I OSK 425/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Jolanta Sikorska, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2006r. sygn. akt II SA/Bd 889/06 w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii do podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 889/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...], którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia [...] nr [...], opiniujące pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Organy stwierdziły, że przedmiotem oceny jest wyłącznie zgodność projektu podziału z planem miejscowym, a rozstrzygnięcie nie wpływa na wykonywanie prawa własności i uznały, że skoro działka nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym w planie jako teren lokalizacji obiektów węzła drogowego i drogi w klasie GP oraz koncentracji usług związanych z obsługą ruchu drogowego, to projekt podziału jest z tym planem zgodny. Oddalając skargę J. D., który zarzucał postanowieniu, iż istniejący projekt inwestycji budowy węzła drogowego zakłada wybudowanie zajezdni na terenie całej działki [...], co pociągnie likwidację jego gospodarstwa ogrodniczego, Wojewódzki Sąd stwierdził, że działka nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym w planie pod lokalizację obiektów węzła drogowego i drogi klasy GP, że przedmiotem negocjacji w sprawie wykupu nieruchomości na realizację inwestycji "Budowa trasy średnicowej I etap" była początkowo cała działka nr [...], potem po jej podziale jedynie działka [...], a obecnie działka [...] mająca powstać z podziału działki [...]. Przeznaczenie działki [...] pod budowę trasy Sąd uznał za zgodne z planem, jednocześnie podnosząc, że druga działka mająca powstać z działki [...] oznaczona [...] pozostałaby w rękach obecnego właściciela, zachowując swój dotychczasowy charakter, oraz, że plan nie nakazuje wykorzystania całego terenu jednostki planistycznej [...] (teren przeznaczony pod węzeł drogowy i drogę w klasie GP) do lokalizacji węzła drogowego i drogi GP, a jedynie, iż może mieć miejsce taka inwestycja. Sąd wskazał też, że plan dopuszcza dokonywanie podziałów nieruchomości w obszarze dróg i infrastruktury technicznej bez ograniczeń. Wreszcie Wojewódzki Sąd stwierdził, że badając projekt podziału pod kątem możliwości zagospodarowania wydzielonych działek, tj. ich wielkości, cech geometrycznych oraz dostępu do drogi publicznej należy uznać, że umożliwia on realizację celu podziału i podkreślił, że na tym etapie postępowania, organy oceniają czy proponowany podział stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym po zatwierdzeniu podziału nieruchomości, tym samym uznając zarzuty skarżącego dotyczące skutków ograniczenia inwestycji tylko do działki [...], a nie całej [...], za nienadające się do uwzględnienia. Reprezentowany przez radcę prawnego, J. D. wniósł skargę od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a zwłaszcza art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 26, poz. 2603 ze zm.) poprzez uznanie za prawidłowe pozytywne zaopiniowanie podziału nieruchomości w postępowaniu podziałowym wszczętym z urzędu w okolicznościach, kiedy podział nie jest niezbędny dla realizacji celów publicznych i wszczynanie postępowania z urzędu jest niedopuszczalne i art. 93 ust. 1 i 2 tej ustawy, poprzez dokonanie podziału w sposób sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że projektowany podział nieruchomości jest niezgodny z ustaleniami planu, bowiem akt ten na cel publiczny przeznacza całą nieruchomość skarżącego, a nie poszczególne działki (art. 93 ust.1), jak też stwierdzono, że zgodność projektu podziału z ustaleniami planu dotyczy wykorzystania terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek (art. 93 ust. 2), a takiej okoliczności ani organy, ani Sąd nie badały. W takim stanie sprawy - zdaniem skarżącego - nie wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do zatwierdzenia projektu podziału i tym samym oddalenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeśli podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Podział nieruchomości skarżącego został dokonany z uwagi na to, iż teren na którym położona jest nieruchomość jest przeznaczony na cel publiczny, bowiem plan zagospodarowania przestrzennego, uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia [...], przewiduje lokalizację obiektów węzła drogowego i drogi w klasie GP, co zresztą jest między stronami bezsporne. Ta więc dokonanie podziału nieruchomości na tak oznaczonym w planie terenie jest zgodne z tym planem. Taki warunek stawia art. 93 ust. 1 tej ustawy i taki musi być spełniony, aby podział był niewadliwy. Skarżący niezgodności podziału z planem dopatruje się w tym, że na cel publiczny powinna być przejęta cała jego nieruchomość i nie powinna ona ulegać podziałowi. Jednak zapis planu dopuszcza możliwość dokonywania podziałów nieruchomości (§ 11 ust. 1), zatem podział nieruchomości przeznaczonej na cel publiczny nie jest nieprawidłowy. Zgodzić należy się ze skarżącym, że art. 93 ust. 2 stanowi, że zgodność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, o czym mówi ust. 1 art. 93, dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, ale zgodzić się też należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, że oceniając zaprojektowany podział pod tym kątem, wskazania art. 93 ust. 2 zostały w sprawie spełnione. Działając na podstawie art. 93 ust. 4 ww. ustawy, organ miał podstawy do pozytywnego zaopiniowania podziału i oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd nie naruszało prawa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).