I GSK 638/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka – Szpringer Protokolant Paulina Piasecka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 2 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Po 578/08 w sprawie ze skargi S. P. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. P. Sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE I Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę "S. P." Spółki z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty podatku od towarów i usług. Relacjonując stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że po przeprowadzeniu kontroli dokonanego przez "S. P." Spółkę z o.o. w dniu [...] listopada 2001 r. zgłoszenia celnego nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w G. wydał w dniu [...] lutego 2004 r. decyzję, w której uznał za nieprawidłowe to zgłoszenie celne w pozycji 3 w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, stawki celnej, określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru określonego jako leki weterynaryjne - pozostałe. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna. Pismem z dnia 7 lipca 2004 r. Spółka zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o uchylenie ww. decyzji w trybie art. 2651 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) ze względu na ważny interes gospodarczy i finansowy Spółki wskazując, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Organ po rozpoznaniu wniosku decyzją z dnia [...] marca 2006 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, uznając, że nie zaistniały przesłanki z art. 2651 Kodeksu celnego. Dyrektor Izby Celnej w P., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przesłanki mające uzasadniać konieczność uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego zmierzają do ponownej merytorycznej oceny prawidłowości wydania decyzji przez organ I instancji, do czego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 2651 Kodeksu celnego, organ nie jest uprawniony. Prowadziłoby to bowiem do obejścia zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej. Przytoczone przez Spółkę argumenty nie mogą być jednocześnie uznane za okoliczności uzasadniające istnienie ważnego interesu strony lub interesu publicznego, większość z nich dotyczy bowiem klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru i niezasadnego obciążenia należnościami celnymi i podatkowymi oraz odsetkami wyrównawczymi. Celem trybu nadzwyczajnego wynikającego z art. 2651 § 1 Kodeksu celnego nie jest kolejna instancyjna kontrola prawidłowości wydanej decyzji. Ponadto trwałość decyzji pozwala zachować stabilizację porządku prawnego, która w ocenie organu stanowi wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Sąd pierwszej instancji uzasadniając powody oddalenia skargi uznał, że skarżąca Spółka w istocie kwestionowała legalność decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. poprzez wykazanie nieprawidłowości klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów. Art. 2651 Kodeksu celnego, wskazany w podstawie żądania wniosku z dnia 7 lipca 2004 r. stanowi natomiast jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Spółka nie wskazała istnienia w sprawie interesu publicznego, który miałby uzasadniać wyeliminowanie spornego orzeczenia z obrotu prawnego. W ocenie Sądu interes publiczny przemawia za pewnością prawa i trwałością decyzji ostatecznych, zaś skarżąca interes publiczny upatruje w wyeliminowaniu z obrotu decyzji ostatecznej, która narusza prawo. Sąd podzielając stanowisko, że w interesie publicznym leży także, aby wydawane przez organy decyzje były zgodne z prawem, stwierdził, że istnieją rozwiązania proceduralne, które pozwalają osiągnąć taki stan rzeczy. Należy do nich uprawnienie strony do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, a później skarga do sądu administracyjnego. Skarżąca ze wskazanych uprawnień nie skorzystała, wobec tego nie jest prawidłowe powołanie się przez nią, na podstawie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, na interes publiczny, który miałby polegać na uchylaniu ostatecznych decyzji niezgodnych z prawem. Reasumując w ocenie Sądu pierwszej instancji przy podejmowaniu skarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec tego Sąd ten orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). II Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła "S. P." Sp. z o.o. