III SA/Lu 525/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. P. kwotę 1600 zł (tysiąc sześćset złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2013 r. A w mocy decyzję B z dnia (...) września 2012 r. o nałożeniu na C, D i E kary pieniężnej w kwocie (...) zł na podstawie ustawy o transporcie drogowym. W świetle akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, karę tę nałożono na wspólników spółki cywilnej (...) w K. za wykonywanie regularnego przewozu bez wymaganego zezwolenia (kara 8 000 zł), nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości jazdy, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kara 5 000 zł) oraz za przekroczenie maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy (kara 350 zł). Ustalenia odnośnie naruszenia przepisów transportowych w tym zakresie wynikały między innymi z przeprowadzonej w dniu (...) marca 2012 r. kontroli na dworcu w K. autobusu marki M. oraz zgromadzonego następnie w trakcie postępowania administracyjnego materiału dowodowego, w tym z zeznań kierowcy, F. W dniu (...) marca 2012 r. G udzielił przedsiębiorcy (...), zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów na linii komunikacyjnej K. – L. przez W., co oznacza, że jeden ze wspólników, to jest E od czasu przystąpienia do spółki cywilnej w dniu (...) września 2011 r. (według aneksu do umowy spółki) do dnia (...) marca 2012 r. nie posiadał ważnego zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Kontrola wykresówek okazanych przez kierowcę dowodziła, że w dniu (...) marca 2012 r. wykonując przejazd z bazy przedsiębiorstwa przy ul. L. w K. na dworzec, nie rejestrował przejazdu na tarczy tachografu. Analiza wykresówki datowanej na dzień (...) marca 2012 r. wykazała, że kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 18 minut, nie korzystając z wymaganej przerwy po okresie 4,5 godzinnego prowadzenia pojazdu. Suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli nie mogła przekroczyć 10 000 zł (art. 92 a ust. 2 ustawy). W skardze do WSA w Lublinie C zarzucił, że decyzja A została wydana z naruszeniem: - przepisów prawa materialnego (art. 92b ust. 1 w związku z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), poprzez ich niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że w sytuacji, kiedy przedsiębiorca wykonał wszystkie ciążące na nim obowiązki odnośnie przestrzegania przepisów o transporcie, można nałożyć karę pieniężną; - przepisów prawa procesowego, poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranymi w sprawie dowodami, zbyt swobodnej i jednostronnej ich ocenie, mającej wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ popełnił szereg uchybień proceduralnych przy ustalaniu stanu faktycznego, nie wziął przy tym pod uwagę wyjaśnień kierowcy dokładnie opisującego na wykresówce przyczynę niewykorzystania przerwy w pracy oraz nie uwzględnił awarii pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z akt sprawy wynika, że organ niezgodnie regułami proceduralnymi określonymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz błędnie ocenił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zachodzą pełne podstawy do nałożenia – w trybie art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym - kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł za naruszenie przepisów transportowych (w tym za przekroczenie przez kierowcę maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy). W ocenie organu, bezsporny fakt przekroczenia przez kierowcę 4,5 godzinnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniu (...) marca 2012 r. uzasadnia nałożenie na przedsiębiorcę (w rozpoznawanej sprawie – na wspólników spółki cywilnej) kary w kwocie 350 zł za naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy (lp. 5.2.1 oraz 5.2.2 taryfikatora). Organ nie uwzględnia w tej materii adnotacji o treści "skrócona pauza, zjazd na diagnostykę" zamieszczonej przez kierowcę na wykresówce urządzenia rejestrującego i argumentuje, że adnotacja nie tłumaczy powodów niewykorzystania przez kierowcę przysługującej mu – stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. - przerwy po trwającym cztery i pół godziny okresie prowadzenia pojazdu. Stanowiska organu nie sposób zaakceptować. W myśl art. 12 w/w rozporządzenia, kierowca podaje powody odstępstwa od przepisów art. 6 – 9 i zamieszcza w takim przypadku stosowną odręczną adnotację na wykresówce. Informacja o "skróconej pauzie, zjeździe na diagnostykę" powinna być dla organu odwoławczego sygnałem do zbadania kwestii, czy rzeczywiście wystąpiła awaria pojazdu i zachodziła konieczność skorzystania z pomocy stacji diagnostycznej zwłaszcza wobec wyraźnego zarzutu podniesionego w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz wniosku o zastosowanie w sprawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy komentuje lakonicznie, że przedmiotowa adnotacja nie spełnia warunków z art. 12 cyt. rozporządzenia, które upoważnia kierowcę w określonych przypadkach (jeśli nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju) do odstępstwa od zasady skorzystania z przerwy po przekroczeniu 4,5 – godzinnego czasu prowadzenia pojazdu, ponieważ skrócenie przerwy nie jest usprawiedliwione nadzwyczajnymi okolicznościami. Rzeczą organu było wyjaśnić – przy pomocy dostępnych mu dowodów - nieprzewidzianą przez kierowcę oraz przedsiębiorcę awarię pojazdu, a następnie ocenić, czy nie zachodzą w rozumieniu art. 92c ustawy okoliczności wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie przepisów o transporcie. W trakcie rozprawy przed Sądem w dniu 19 grudnia 2013 r. skarżący C podniósł, że awaria spowodowana została urwaniem dolnego wahacza przedniego zawieszenia z prawej strony i samochód został odholowany z Lublina do siedziby firmy. W tych warunkach ustalenia organu na temat awarii pojazdu były i są niezbędne. Z tych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Jej wykonanie wstrzymano na podstawie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 1