VI SA/Wa 1738/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE W dniu 21 września 2007 r. skarżący W. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż wyegzekwowanie nałożonej na skarżącego kary spowoduje nieodwracalne skutki gospodarcze i ekonomiczne, bowiem uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej, spowoduje zakłócenie bieżących zobowiązań, a w konsekwencji doprowadzić może do bankructwa przedsiębiorcy i utraty pracy przez współpracujących ze skarżącym kierowców. Podkreślił ponadto, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie należy mieć na uwadze, że decyzji nakładających na skarżącego karę pieniężną jest więcej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153. poz.1270 z późn. zm.) - dalej zwana p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis § 3 powołanego artykułu stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę treść powołanego przepisu dopatrzył się w przedmiotowej sprawie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zaistnienie takich skutków prawnych, które w przyszłości będą trudno odwracalne a nadto może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Należy zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymanie zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożenia przez skarżącego stosownego wniosku. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd bierze pod rozwagę i te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego. W ocenie Sądu zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, zaistniały w przedmiotowej sprawie stan faktyczny w kontekście wysokości nałożonej kary pieniężnej, świadczy o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. a zatem na podstawie powołanego przepisu w związku z § 5 art. 61 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.