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2651 § 1 Kodeksu celnego (Dz. U. 2001 Nr 75 poz. 802) polegającą na przyjęciu, iż w ramach analizy ważnego interesu strony oraz interesu publicznego organ nie jest uprawniony m.in. również do merytorycznej oceny prawidłowości wydanej przez organ I instancji decyzji, 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów postępowania, jakiego w toku postępowania dopuściły się organy celne, tj.: art. 121, 122, 124, 187 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, a polegającego na przyjęciu, iż skarżąca nie spełnia przesłanek przewidzianych w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, niewyjaśnieniu okoliczności istotnych dla skarżącej, wadliwego uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem WSA, iż weryfikacja decyzji ostatecznych w trybie art. 2651 Kodeksu celnego nie może polegać na ocenie jej legalności. Według skarżącej przepis ten nie zawiera żadnego ograniczenia co do możliwości zmiany decyzji, a wskazuje jedynie przesłanki pozytywne, które muszą zaistnieć, aby można było przepis zastosować. Jeżeli więc przemawia za tym interes publiczny lub słuszny interes strony, to decyzja powinna zostać zmieniona i zmiana ta może w efekcie sprowadzać się do oceny jej legalności. W ocenie skarżącej niedopuszczalnym jest także stawianie przez WSA zasady trwałości decyzji administracyjnych wyżej od zasady prawdy obiektywnej. WSA powinien dokonać głębszej analizy jakie dobro jest chronione poprzez utrzymywanie w obrocie wadliwej decyzji. Takie postępowanie jest sprzeczne z interesem publicznym znajdującym wyraz w zasadzie demokratycznego państwa prawa oraz zasadzie zaufania obywateli do organów państwa. Jako okoliczność uzasadniającą interes prawny Spółki w uchyleniu decyzji podała ona możliwość odzyskania nienależnie uiszczonego cła wraz z odsetkami, na łączną kwotę 33.697 zł. Nadto zdaniem skarżącej przepis art. 2651 § 1 Kodeksu celnego nie może być traktowany jedynie jako stwarzający możliwość uznaniowego działania organów i to tylko w interesie publicznym, albowiem jest to przepis pozwalający na zajęcie się ponownie sprawą również w interesie strony. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, co oznacza, że zakres sądowego rozpoznania sprawy, poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego (pkt 1 art. 174 p.p.s.a.) oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Analizując skargę kasacyjną w aspekcie sformułowanych w niej zarzutów, przede wszystkim należy zauważyć, iż odwołują się one do obydwu podstaw kasacyjnych, określonych w art. 174 p.p.s.a., a zatem, co do zasady, w pierwszej kolejności należałoby się odnieść do zarzutu naruszenia przez WSA przepisów postępowania, a dopiero następnie (w razie stwierdzenia bezzasadności podnoszonego uchybienia proceduralnego), zarzutu naruszenia prawa materialnego. Jednakże konstrukcja skargi kasacyjnej i forma postawionych zarzutów procesowych, które zostały przez kasatora ściśle powiązane z podstawowym zarzutem naruszenia prawa materialnego, uzasadnia łączne rozpoznanie wszystkich zarzutów, zwłaszcza że zarzuty podnoszone zarówno w ramach pierwszej, jak i drugiej podstawy kasacyjnej w istocie odnoszą się do tej samej kwestii, czyli naruszenia art. 2651 Kodeksu celnego. W zakresie pierwszej podstawy kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2651 Kodeksu celnego polegającą na przyjęciu, iż w ramach analizy ważnego interesu strony oraz interesu publicznego organ nie jest uprawniony między innymi do merytorycznej oceny prawidłowości wydanej przez organ I instancji decyzji. Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej nie odnosi się jednak do treści art. 2651 i zawartych w nim dwóch podstawowych przesłanek – interesu publicznego i ważnego interesu strony – warunkujących możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie, jak również nie wyjaśnia, z czego wywodzi, że w ramach tych przesłanek organ jest uprawniony do "merytorycznej oceny prawidłowości wydanej przez organ I instancji decyzji", ani też tego, na czym, jego zdaniem, miała polegać dokonana przez Sąd jego błędna wykładnia. Cała argumentacja skargi kasacyjnej, mająca uzasadniać zarzut błędnej wykładni art. 2651 Kodeksu celnego, sprowadza się do polemiki z "zasadą niekonkurencyjności", na którą powołał się Sąd I instancji, zwracając uwagę, że system nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych, którego jeden z elementów stanowi art. 2651 Kodeksu celnego, oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości i nie mogą być stosowane zamiennie. