V SAB/Wa 7/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz(spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Asesor WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant - Beata Bińkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oddala skargę; UZASADNIENIE Pismem z 21 grudnia 2006 r. E. D. (powoływany dalej jako: Strona lub Skarżący) zgłosił do Wojewody P. zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w związku z wystawieniem mandatu karnego serii ... numer ... Strona zarzuciła istnienie na powyższym dokumencie, stanowiącym dowód w postępowaniu egzekucyjnym, obrazu graficznego (w postaci tuszowego odcisku) wytworzonego za pomocą fałszywej pieczęci. Zdaniem Strony analiza obrazu graficznego tuszowego odcisku stempla okrągłego o średnicy 22 mm, z wizerunkiem orła w koronie i napisem w otoku Komenda Miejska Policji w Ł., który znajduje się w rubryce dokumentu (przeznaczonej na pieczęć organu nakładającego mandat) oznaczonego jako mandat karny seria ... numer ...– dla organu egzekucyjnego dostarcza dodatkowych argumentów dla uzasadnienia zarzutu o użycie fałszywej pieczęci. Z powyższych względów zdaniem Strony egzekucja na podstawie tego dokumentu jest nielegalna. Postanowieniem z ... grudnia 2006 r., nr ... Wojewoda P. powołując w podstawie prawnej art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej: jako ,,k.p.a.’’, przekazał wniosek Strony z 21 grudnia 2006 r. - Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł., do załatwienia zgodnie z właściwością rzeczową. Strona pismem z 22 stycznia 2007 r. wniosła od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie na bezczynność Wojewody P.. W zażaleniu wniosła o nakazanie Wojewodzie P. wydanie postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w piśmie z 21 grudnia 2006 r. oraz o nakazanie temu organowi odzyskanie ,,do akt’’ pisma z 21 grudnia 2006 r. ze zgłoszonymi zarzutami w postępowaniu egzekucyjnym. Uzasadniając zażalenie Strona podniosła, iż zgłoszone zarzuty egzekucyjne nie zostały jeszcze rozpatrzone. Postanowienie z ... grudnia 2006 r. Wojewody P. wskazuje na ,,bezprawne wyzbycie się dokumentu, gdyż przywołany w uzasadnieniu art. 65 §1 k.p.a. to przepis tylko proceduralny, a mające zastosowanie przepisy regulujące materię postępowania egzekucyjnego a więc, materialne: ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, żadnych kompetencji do rozstrzygania, w postępowaniu egzekucyjnym, organom Policji nie przyznają, a samo postanowienie należy uznać za wydane bez podstawy prawnej i konsekwentnie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako nieważne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - po rozpatrzeniu zażalenia Strony - postanowieniem z ... lutego 2007 r., nr ..., uchylił postanowienie Wojewody P. z ... grudnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W podstawie prawnej powołał art. 34 § 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 123 i art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. Uzasadniając postanowienie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przedstawia stosowne stanowisko co do postawionych zarzutów organowi egzekucyjnemu. W przedmiotowym postępowaniu wierzycielem jest Wojewoda P., gdyż na zasadzie art. 100 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r., Nr 106, poz. 1148) wystawił tytuł wykonawczy, w którym żąda wykonania obowiązku z tytułu mandatu karnego seria .. nr ... Konkludując organ orzekający stwierdził, że Wojewoda P. jako wierzyciel jest właściwy do rozpatrzenia zarzutów Strony. Następnie Strona zwróciła się pismem z 5 marca 2007 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z żądaniem usunięcia bezczynności Wojewody P. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego .... Na odwrotnej karcie pisma zawarty został potwierdzony notarialnie, za zgodność z oryginałem, wyciąg z dokumentu – postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z ... lutego 2007 r., nr .... Dokumentowi temu Strona zarzuciła nieprawidłowość formalną, w zakresie: niezabezpieczenia ciągłości tekstu dokumentu, co należałoby odnosić do niezabezpieczenia ciągłości wypowiedzi organu, przy racjonalnym założeniu, że dokument od organu pochodzi oraz nieoznaczenia organu pieczęcią urzędową, do używania której jest uprawniony i obowiązany – na podstawie przepisów art. 2a pkt 2, 16 c ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy z 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 listopada 2005 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 235, poz. 2000) – legalny organ. Mając na uwadze powyższe Strona wezwała organ do zajęcia stanowiska w przedmiocie skargi na bezczynność Wojewody P. w formie prawem przewidzianej. Odpowiadając na wystąpienie Strony z 5 marca 2005 r. Dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, pismem