VI Ka 1601/25

<p>Warszawa, dnia 2 lutego 2026 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1601/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant: protokolant sądowy Dominika Mroczka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->bez udziału oskarżyciela publicznego Komendy <span class="anon-block">(...)</span> Policji Wydział Ruchu Drogowego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 2 lutego 2026 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">P. P.</span> syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">I.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 1;art. 19 ust. 2;art. 19 ust. 2 pkt. 3)">art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 7 października 2025 r. sygn. akt III W 472/24</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw postępowanie przeciwko obwinionemu <span class="anon-block">P. P.</span> umarza; koszty procesu ponosi Skarb Państwa. </strong> </p> <p>Sygn. akt VI Ka 1601/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Apelacja obrońcy obwinionego była niezasadna.</p> <p>Na wstępie należy zaznaczyć, iż w opinii Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z wymogami procedury w sprawach o wykroczenia i nie dopuścił się uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów.</p> <p>Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, a podniesione przez obrońcę obwinionego w apelacji zarzuty sprowadzające się obrazy przepisów postępowania przy przeprowadzaniu a następnie ocenie dowodów oraz błędu w ustaleniach faktycznych stanowią wobec nich wyłącznie bezzasadną polemikę i jawią się jako całkowicie bezpodstawne.</p> <p>Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5)">art. 4 i 5 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16). Sąd Rejonowy Sąd poddał właściwej ocenie dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych uznając, że w zakresie istotnym dla sprawy jest ona wystarczająca , nie nosi cechy niepełności a to do niego a nie biegłego należy ostateczne ustalenie stanu faktycznego. Dokonał zestawienia tego dowodu z pozostałym materiałem dowodowym w tym zeznaniami świadków a wynik tego procesu świadczą o zasadności zarzutu. Wbrew wywodom apelacji opinia biegłego nie był jedynym dowodem na sprawstwo obwinionego a tym samym próba podważenia jej przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogła być skuteczna.</p> <p>Niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji obwinionego, stwierdzić należy, iż wobec prawidłowych ustaleń faktycznych co do czasu popełnienia czynu, na etapie postępowania odwoławczego zaistniała w niniejszej sprawie negatywna przesłanka procesowa określona w art. 5 § 1 pkt 4 kpsw, której stwierdzenie obliguje Sąd Okręgowy do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania przeciwko <span class="anon-block">P. P.</span>.</p> <p>Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.</p> <p>Czyn zarzucany obwinionemu, miał być popełniony do dnia 2 stycznia 2023 roku, a zatem w dacie orzekania przez Sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia zarzucanego obwinionemu. Wskazana okoliczność wyłącza możliwość dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.</p> <p>W związku z powyższym na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 kpsw zaskarżony wyrok należało obligatoryjnie uchylić, a na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpsw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie niniejsze umorzyć.</p> <p>Zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121)">art. 121 kpw</a> koszty procesu w którym umorzono postępowanie ponosi Skarb Państwa i tak też rozstrzygnięto w postępowaniu odwoławczym .</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>