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, to ogólne założenie stosowania trybów nadzwyczajnych ma również pełne zastosowanie do weryfikacji decyzji ostatecznych w trybie art. 2651 Kodeksu celnego. Weryfikacja decyzji ostatecznej w tym trybie nie może polegać na ocenie jej legalności, a do tego w istocie zmierzały podnoszone przez skarżącą zarówno przed organem, jak i przed Sądem I instancji argumenty. Ponadto, odnosząc się do przyjętego w skardze kasacyjnej "założenia", że "wykluczając zastosowanie art. 2651 Kodeksu celnego z tego powodu, że istniały inne możliwości zmiany decyzji jak np. zmiana w normalnym toku odwoławczym, wznowienie postępowania albo wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, WSA wykluczył a priori możliwość zastosowania art. 2651 Kodeksu celnego w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności", należy stwierdzić, że jest to całkowicie błędne założenie. Sąd bowiem nie dlatego wykluczył zastosowanie art. 2651 Kodeksu celnego, że "istniały inne możliwości zmiany decyzji", ani też nie dlatego, że "nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności", ale dlatego, że skarżąca nie wykazała, aby zachodziły te przesłanki, o których mowa w art. 2651 Kodeksu celnego, tj. interes publiczny lub ważny interes strony. Z powyższych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 2651 Kodeksu celnego należało ocenić jako całkowicie nieuzasadniony. Równie nieuzasadniony okazał się też — podniesiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) – zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 p.p.s.a. poprzez – jak to ujęto w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej – nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów postępowania, jakiego w toku postępowania dopuściły się organy celne, tj.: art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, a polegające na przyjęciu, iż skarżąca nie spełnia przesłanek przewidzianych w ww. art. 2651 § 1, niewyjaśnieniu okoliczności istotnych dla skarżącej, wadliwego uzasadnienia wyroku. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, na wstępie należy zauważyć, że aby można było mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 p.p.s.a., należałoby wykazać, że Sąd "stwierdził" (art. 145 § 1 pkt 1 in fine) "inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", a mimo to nie uchylił decyzji, albo że przy orzekaniu nie uwzględnił "przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję (...)" (§ 2). Tymczasem nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie stwierdził żadnego naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a przy rozpoznawaniu sprawy niewątpliwie uwzględnił przepisy regulujące postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, tj. przepisy Ordynacji podatkowej oraz Kodeksu celnego – czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Jeśli zaś chodzi o dalsze kwestie (zarzuty) – podniesione w ramach tego samego zarzutu wyartykułowanego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej – takie jak "niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla skarżącej", czy też "wadliwego uzasadnienia wyroku", w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że obydwa te zarzuty zostały postawione niejako w oderwaniu od realiów tej sprawy, z całkowitym pominięciem treści wydanego przez Sąd I instancji wyroku i żaden z tych zarzutów nie został w skardze kasacyjnej właściwie (a ściślej mówiąc, w ogóle) uzasadniony. Autor skargi kasacyjnej nawet nie wskazał, jakie to "istotne dla skarżącej" okoliczności nie zostały wyjaśnione, ani też na czym miała polegać wadliwość uzasadnienia wyroku. Jedynym nawiązaniem do tych zarzutów, w tym do zarzutu "wadliwego uzasadnienia wyroku", jest (zamieszczone na str. 5 skargi kasacyjnej) stwierdzenie, że "(...) WSA nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego do czego był zobowiązany ani nie sporządził uzasadnienia wskazujących na prawne i faktyczne przyczyny