z ... marca 2007 r., nr ... poinformował Stronę, iż nie podziela zarzutów zgłoszonych w związku z wydaniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowienia z ... lutego 2007 r. Pismo wyjaśnia, że ustawa o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych nie nakłada na organy obligatoryjnego stosowania pieczęci urzędowej jak również, iż postanowienie z ... lutego 2007 r. zawiera wszystkie składniki, określone w art. 124 k.p.a. W skardze na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w podmiocie wytworzenia autentycznego dokumentu, w postępowaniu administracyjnym, Skarżący wniósł o: 1. nakazanie Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji wytworzenie i doręczenie dokumentu formalnie poprawnego i autentycznego w postępowaniu zażaleniowym, w przedmiocie bezczynności Wojewody P. w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego: ...; 2. zobowiązanie tegoż Ministra do zwrócenia kosztów postępowania sądowo-administracyjnego poniesionych w celu uzyskania dochodzonego rozstrzygnięcia – co najmniej w wysokości odpowiadającej kwocie wpisu od skargi. W uzasadnieniu skargi opisał przebieg postępowania od momentu zgłoszenia zarzutów egzekucyjnych do Wojewody P.. Podkreślił, że do dnia dzisiejszego podniesione przez niego zarzuty nie zostały rozpatrzone i nie zaistniały obiektywnie konieczne następstwa, takie jak umorzenie nielegalnej egzekucji i przypisanie odpowiedzialności za wprowadzenie fałszywego dokumentu do obrotu prawnego (czynność użycia fałszywej pieczęci jest ,,tylko’’ czynnością przygotowawczą). Również do sfery faktów należy brak autentycznego, a przez to wiarygodnego dokumentu, pochodzącego od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z potrzebnymi rozstrzygnięciami. Skarżący podał następnie, że w dniu 19 kwietnia 2007 r. pokwitował dokument zatytułowany postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, datowany na dzień 23.03.2007 r., oznaczonego rejestracyjnie: ..., którego kopia kserograficzna poświadczona notarialnie za zgodność z oryginałem została załączona do skargi. Istotnym jest to, że powyższy dokument nie odnosi się do uwag zawartych w doręczonym dnia 5 marca 2007 r. w siedzibie Ministra dokumencie, oraz to, że w dotychczasowym postępowaniu organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł., wierzyciel – Wojewoda P., oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który sprawuje nadzór pozainstancyjny nad postępowaniami mandatowymi (art. 102 K.p.o.w.) nie zajęli stanowiska w przedmiocie zgłoszonych, oczywiście prawdziwych zarzutów. Odnosząc się do treści postanowienia Wojewody P. z ... marca 2007 r. w sprawie stanowiska wierzyciela Skarżący zauważył, że wskazuje ona na to, że jakoby Policja prowadziła czynności wyjaśniające w rozumieniu Kodeksu postępowania karnego, we własnej sprawie, oraz na zatwierdzenie takiego stanu rzeczy przez Prokuraturę Rejonową w Ł.. Według oceny Skarżącego działania prowadzone w tej sprawie są nierealne ponieważ w informacjach zawartych w wymienionym postanowieniu nie są wskazane z imienia i nazwiska osoby wykonujące czynności (które po zidentyfikowaniu będą mogły być określone jako ,,zamieszane’’) oraz nie są wskazane oznaczenia rejestracyjne (sygnatury akt, dokumentów) postępowań prowadzonych w sprawie sfałszowania blankietu mandatu karnego seria ... numer ... Pozostała część dokumentu skupia się na dowodzeniu zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co jest ustawowo zakazane dla organu egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącego oczywistym jest, że ma interes prawny w uzyskaniu dokumentu, który jest formalnie poprawny, który może uchodzić za autentyczny, a więc taki, któremu można przypisać cechę wiarygodności. W ocenie Skarżącego, taki dokument to dokument opatrzony tuszowym odciskiem pieczęci urzędowej organu, tu: Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji – dla jego oznaczenia zgodnie z art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego, także mający połączone karty z użyciem tej samej pieczęci urzędowej – dla zabezpieczenia ciągłości tekstu dokumentu, jego integralności, co zabezpiecza ciągłość wypowiedzi organu. Skarżący nie podzielił poglądu wyrażonego w tezie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2004 r., VII SAB/WA 1/04, SIP LEX nr 173971 zgodnie z którą doręczenie aktu na piśmie jest czynnością procesową a prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny jedynie przy ocenie legalności danego aktu i wywołanych skutków prawnych. Zdaniem Skarżącego badanie przez sąd administracyjny prawidłowości czynności doręczenia jedynie przy ocenie legalności danego aktu i wywołanych przez niego skutków prawnych – co może mieć miejsce dopiero po uruchomieniu trybu odwoławczego, stwarzałoby sytuację/obowiązkowo!