II SAB/Op 30/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Gminy Olesno w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 22 października 2009 r., złożonym w Urzędzie Miejskim w Oleśnie w dniu 29 października 2009 r. (data prezentaty), zatytułowanym "Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta Olesno", J. R. - powołując się na przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o zobowiązanie Burmistrza Olesna do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie pawilonu handlowo- usługowego, parkingu dla samochodów osobowych i tablicy reklamowej wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej związanej z budynkiem na terenie nieruchomości położonej w O. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazał, że z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpił w dniu 30 czerwca 2009 r., a następnie - po uzupełnieniu wniosku na wezwanie organu - pismem z dnia 29 lipca 2009 r. Burmistrz Olesna zawiadomił strony postępowania o prowadzonej sprawie i od tego terminu sprawa pozostaje bez biegu. Powyższa skarga została przez Burmistrza Olesna przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniesiono o oddalenie skargi ewentualnie o jej odrzucenie, podając, że nie doszło do bezczynności organu, gdyż przed wniesieniem skargi pismem z dnia 7 października 2009 r. skarżący został poinformowany, że w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem Gmina Olesno przystąpiła do czynności związanych ze studium uwarunkowań i warunków zagospodarowania przestrzennego oraz opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i że wniosek nie może zostać rozpoznany w ustawowych terminach. Poza tym w dniu 22 października 2009 r. Burmistrz Olesna wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 23 listopada 2009 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 K.p.a. na nie załatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 4 grudnia 2009 r. oświadczył, że w dniu 28 października 2009 r. wniósł do organu nadrzędnego za pośrednictwem Burmistrza Olesna pismo zatytułowane "Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta Olesno", które mogło być zakwalifikowane jako zażalenie. Poza tym wyjaśnił, że nie kierował skargi do Sądu ale do organu nadrzędnego, co wynika z treści skargi, jednak sprawa dotychczas nie została rozpatrzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Stosownie bowiem do treści art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się natomiast sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1). Na tle powyższych uregulowań w doktrynie wskazuje się, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 235). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej, środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 P.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać aby skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., stanowiącym, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o którym mowa w powołanym ostatnio przepisie, jest jednym z instrumentów służących ochronie praw podmiotowych strony w zakresie zapewnienia terminowości załatwiania spraw przez organy administracji publicznej i sam fakt bezskutecznego upływu terminów na załatwienie sprawy określonych w art. 35 i 36 K.p.a. uprawnia stronę do wniesienia zażalenia, przy czym zażalenie to wnosi się bezpośrednio do organu administracji publicznej wyższego stopnia, który - uznając zażalenie za uzasadnione - podejmie czynności określone w art. 37 § 2 K.p.a., lub - stwierdzając niesłuszność merytoryczną żądania strony - winien udzielić uzasadnionej odpowiedzi, której należy nadać formę postanowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, opubl. ONSA 2002, nr 4, poz. 144). Dodać ponadto należy, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu, decydującego znaczenia nie ma ani sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia ani forma, w jakiej organ odwoławczy załatwił to zażalenie. Na skutek wniesienia zażalenia stronie zostaje otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynność organu pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2006r., sygn. akt I OSK 480/06, opubl. LEX nr 188512). Zgodnie z treścią art. 17 pkt 1 K.p.a. organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do burmistrza, będącego organem jednostki samorządu terytorialnego, jest samorządowe kolegium odwoławcze. W świetle treści pisma skarżącego z dnia 4 grudnia 2009 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie o wykazanie faktu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia, należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie przed wniesieniem pisma z dnia 22 października 2009 r., zatytułowanego "skarga", które zostało przez Burmistrza Olesna potraktowane jako skarga sądowoadministracyjna na bezczynność w przedmiocie niewydania decyzji o warunkach zabudowy, skarżący nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, jakim w przedmiotowej sprawie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu. Intencja wniesienia tego pisma do Burmistrza była zresztą inna i nie sprowadzała się do wszczynania postępowania sądowadministracyjnego, co wynika wprost z treści pisma skarżącego z dnia 4 grudnia 2009 r. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej z pominięciem wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia, czyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, jest przedwczesne. W tych warunkach rozpoznawana skarga, jako wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. jest niedopuszczalna, w związku z czym podlega odrzuceniu przez Sąd bez możliwości merytorycznego zbadania jej zasadności przez Sąd. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji