II OZ 1021/08

SENTENCJA II OZ 1021 /08 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. i T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 540/08 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L. P.-C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez L. P.-C. postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którym to orzeczeniem nałożono na A. W., T. C. i L. P.-C. grzywnę w wysokości 5000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku przez przedstawienie aktualnej ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, L. P.-C. motywowała to zarzutami skargi. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można uznać, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia wywołało następstwa wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej zwanej p.p.s.a.). Skoro zatem skarżąca nie podała istotnej argumentacji ani też nie potwierdziła, iż jest w takiej sytuacji materialnej, która wskazywałaby, że wykonanie skarżonego postanowienia wywoła dla niej negatywne następstwa Sąd pierwszej instancji postanowił o oddaleniu wniosku na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli A. W. i T. C. wskazując, że nałożenia grzywny nie jest niczym uzasadnione, bowiem wykonali oni nałożony na nich obowiązek, przedstawiając ekspertyzę budynku, do której mają bezpośredni dostęp. Uczestnicy postępowania powołując się na swe warunki materialne i rodzinne wskazali nadto, iż nie stać ich na opłacenie nałożonej grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, chociaż z innych względów niż to w nim przedstawiono. Przede wszystkim trzeba stwierdzić, iż adresatem postanowienia z dnia 29 maja 2008 r. objętego skargą w niniejszej sprawie są A. W., T. C. i L. P.-C.. Z tych też względów zażalenie wniesione przez A. W. i T. C. podlega rozpoznaniu mimo, że stroną wnoszącą skargę w niniejszej sprawie jest wyłącznie L. P.-C. i jedynie w swoim imieniu wnosiła ona o udzielenie ochrony tymczasowej ( art. 33 § 1 p.p.s.a.). Jak wyżej już zaznaczono adresatem postanowienia kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji są wszystkie osoby wyżej wymienione. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 maja 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawarł jedynie stwierdzenie, że wymierzenie grzywny nastąpiło wobec "wszystkich współwłaścicieli". Problem polega w niniejszej sprawie na tym, że nie określa to orzeczenia kto i jaką kwotę ma uiścić, a ta okoliczność czyni z kolei niemożliwym ocenę czy wykonanie tegoż postanowienia mogło wywołać następstwa wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. w stosunku do każdego z poszczególnych współwłaścicieli, czy też wszystkich łącznie. Mówiąc inaczej, z treści postanowienia z dnia 29 maja 2008 r. nie wynika czy określona w nim kwota ma być uiszczona przez każdego ze współwłaścicieli obiektu, czy też uiszczenie tej kwoty przez jednego z adresatów tegoż postanowienia zwalnia pozostałych z jej zapłaty. Te z kolei okoliczności bezpośrednio wpływają na ocenę możliwości ustalenia skutków realizacji tegoż rozstrzygnięcia na sytuację materialną adresatów postanowienia. Mając przytoczone wyżej okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia na zasadzie 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.