/odwoływania się /skarżenia od wątpliwych albo w ogóle nie istniejących aktów prawnych (decyzji, postanowień), dopuszczałoby manipulację w postępowaniu administracyjnym i przenosiłoby na forum tego postępowania teatr gier operacyjnych organów z obywatelami, tu: Ministra (który nadzoruje Policję) ze Skarżącym, na co nie pozwala prawo i brak zgody Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podkreślając zgodność wydanego postanowienia z ... lutego 2007 r. z wymogami z art. 124 k.p.a. Pismem procesowym z 3 września 2007 r. Skarżący wskazał, że doręczony mu dokument - odpowiedź na skargę nie jest zabezpieczony pod względem integralności, i jednocześnie nie zawiera tuszowego odcisku pieczęci urzędowej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Dokument ten nie posiada adnotacji o wpływie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , uchybienia te uzasadniają brak pewności o pochodzeniu dokumentu. W piśmie procesowym z 11 października 2007 r. Skarżący wskazał, że w aktach sądowych znajduje się pismo nie podpisane przez wystawcę, oznaczone rejestracyjnie: ..., datowane na dzień 24 maja 2007 r. W ocenie Skarżącego brak podpisu nie gwarantuje autentyczności tego dokumentu. W kolejnym piśmie procesowym z 8 listopada 2007 r. Skarżący wniósł o wzięcie pod uwagę rozwiązań wprowadzonych przepisami ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie oraz tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nadaje walor uniwersalności technicznym regułom wytwarzania formalnie poprawnych dokumentów, wprowadzonym do porządku prawnego przepisami Prawa o notariacie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: ,,p.p.s.a.’’, oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność wyczerpaniem środków odwoławczych jest wniesienie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., zaś organem właściwym do rozpoznania zażalenia jest organ wyższego stopnia. W przypadku bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji art. 37 ust. 1 k.p.a. nie może mieć zdaniem Sądu zastosowania, albowiem w stosunku do takiego organu nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji stosując zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego przed wniesieniem skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Skarżący powinien wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący złożył do ministra pismo w którym wezwał organ do usunięcia bezczynności (naruszenia prawa) co upoważniło Sąd do uznania skargi za dopuszczalną. W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona. Skarżący zgłosił zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, obejmującym należności wynikające z ukarania mandatem karnym seria... nr .... Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229 poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty egzekucyjne, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wojewoda P. będący wierzycielem tych należności, przekazał pismo Skarżącego w sprawie zarzutów egzekucyjnych, postanowieniem z ... grudnia 2006 r. nr ..., do załatwienia Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł.. Postanowienie zawierało pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Po odebraniu powyższego postanowienia w dniu 19 stycznia 2007 r., Skarżący w dniu 22 stycznia 2007 r. (data nadania korespondencji na poczcie) wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie określając je jako: ,,zażalenie na bezczynność’’ w którym wniósł o nakazanie Wojewodzie P. wydania postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przyznaje organom Policji kompetencji w zakresie rozstrzygania w postępowaniu egzekucyjnym. Z tego względu Skarżący uznał, że postanowienie jako wydane bez podstawy prawnej powinno zostać uznane za nieważne, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, prawidłowo przyjął, że zażalenie Skarżącego wniesione zostało w administracyjnym toku instancji i w następstwie jego rozpatrzenia wydał rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., zastrzeżone dla organu odwoławczego (rozpatrującego zażalenie), w związku z art. 144 k.p.a. Wprawdzie Skarżący nazwał swój środek zaskarżenia jako ,,zażalenie na bezczynność’’ to nie może budzić wątpliwości, że zażalenie to wniesione zostało z zachowaniem 7 – dniowego terminu przewidzianego dla wnoszenia zażaleń na postanowienia i zawiera zarzuty wydania postanowienia wojewody z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższym koresponduje wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Istotne jest również i to, że zgodnie z art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd prawny wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym: ,,Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów (art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 17 K.p.a.’’ (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 8/04, ONSAiWSA 2004/3/61). W tej sytuacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając jako organ wyższego stopnia nad wojewodą, zgodnie ze swą właściwością rzeczową, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, z zachowaniem terminu miesięcznego przewidzianego w art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 i 144 k.p.a., postanowieniem z ... lutego 2007 r. uchylił postanowienie wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyżej opisany przebieg postępowania administracyjnego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji nie uzasadnia zarzutu bezczynności tego organu w sprawie Skarżącego. Sąd nie podziela zasadności zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odniesieniu do postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z ... lutego 2007 r., wskazanych w piśmie Skarżącego z 5 marca 2007 r., zawierającego wezwanie organu do usunięcia bezczynności. Należy podnieść, że wymogi formalne postanowień wydawanych przez organy administracji publicznej, określone zostały w art. 124 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania (art. 124 § 1 k.p.a.). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (art. 124 § 2 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie do postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z ... lutego 2007 r., rozpatrującego zażalenie na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, stosownie do treści art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wobec braku postanowień odmiennych, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wymieniony art. 124 k.p.a. Treść omawianego postanowienia odpowiada w pełni wymogom przepisu art. 124 k.p.a. W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia trafności zarzutu w zakresie nieoznaczenia organu pieczęcią urzędową na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., Nr 235, poz. 2000 ze zm.) jako uzasadniającego kwestionowanie autentyczności postanowienia ministra. Stwierdzony brak oznaczenia postanowienia z ... lutego 2007 r. okrągłą pieczęcią urzędową nie podważa w ocenie Sądu autentyczności tego dokumentu i z tego względu nie może być również traktowany jako przejaw bezczynności organu, który jak zostało już wyjaśnione wydał w sprawie rozstrzygnięcie, zgodnie ze swą właściwością rzeczową. Nieuzasadniony jest także zarzut Skarżącego, że postanowienie Ministra Spraw i Administracji z... lutego 2007 r. nie zabezpiecza ciągłości tekstu oraz ciągłości wypowiedzi organu. Analiza omawianego dokumentu nie budzi wątpliwości co do jego kompletności jak i samej treść zawartego w nim stanowiska organu. Uwzględniając wszystkie powyższe względy bezpodstawne są zarzuty podniesione w skardze dotyczące bezczynności Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji. Nie można przyjąć, że organ ten w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie czy też wbrew istnieniu ustawowego obowiązku nie wydał w terminie rozstrzygnięcia (postanowienia). W kontekście art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. regulującego sądową kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na bezczynność organów - w odniesieniu do spraw rozstrzyganych w formie postanowień - niedopuszczalne jest utożsamianie bezczynności organu z wydaniem niesatysfakcjonującego Skarżącego postanowienia. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zachodzi gdyż Skarżący nie zgadza się z postanowieniem Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z ... lutego 2007 r. w zakresie niezabezpieczeni ciągłości tekstu jak również nieoznaczenia organu pieczęcią urzędową. Rozpoznając skargę na bezczynność organu, zwłaszcza wobec jej bezzasadności, Sąd nie jest władny do merytorycznej jak i formalnej oceny prawidłowości rozstrzygnięć zapadłych na późniejszych etapach postępowania prowadzonego w sprawie. Z tych względów poza kontrolą Sądu, w rozpatrywanej sprawie, muszą pozostawać zarzuty Skarżącego odnoszące się do rozstrzygnięcia Wojewody P. zawartego w postanowieniu z ... marca 2007 r., nr ... w sprawie stanowiska wierzyciela. Na marginesie warto tylko zaznaczyć, że na postanowienie to, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, przysługiwało prawo wniesienia zażalenia do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który jest władny do rozpatrzenia takich zarzutów, w razie skutecznego wniesienia zażalenia. W postępowaniu zażaleniowym oceniane jest również postępowanie w zakresie wymogów formalnych, w tym dotyczących prawidłowości doręczania aktów administracyjnych. Natomiast prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia w następstwie rozpatrzenia zażalenia podlega co do zasady kontroli sądowej, sprawowanej w trybie i na zasadach określonych w p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. .