I SA/Wa 692/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. K., J. K. , E. O. i B. Z. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 400/14 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta W. na rzecz każdego ze skarżących: J. K., J. K., E. O. i B. Z. sumę pieniężną w kwocie po 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz J. K., J. K. , E. O. i B. Z. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE J. K., J. K., M. S. , E. O. pismem z 9 lutego 2017 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której domagali się wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem przez ten organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2014r.,sygn. akt I SAB/Wa 40015. Powyższym wyrokiem Sąd, zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] ozn. hip. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi 16 października 2014 r. Wyrokiem z dnia 22 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec niewykonywania wyroku z 19 sierpnia 2015 r., wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] złotych. Kolejnymi wyrokami z dnia 10 marca 2016 r. i z dnia 30 czerwca 2016 r. Prezydentowi zostały wymierzone kolejne grzywny w wysokości odpowiedni [...] zł i [...] zł. W związku z dalszym niepodejmowaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, skarżący pismem z 24 kwietnia 2017 r. ponownie wezwali Prezydenta W. do wykonanie prawomocnego wyroku z 19 sierpnia 2014 r. a następnie wnieśli opisaną na wstępie skargę, w której domagali wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, przyznania na ich rzecz sumy pieniężnej oraz zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż pełnomocnik stron poinformowany został o nowych terminach zakończenia postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W., określonej w sentencji grzywny oraz oceną charakteru zaistniałej zwłoki. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. W przypadku zaistnienia stanu zwłoki w wykonaniu wyroku, Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a.) W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014 r. zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. ul. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 16 października 2014 r. Zgodnie zatem z art. 286 § 2 p.p.s.a. od tej daty rozpoczął swój bieg dwumiesięczny termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. Tym samym upłynął on 16 grudnia 2014 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia podjęcia niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez strony do wykonania powyższego wyroku, jak też wymierzenia Prezydentowi W. z tytułu zaistniałej zwłoki w jego wykonaniu już grzywien, organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął. Oznacza to, że od blisko trzech lat pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo. Należy również zauważyć , że od dnia wydania wyroku z dnia 19 października 2014 r. organ nie podejmuje w sprawie czynności merytorycznych. To z kolei czyni żądanie wymierzenia mu z tego tytułu czwartej grzywny uzasadnione. Stan niewykonywanie wyroków sądów godzi wszak w samą istotę zasady praworządności, którą organy administracji publicznej są bezwzględnie związane (art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.) i w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowany. Zważywszy na skalę przekroczenia wyznaczonego wyrokiem terminu zakończenia postępowania (wynoszącego obecnie blisko 3 lata) , jak też uwzględniając wymiar uprzednio z tego tytułu orzeczonych grzywien ([..] zł), skład orzekający ocenił, że adekwatną w tych okolicznościach faktycznych sankcją będzie grzywna w wymiarze [...] złotych. Uzasadnia także nałożenie nań dodatkowej sankcji w postaci przyznania skarżącm sumy pieniężnej. Za adekwatny w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd uznał wymiar sumy pieniężnej w wysokości [...] złotych na rzecz każdego skarżącego. Łączny wymiar obciążających Prezydenta W. sankcji jest w tej sytuacji na tyle dotkliwy, że powinien być wystarczającym dla zdyscyplinowania organu i doprowadzenia do respektowania przezeń prawomocnego orzeczenia Sądu, bez konieczności występowania przez strony ubiegające się o odszkodowania z kolejną przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 powołanej ustawy.