II FZ 545/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Małgorzata Wolf- Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 262/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w P. z dnia 16 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 262/10, mocą którego zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych od zmiany umowy spółki w związku z podwyższeniem jej kapitału zakładowego poprzez wniesienie do skarżącej Spółki przez Spółkę "D." Sp. z o.o. wkładu w postaci zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiącego przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. W motywach orzeczenia Sąd podkreślił, że Spółka w skardze wniosła o rozważanie zasadności wystąpienia przez Sąd na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS) z pytaniem prejudycjalnym w szczególności w zakresie tego, czy art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. nr 69/335/EWG dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu nadanym jej Dyrektywą z dnia 10 czerwca 1985 r. nr 85/303/EWG musi być interpretowany w ten sposób, że nałożony na państwa członkowskie w tym artykule obowiązek zwolnienia czynności podlegających od 1 lipca 1984 r. opodatkowaniu stawką nie wyższą niż 0,5 % stanowi o obowiązku zwolnienia przez państwo takie jak Rzeczypospolita Polska z opodatkowania wszystkich czynności wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b dyrektywy z 1969 r. w brzmieniu obowiązującym 1 lipca 1984 r., mimo że czynności takie mogły być opodatkowane stawką wyższą niż 0,5 % na podstawie przepisów krajowych obowiązujących w tym państwie na dzień 1 lipca 1984 r. Sąd podał, że w sprawie dotyczącej analogicznej oceny kwestii prawidłowości implementacji po dniu 1 maja 2004 r. przepisów Dyrektywy 69/335/EWG do polskiego ustawodawstwa podatkowego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. (sygn. akt II FSK 2130/08) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, w tym pytanie o to, czy przy wykładni art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić postanowienia dyrektyw zmieniających, w szczególności dyrektyw 73/79/EWG i 73/80/EWG w sytuacji, gdy dyrektywy te nie obowiązywały już w momencie akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Powyższe pytanie zostało zadane w toku rozpatrywania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu również wydanego w sprawie dotyczącej kwestii oceny ewentualnej konieczności zastosowania przez Polskę po dniu 1 maja 2004 r. zwolnienia podatkowego od czynności cywilnoprawnych w związku z koniecznością prawidłowego implementowania Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. Okoliczności te doprowadziły Sąd pierwszej instancji do wniosku, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt II FSK 2130/08, w którym Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, związanych z oceną zasadności wniosku strony skarżącej o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, co skutkować musi jej zawieszeniem w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości UE zainicjowanego na skutek pytań prejudycjalnych skierowanych przez NSA (II FSK 2130/08), a ponadto naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez istotne wady uzasadnienia, zwłaszcza poprzez niewykazanie związku między postępowaniem o sygn. akt II FSK 2130/08, a postępowaniem niniejszym. Na tej podstawie wniosła o uchylenie tego postanowienia. Podkreśliła, że w jej ocenie nie ma w tej sprawie podstawy do zawieszenia postępowania, bowiem postępowania te (niniejsze i w sprawie o sygn. akt II FSK 2130/08) dotyczą odmiennych regulacji prawnych i toczą się w oparciu o odmienne stany faktyczne. W obszernym uzasadnieniu zażalenia Spółka argumentowała, że we wskazanym wyżej postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zastosowanie mają inne przepisy, niż w jej sprawie. To zaś powoduje, że odpowiedź Trybunału na zadane pytania nie będzie miała wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Uzasadniając drugi zarzut Skarżąca stwierdziła, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, jaki w ocenie Sądu związek występuje między postępowaniem w sprawie ze skargi Spółki, a postępowaniem w sprawie o sygn. akt II FSK 2130/08. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne, bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wadliwe. W istocie nie wynika z niego, jaki związek - zdaniem Sądu - występuje między postępowaniem w sprawie Spółki a postępowaniem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FSK 2130/08. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd odrębnie wskazał, czego dotyczy postępowanie w przedmiotowej sprawie, przytoczył też stanowisko Spółki o konieczności rozważenia przez Sąd możliwości wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do ETS. Następnie stwierdził, że w sprawie dotyczącej "analogicznej oceny kwestii prawidłowości implementacji po dniu 1 maja 2004 r. przepisów Dyrektywy 69/335/EWG do polskiego ustawodawstwa podatkowego" Naczelny Sąd Administracyjny skierował do ETS stosowne pytania prejudycjalne, w tym pytanie dotyczące wpływu dwóch dyrektyw zmieniających na art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, a ponadto że pytania te zostały zadane w toku rozpatrywania skargi kasacyjnej od wyroku dotyczącego "kwestii oceny ewentualnej konieczności zastosowania przez Polskę po dniu 1 maja 2004 r. zwolnienia podatkowego od czynności cywilnoprawnych w zw. z koniecznością prawidłowego implementowania Dyrektywy rady nr 69/335/EWG". Następnie stwierdził, że między sprawami zachodzi związek uzasadniający zawieszenie postępowania w sprawie w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie wyjaśniając jednak, na czym w jego ocenie ten związek polega. Prawidłowo wskazuje w zażaleniu Strona, że ani ona, ani Naczelny Sąd Administracyjny nie muszą domyślać się, jakie okoliczności stanowią podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie. Sąd powinien był dokonać konfrontacji przedmiotu obu postępowań, a także konfrontacji zadanych pytań (ewentualnie jednego pytania, gdyż przytoczenie treści tylko jednego z nich sugeruje, że to właśnie odpowiedź na to pytanie jest w ocenie Sądu dla sprawy istotna, choć nie wyjaśniono, dlaczego) z przedmiotem sprawy niniejszej, czego wyraz obowiązany był dać w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z całą pewnością pobieżne przytoczenie zakresu obu postępowań nie może być uznane za wystarczające w tym zakresie. To powoduje, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. Z uwagi na fakt, że stanowisko Sądu w zakresie przyczyn zawieszenia postępowania jest niejasne, nie może zostać poddane ocenie pod kątem jego zgodności z prawem. Co za tym idzie, przedwczesne byłoby rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu ewentualnego naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zaskarżone postanowienie uchylić.