wyniosła 558,90 i po zaliczeniu na poczet należności wpłaconej kwoty 207,73 do zapłaty pozostało 351,17 PLN.’</p> <p>Pismem z dnia 8 marca 2023 roku powód wezwał pozwanego do uiszczenia kwoty 351,17 PLN.</p> <p>Pozwany w dniu 3 lutego 2023 roku wpłacił kwotę 207,73 PLN.</p> <p>Przyjęcie jako podstawy rozliczenia normy dotyczącej utraty lub zniszczenia składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span> i związana z tym zmiana sposobu wyliczenia nastąpiła w związku z zaleceniami <span class="anon-block">(...)</span> przekazanymi przez Okręgowy Inspektorat <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p>Powyższy stan faktyczny, w jak wskazał Sąd Rejonowy, jest bezsporny, natomiast spór pomiędzy stronami sprowadza się istocie wyłącznie do sporu o charakterze prawnym.</p> <p> <strong> <!-- -->W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał powództwo za niezasadne.</strong> </p> <p>W sprawie powód <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">K. D.</span> kwoty 351,17 PLN wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Pozwany <span class="anon-block">K. D.</span> nie uznał roszczenia powoda i wniósł o jego oddalenie w całości.</p> <p>Spór w sprawie dotyczył zatem kwestii czy w stosunku do pozwanego ma zastosowanie § 7 ust. 5 czy też § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2018 roku w sprawie umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariusz <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Powód wskazywał, iż w stosunku do pozwanego ma zastosowanie § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku utraty lub zniszczenia składników wyposażenia polowego:</p> <p>1) których okres używalności nie upłynął, a nie zachodzi przesłanka, o której mowa w § 5 ust. 7 pkt 1, funkcjonariusz zwraca ich równowartość pieniężną za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności, nie mniejszą niż 20% ich wartości, obliczoną według cen obowiązujących w dniu utraty lub zniszczenia składników;</p> <p>2) których okres używalności upłynął, a nie zachodzi przesłanka, o której mowa w § 5 ust. 7 pkt 1, funkcjonariusz zwraca 20% ich wartości pieniężnej, obliczonej według cen obowiązujących w dniu utraty lub zniszczenia składników</p> <p>Zdaniem pozwanego zastosowanie winien mieć § 7 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia, zgodnie z którym funkcjonariusz, któremu wygasło uprawnienie do wyposażenia polowego, jest obowiązany do zwrotu wydanych składników wyposażenia polowego, z wyjątkiem składników niepodlegających zwrotowi zgodnie z tabelą nr 7 w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub ich wykupu za równowartość pieniężną za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności, obliczoną według cen obowiązujących w dniu wygaśnięcia uprawnienia do wyposażenia polowego.</p> <p>Zgodnie z wersją powoda pozwany wobec nie zwrócenia składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span> winien uiścić kwotę 558,90 PLN.</p> <p>Przyjęcie wersji pozwanego skutkowało koniecznością uiszczenia kwoty 207,73 PLN.</p> <p>W ocenie Sądu Rejonowego powód błędnie zastosował art. 7 ust. 5 ww. rozporządzenia. Przesłanką jego zastosowania jest utrata lub zniszczenie składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>. Treść normy wskazuje, iż dotyczy ona funkcjonariuszy pozostających w służbie.</p> <p>Sad I instancji wskazał, że podstawą powstania odpowiedzialności funkcjonariusza <span class="anon-block">(...)</span> jest utrata lub zniszczenie składników wyposażenia polowego. Natomiast z ustalonego przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego nie wynika, by pozwany zniszczył lub utracił elementy wyposażenia mundurowego. Pozwany nadal jest w ich posiadaniu, one istnieją fizycznie, więc brak jest podstaw do przyjęcia że zostały zniszczone lub utracone.</p> <p>Pozwany odmawiając zwrotu, wskazał, iż chce dokonać wykupu składników umundurowania pozostających w jego posiadaniu zgodnie z § 7 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia.</p> <p>W ocenie Sądu I instancji właśnie powyższa norma winna mieć zastosowanie, pozwany wobec wygaśnięcia stosunku <span class="anon-block">(...)</span> utracił uprawnienie do wyposażenia polowego i zgodnie z przedmiotową normą ma prawo wykupu tych przedmiotów, a o realizację tegoż prawa <span class="anon-block">K. D.</span> wystąpił.