II FSK 1266/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA: Edyta Anyżewska, Sędzia del. WSA: Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1612/05 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II FSK 1266/06 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wr 1612/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. C na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...............], określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz zwrócił skarżącej zapłacony wpis sądowy. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że pełnomocnik strony skarżącej, został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego opisu pełnomocnictwa procesowego oraz uiszczenie wpisu sądowego. W wezwaniu pouczono pełnomocnika strony skarżącej, że nieuzupełnienie wymienionych braków formalnych w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 lipca 2005 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin upłynął, jak wskazał Sąd I instancji, w dniu 18 lipca 2005 r. W dniu 16 lipca 2005 r., pismem nadanym w placówce pocztowej, pełnomocnik strony skarżącej przesłał kserokopię pełnomocnictwa – upoważnienia udzielonego w dniu 26 stycznia 2005 r. doradcy podatkowemu M. S. do występowania w imieniu strony m.in. przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W dniu 18 lipca skarżąca uiściła wpis sądowy. W zaskarżonym postanowieniu, Sąd stwierdził, że przesłanie kserokopii pełnomocnictwa nie stanowiło prawidłowego wypełnienia wezwania Sądu, w którym zwrócono się o oryginał lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnik strony nie uzupełnił zatem w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 z późn. zm.) – cyt. dalej w skrócie: P.p.s,a. Jako podstawę prawną orzeczenia o zwrocie uiszczonego przez skarżąca wpisu sądowego, Sąd wskazał art. 232 § 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 P.p.s.a. Skarga kasacyjna od opisanego postanowienia, została sporządzoną przez doradcę podatkowego, czyli osobę uprawnioną do tej czynności zgodnie z art. 175 § 3 pkt 1 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej, powołując art. 173 P.p.s.a., wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucił, że wymienione postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie narusza przepisy postępowania, w sposób bezpośrednio godzący w zasadę praworządności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor, cytując fragment uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, stwierdził, że nie potrafi zrozumieć, na czym polegało uchybienie, którego skutkiem jest postanowienie o odrzuceniu skargi. Jednocześnie wskazał, że w aktach administracyjnych, przekazanych przez organ podatkowy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz ze skargą, znajduje się oryginał pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą. Ponadto podniósł, że ten sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zawiadomieniu o rozprawie przekazuje informację o obowiązku dostarczenia oryginału pełnomocnictwa najdalej w dniu rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna, zgodnie z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – cyt. dalej w skrócie P.p.s.a, powinna odpowiadać wymaganiom określonym dla pism w postępowaniu sądowym oraz wypełniać wymagania szczególne przewidziane dla tego środka zaskarżenia orzeczeń sądów administracyjnych. Warunki jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe wymieniono w art. 46 ustawy P.p.s.a. W art. 47 tej ustawy wskazano, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Braki w zakresie wynikającym z art. 46 i art. 47 P.p.s.a mogą zostać uzupełnione w trybie właściwym dla uzupełnienia braków formalnych pisma. Skarga kasacyjna, jako pismo procesowe o charakterze szczególnym, powinna ponadto spełniać wymagania określone w art. 176 P.p.s.a., tj. powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w części czy w całości, przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia oraz określenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Są to elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżenia. Braki skargi kasacyjnej w zakresie elementów konstrukcyjnych nie mogą być usunięte w trybie właściwym do usuwania braków formalnych, a ich stwierdzenie skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Jednym z elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacji. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przez sąd prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przez sąd przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd ten jest związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej, nie może zatem badać czy sąd I instancji naruszył inne poza wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisy, ani wykraczać poza wnioski sformułowane w tej skardze. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę jedynie przypadki nieważności postępowania enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., których w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, autor skargi kasacyjnej powołał, jako podstawę wniesienia tej skargi, jedynie art. 173 P.p.s.a., Przepis ten formułuje ogólne uprawnienie do zaskarżenia wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny, do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wskazuje podmioty, które z uprawnienia tego mogą korzystać W skardze kasacyjnej pełnomocnik nie powołał żadnej z wymienionych w art. 174 P.p.s.a, podstaw prawnych kasacji, wskazując jedynie na naruszenie przepisów postępowania, godzące w zasadę praworządności i wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek powołania podstaw kasacji oraz wskazania na konkretne naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonym orzeczeniem, przepisów prawa procesowego lub prawa materialnego i wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało. Pełnomocnik E. C. podnosząc w skardze kasacyjnej naruszenie prawa procesowego powinien wskazać jako podstawę kasacji art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wymienić przepisy prawa procesowego, które jego zdaniem, Sąd I instancji naruszył, wskazać w jaki sposób doszło do naruszenia tych przepisów oraz jaki wpływ naruszenie tych przepisów mogło mieć na wynik sprawy. W kasacji wniesionej w niniejszej sprawie, pełnomocnik strony formułując podstawy kasacji, ograniczył się do stwierdzenia o rażącym naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania bezpośrednio godzącym w zasadę praworządności. Autor skargi kasacyjnej nie podjął próby wskazania naruszonych, jego zdaniem, przepisów postępowania, przedstawienia na czym polegało naruszenie tych przepisów oraz wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, o jakich mowa w art. 176 P.p.s.a., w szczególności brak wskazania podstaw kasacji i ich uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 P.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.