II SA/Bd 884/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2009 r. uznającą skarżącego M. K. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmawiającą mu przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415; z późn. zm.; zwanej dalej w skrócie "ustawą o promocji zatrudnienia") prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do owego okresu 365 dni zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności okresu pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia). Organ ustalił, że skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu [...] czerwca 2009 r. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od [...] grudnia 2007 r. do [...] czerwca 2009 r. przez 321 dni pozostawał w stosunku pracy na pełnym etacie, a po ustaniu zatrudnienia pobrał zasiłek chorobowy za 37 dni (w okresie od [...] kwietnia do [...] maja 2009 r.), którego wysokość ustalono od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Od [...] maja do [...] czerwca 2009 r. skarżący przebywał w szpitalu na rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS, jednakże za okres od [...] maja do [...] czerwca 2009 r. nie wypłacono mu zasiłku chorobowego. Suma okresów uprawniających do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji wynosi zatem 358 dni i tym samym jest mniejsza od wymaganych 365 dni. Odnosząc się do odwołania skarżącego Wojewoda wskazał, że skarżący załączył wprawdzie do odwołania kserokopię informacji szpitalnej o pobycie w szpitalu na rehabilitacji leczniczej, ale nie wykazał, że za okres od [...] maja 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. pobrał zasiłek chorobowy; wskazał jedynie że wystąpił do ZUS o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Organ podkreślił ponadto, że ustawa o promocji zatrudnienia nie ma charakteru przepisów o pomocy społecznej i nie daje organom możliwości uznaniowego przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na trudną sytuację bytową bezrobotnego lub w oparciu o ogólne zasady współżycia społecznego. W skardze do sądu administracyjnego M. K. podniósł, że w dniu rejestracji jako bezrobotny, łącznie z "chorobowym" miał przepracowane 370 dni uprawniające go do zasiłku dla bezrobotnych. Problem z zasiłkiem jest wynikiem niedopatrzenie lekarza, który przekroczył o 12 dni zwolnienie chorobowe oraz ZUS. Skarżący wskazał, że ma [...] lat i za 17 miesięcy nabędzie prawo do emerytury, ponieważ przez 15 lat pracował w warunkach szkodliwych. Podkreślił, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a odmowa prawa do zasiłku dla bezrobotnych skutkuje zadłużeniem mieszkania oraz brakiem pieniędzy na zakup podstawowych środków do życia. Skarżący wskazał także, że ubiegał się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego za okres od [...] maja do [...] czerwca 2009 r., ale otrzymał decyzję odmowną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie jest natomiast władny do rozstrzygania – tak jak organ administracyjny – o prawach i obowiązkach strony skarżącej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że decyzja Wojewody nie narusza przepisów prawa, w szczególności przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w zakresie dotyczącym możliwości przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Tak jak wskazał organ, przesłanki przyznania zasiłku zostały ściśle określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. W ust. 2 tego artykułu jako przesłankę uzyskania zasiłku dla bezrobotnych ustawodawca wskazał wymóg, aby w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, bezrobotny był zatrudniony, wykonywał pracę, świadczył usługi lub opłacał składki – w ściśle określonych przypadkach, wymienionych przez ustawodawcę pod lit. a) - i) wskazanego ustępu. Opierając się o ten przepis oraz zgromadzone w aktach sprawy dokumenty organ prawidłowo ustalił, że skarżący był w okresie wskazanych 18 miesięcy zatrudniony przez 321 dni (okresy od [...] grudnia 2007r. do [...] kwietnia 2008r. i od [...] października 2008 r. do [...] kwietnia 2009 r.). Ponadto w zgodzie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia organ zaliczył do wymaganego okresu 365 dni a także okres pobierania zasiłku chorobowego tj. 37 dni przypadających pomiędzy [...] kwietnia 2009 r. a [...] maja 2009 r. Brak natomiast podstaw do zaliczenia do ww. okresu 365 dni okresu, w którym skarżący przebywał w szpitalu na rehabilitacji leczniczej, ale nie pobierał żadnego świadczenia. Jak wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, w tym z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżący pobierał zasiłek chorobowy tylko za okres do dnia [...] maja 2009 r., natomiast brak jest dowodów, aby pobierał w związku z przechodzoną rehabilitacją jakieś świadczenie, o którym mowa w art. 71 (konkretnie art. 71 ust. 2 pkt 3), którego okres pobierania, zgodnie ze wskazanym przepisem, zalicza się do okresu 365, od którego zależy przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Ustawodawca w ustawie o promocji zatrudnienia nie nakazał zaliczać do ww. okresu 365 dni każdego okresu niezdolności do pracy (w tym takiego, z którym wiąże się pobyt w szpitalu), a jedynie ściśle wyliczone okresy niezdolności do pracy w których jednocześnie pobierane było świadczenie związane z niezdolnością do pracy – renta, zasiłek chorobowy lub świadczenie rehabilitacyjne. W skardze do Sądu skarżący przyznał, że starał się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, które to starania zakończyły się odmową. Okoliczność, że – jak twierdzi skarżący – sytuacja w jakiej się znalazł jest niedopatrzeniem lekarza czy też ZUS – nie mają wpływu na wynik sprawy. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie przewidują bowiem dla organu możliwości orzekania o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych w przypadku wykazania, że brak uzyskania jakiegoś świadczenia, którego okres pobierania zalicza się do ww. okresu 365 dni – jest wynikiem czyjegoś niedopatrzenia. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.