I GZ 393/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w M na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 531/19 w przedmiocie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w M na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") postanowieniem z 9 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 31/19 odrzucił skargę Heesung A Sp. z o.o. w M (dalej: "skarżąca" lub "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym i zwrócił spółce 500 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego. W uzasadnieniu WSA wskazał, że skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję, opatrzoną datą 28 lutego 2019 r. Tymczasem zaskarżona decyzja została doręczona Spółce w dniu 18 stycznia 2019 r., czego potwierdzeniem jest zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem 18 lutego 2019 r., a skarga została złożona w dniu 1 marca 2019 r. (data stempla pocztowego). W związku z tym skarga została wniesiona po terminie i dlatego podlegała odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że termin do wniesienia skargi liczy się od daty 18 stycznia 2019 r., a w konsekwencji odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącą podczas, gdy bieg terminu powinien być liczony od faktycznej daty doręczenia decyzji spółce, tj. od dnia 31 stycznia 2019 r. na co wskazuje elektroniczne potwierdzenie odbioru w postaci e-monitoringu Poczty Polskie oraz dodatkowo wyjaśnienia Poczty Polskiej w piśmie z 5 czerwca 2019 r.; - naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi wniesionej przez skarżącą, pomimo faktu, iż została ona złożona w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi do organu właściwego po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy. W sprawie zaskarżona decyzja organu została odebrana przez spółkę w dniu 18 stycznia 2019 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że skarga wniesiona przez skarżącą 1 marca 2019 r. została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., a zatem należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wskazując na motywy odrzucenia skargi WSA oparł się na treści urzędowego dokumentu (kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji k. 69 akt administracyjnych), który stwierdzał zaistnienie opisanych w nim faktów i korzystał z domniemania zgodności z prawdą. Zasadnicza kontrowersja, która pojawiła się w kontekście doręczenia stronie zaskarżonej decyzji, dotyczyła ustalenia daty pokwitowania odbioru przesyłki. WSA uznał, że na kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru widniał własnoręczny podpis osoby, który świadczył o doręczeniu decyzji w dniu 18 stycznia 2019 r., strona zaś twierdzi, iż przesyłkę zawierającą decyzję otrzymała w dniu 31 stycznia 2019 r., co oznacza, iż skargę złożyła w terminie. Pocztowy dowód potwierdzenia odbioru pisma jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania, że data na nim wskazana jest datą, w której przesyłka rzeczywiście dotarła do adresata. Nie ma także wątpliwości, że dowód taki w postępowaniu sądowoadministracyjnym może zostać przez stronę podważony i obalony przeciwdowodem (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1744/09). Jedną z możliwości służących obaleniu domniemania doręczenia jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Innymi słowy, istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej została, zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, zgłoszona reklamacja. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II OZ 863/15). Skarżąca skorzystała z możliwości przeprowadzenia procedury reklamacyjnej, gdyż jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. z 5 czerwca 2019 r. dołączonego do uzupełnienia zażalenia, przesyłka polecona o nr [...] została faktycznie wydana spółce 31 stycznia 2019 r. Należy zauważyć, że data ta figuruje w systemie Poczty Polskiej S.A. o czym świadczy elektroniczne potwierdzenie odebrania przedmiotowej przesyłki z e-monitornigu. Poczta Polska S.A, wyjaśniła, że ze względu na długotrwałą nieobecność pracownika, poczta nie jest w stanie wyjaśnić zaistniałej sytuacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny był więc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż w świetle powyższych uwag twierdzenia WSA zostały skutecznie podważone. Powyższe skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.