</p> <p>Sąd meriti zaznaczył, że obliczanie wartości przedmiotów podlegających wykupowi winno być dokonane wg zasad z tej normy, a więc za równowartość pieniężną za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności, obliczoną według cen obowiązujących w dniu wygaśnięcia uprawnienia do wyposażenia polowego. Wyliczenie wartości jest możliwe w stosunku do przedmiotów, których okres używalności nie upłynął, w stosunku do przedmiotów, których okres używalności upłynął mają one zerową wartość księgową, a tym samym przy zastosowania § 7 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia nie można funkcjonariusza obciążyć wykupem przedmiotów które nie maja wartości.</p> <p>Dlatego też Sąd Rejonowy uznał, iż pozwany uiszczając kwotę 207,73 PLN wypełnił ciążący na nim obowiązek wykupu składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Rejonowy uznał, iż pozwany niezasadne dochodził kwoty 335,17 PLN, która jest odzwierciedleniem różnicy w sposobach wyliczenia kwoty wykupu miedzy § 7 ust. 5 rozporządzenia, § 7 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia. Dlatego też Sąd I instancji uznał roszczenie powoda za niezbadane i podlegające oddaleniu.</p> <p>Powyższy wyrok, zaskarżył w całości apelacją powód.</p> <p>Apelacja zredagowana przez profesjonalnego pełnomocnika wyrokowi zarzuca:</p> <p>1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:</p> <p>a) przepisu § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2018r. w sprawie umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariuszy <span class="anon-block">(...)</span> (Dz.U. z 2018r. poz. 1391) poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy zasadnym było jego zastosowanie i ustalenie, że na tej podstawie prawnej pozwany jest zobligowany do pokrycia kosztów utraty składników, których okres używalności nie upłynął, tj.: znak identyfikacyjny numeryczny specjalny 4 szt.; dystynkcje specjalne 4 szt.; czapka specjalna zimowa 1 szt. oraz kurtka specjalna 1 szt.;</p> <p>b) przepisu § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2018r. w sprawie umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariuszy <span class="anon-block">(...)</span> (Dz.U. z 2018r., poz. 1391) poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zasadnym było jego zastosowanie i ustalenie, że na tej podstawie prawnej pozwany jest zobligowany do pokrycia kosztów utraty składników, których okres używalności upłynął, tj.: czapka specjalna letnia 1 szt.; bluza specjalna 1 szt.; spodnie specjalne 2 szt.; koszula specjalna z długim rękawem 1 szt.; koszula specjalna z krótkim rękawem 1 szt.; koszulka specjalna 1 szt. oraz pas parciany 1 szt.;</p> <p>c) przepisu § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2018r. w sprawie umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariuszy <span class="anon-block">(...)</span> (Dz.U. z 2018r., poz. 1391) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie że pozwany nie jest zobligowany do zwrotu składników wyposażenia polowego oraz że nie jest zobligowany do zwrotu żądanej przez powoda kwoty odpowiadającej wartości składników wyposażenia polowego, których nie zwrócił;</p> <p>2) naruszenie prawa procesowego, a mianowicie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznanie, iż brak jest podstaw do zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda równowartości składników, których pozwany nie zwrócił powodowi i z których się nie rozliczył (na podstawie wyliczeń za utracone mienie Skarbu Państwa), podczas gdy składniki wyposażenia polowego, które pozwany posiada są mieniem Skarbu Państwa i w sytuacji kiedy pozwany nie chce go zwrócić traktować należy jako mienie utracone dla Skarbu Państwa.</p> <p>Mając na uwadze powyższe pełnomocnik powoda wniósł o:</p> <p>1)  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 351,17 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 29 kwietnia 2023r. oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych</p> <p>ewentualnie:</p> <p>2)  uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania — przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p>W odpowiedzi na apelacje pozwany wniósł o oddalenie apelacji oraz w przypadku nieuwzględnienia apelacji z ostrożności procesowej na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 383)">art. 383 k.p.c.</a> o rozszerzenie zakresu rozpatrywania wskazanego w sprzeciwie do nakazu zapłaty zakresie zwrotu pobrania bez podstawy prawnej kwoty 207,73 zł, a także zobligowanie powoda do dostarczenia dowodu konsultacji z centralnym zarządem, po których żądano od pozwanego dodatkowych pieniędzy na podstawie przepisów, które w ocenie pozwanego nie dotyczą jego przypadku.