II SA/Gd 573/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. i F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2009 roku, nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: postępowanie zawiesić. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z dnia 13 lipca 2009 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1, 6 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 5 stycznia 2009 roku, nr [...], którą ustalono skarżącym jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - działki nr [...], obręb geodezyjny J., na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. - część wyżynna (uchwała Rady Gminy P. nr [...] z 10 sierpnia 2005 roku - Dz. U. Woj. Pomorskiego z 2005 roku, nr 88, poz. 1814). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium m. in. stwierdziło, że przedmiotowa działka do dnia 31 grudnia 2003 roku była objęta ustaleniami poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższą decyzję E. M. i F. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Z art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy wynika zaś, że wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest z urzędu fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - postanowieniem z dnia 27 marca 2008 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 778/07, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) - w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy, z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 58/08. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku oceny przez Trybunał Konstytucyjny zgodności z prawem wskazanego powyżej przepisu, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Analogicznie bowiem, jak w sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w niniejszej sprawie także należy rozstrzygnąć w jaki sposób zinterpretować przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym przesądzić czy w sytuacji gdy przeznaczenie nieruchomości było najpierw określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc, a następnie zostało ustalone w nowym planie miejscowym, który wszedł w życie już po wygaśnięciu poprzedniego planu, należy określać wzrost wartości nieruchomości jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem, czy też zbadać wzrost wartości nieruchomości sprzedanej przez skarżących jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu wynikającego z planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy P. nr [...] z 10 sierpnia 2005 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. – część wyżynna, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który - według Kolegium - obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 roku. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - mając na uwadze treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.