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.</strong> </p> <p>Niezasadnym okazały się zdaniem Sadu Okręgowego zarzuty naruszenie prawa materialnego, a mianowicie, tj. przepisu § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2018r. w sprawie umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariuszy <span class="anon-block">(...)</span> (Dz.U. z 2018r., poz. 1391) poprzez jego niezastosowanie jak tez pozostałe zarzuty, w tym zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy w pełni podziela zarówno ustalenia faktyczne sądu meriti jak i zaprezentowana ocenę prawną.</p> <p>Z lektury akt wynika, iż powód poinformował pozwanego , iż możliwy jest wykup następujących rzeczy, których okres używalności nie upłynął :</p> <p>- znak identyfikacyjny numeryczny specjalny – 4 sztuki;</p> <p>- dystynkcje specjalne - 4 sztuki;</p> <p>- czapka specjalna zimowa – 1 sztuka;</p> <p>- kurtka specjalna - 1 sztuka;</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->za kwotę 207,73 PLN</span> </p> <p>Poza sporem jest, iż pozwany zapłacił powodowi wskazaną kwotę .</p> <p>Spór w sprawie dotyczy kwestii zwrotu wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>, którego okres używalności upłynął, tj.</p> <p>- czapki specjalna letnia -1 sztuka</p> <p>- bluzy specjalnej – 1 sztuka;</p> <p>- spodni specjalnych – 1 sztuka;</p> <p>- koszuli specjalnej z długim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszuli specjalnej z krótkim rękawem - 1 sztuka;</p> <p>- koszulki specjalnej – 1 sztuka;</p> <p>- pasa parcianego – 1 sztuka;</p> <p>Rzeczą Sądu Rejonowego było zatem rozstrzygnięcie kwestii czy w stosunku do pozwanego ma zastosowanie § 7 ust. 5 czy też § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2018 roku w sprawie umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariusz <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Powód wskazywał, iż w stosunku do pozwanego ma zastosowanie § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku utraty lub zniszczenia składników wyposażenia polowego:</p> <p>1) których okres używalności nie upłynął, a nie zachodzi przesłanka, o której mowa w § 5 ust. 7 pkt 1, funkcjonariusz zwraca ich równowartość pieniężną za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności, nie mniejszą niż 20% ich wartości, obliczoną według cen obowiązujących w dniu utraty lub zniszczenia składników;</p> <p>2) których okres używalności upłynął, a nie zachodzi przesłanka, o której mowa w § 5 ust. 7 pkt 1, funkcjonariusz zwraca 20% ich wartości pieniężnej, obliczonej według cen obowiązujących w dniu utraty lub zniszczenia składników</p> <p>Zdaniem pozwanego zastosowanie winien mieć § 7 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia, zgodnie z którym funkcjonariusz, któremu wygasło uprawnienie do wyposażenia polowego, jest obowiązany do zwrotu wydanych składników wyposażenia polowego, z wyjątkiem składników niepodlegających zwrotowi zgodnie z tabelą nr 7 w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub ich wykupu za równowartość pieniężną za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności, obliczoną według cen obowiązujących w dniu wygaśnięcia uprawnienia do wyposażenia polowego.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu meriti, iż powód błędnie zastosował art. 7 ust. 5 ww. rozporządzenia. Przesłanką jego zastosowania jest utrata lub zniszczenie składników wyposażenia <span class="anon-block">(...)</span>. Treść normy wskazuje, iż dotyczy ona funkcjonariuszy pozostających w służbie, a nie tych, których stosunek <span class="anon-block">(...)</span> wygasł. Skoro bowiem ustęp 6 odrębnie reguluje kwestie zwrotu wyposażenia polowego funkcjonariuszy , których stosunek <span class="anon-block">(...)</span> wygasł to oznacza, iż ten właśnie przepis winien mieć zastosowanie do pozwanego, który nie jest już w czynnej służbie, a powód nie wykazał w toku postępowania, iż pozwany zniszczył czy utracił sporne rzeczy kiedy był w czynnej służbie.</p> <p>Argumentacja powoda zawarta w apelacji jest niczym innym jak tylko gołosłowną polemiką z prawidłowymi ustaleniami i oceną prawną . Wobec czego zarzuty te należało uznać za zupełnie chybione.</p> <p>Reasumując Sąd Okręgowy uznał, iż wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, a apelacja powoda podlega oddaleniu.</p> <p>Z tych też względów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> orzekł jak w sentencji.</p> </div>