rozstrzygnięcia" (cytat zgodnie z oryginałem – przyp. wł.). Należy więc stwierdzić, że zarzuty "niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla skarżącej" oraz "wadliwego uzasadnienia wyroku", nie tylko nie zostały w skardze kasacyjnej stosownie uzasadnione, ale przede wszystkim należy uznać je za całkowicie gołosłowne, zwłaszcza jeśli chodzi o zarzut "wadliwego uzasadnienia wyroku", albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wyjaśnił wszystkie mające wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, w tym również wyjaśnił "prawne i faktyczne przyczyny rozstrzygnięcia". Na marginesie trzeba też zauważyć, że formułując zarzut "wadliwego uzasadnienia wyroku" nie wystarczy powołać się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – jak to uczynił autor skargi kasacyjnej, z pominięciem treści art. 141 § 4 p.p.s.a. i zawartych w tym przepisie przesłanek. Już tylko z tych względów podniesiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 p.p.s.a., należało uznać za nieuzasadniony. Niezależnie od powyższej konstatacji, należy zwrócić uwagę, że dopiero przy uzasadnianiu tego – opartego na drugiej podstawie kasacyjnej – zarzutu, autor skargi kasacyjnej bezpośrednio nawiązał do zawartych w art. 2651 Kodeksu celnego przesłanek: "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu strony". Jednakże i w tej części uzasadnienia skargi kasacyjnej ("Co do naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy" - str. 4 i n. skargi kasacyjnej), autor skargi gros uwagi poświęca wymienianiu dat i sygnatur akt sądowych, w których zapadły korzystne dla skarżącej rozstrzygnięcia oraz dat i numerów wydanych w podobnych sprawach decyzji administracyjnych, w głównej mierze opartych na opinii "biegłego specjalisty - profesor dr hab. S. S.". Okoliczności te, w tym także – jak słusznie zauważa sam autor skargi kasacyjnej – "opinia powyższa stanowiąca podstawę do uchylenia decyzji we wszystkich 23 sprawach o takim samym stanie faktycznym i prawnym, znalazłaby zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyby skarżąca wniosła odwołanie w terminie". Nie mogły natomiast być zastosowane do weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie art. 2651 Kodeksu celnego. Skarżąca nie wykazała, że za uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes publiczny lub ważny interes strony, a sama (ewentualna) wadliwość tej decyzji nie upoważniała do zastosowania nadzwyczajnego trybu określonego przepisem art. 2651 Kodeksu celnego. Wskazać przy tym należy, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, wszczętym na wniosek strony, ciężar wykazania okoliczności, w których strona upatruje swój ważny interes lub interes publiczny, spoczywa na stronie, gdyż to ona dąży do zmiany decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt I GSK 437/08). Argumenty przedstawione tak w skardze do Sądu I instancji, jak i w skardze kasacyjnej wskazują, że skarżąca dąży w istocie do wykazania nieprawidłowości w zakresie dokonanej przez organ celny weryfikacji zgłoszenia celnego i dokonania klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów. Jednakże, na co słusznie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, aprobata poglądu, że wady decyzji ostatecznej o charakterze materialnym lub procesowym mogą wyczerpywać przesłanki interesu publicznego lub ważnego interesu strony, prowadziłaby do uznania, że postępowanie administracyjne jest czteroinstancyjne, a to byłoby sprzeczne z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wywodzoną z art. 78 Konstytucji, a wprost wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwie w interesie publicznym leży, aby decyzje wydawane przez organy administracji publicznej były zgodne z prawem, ale osiągnięciu takiego celu służą istniejące rozwiązania proceduralne, jak odwołanie i skarga do sądu administracyjnego. Z tych rozwiązań skarżąca jednak nie skorzystała. Podkreślić również należy, że interes publiczny przemawia za pewnością prawa i trwałością decyzji ostatecznych, a jego istnienie, podobnie jak ważnego interesu strony, musi być ustalone na tle konkretnej sprawy i wynikać z jej stanu faktycznego i prawnego. Skarżąca, jako "okoliczności faktyczne uzasadniającej jej interes prawny w uchyleniu decyzji" wskazuje to, że wzruszenie decyzji umożliwi jej odzyskanie nienależnie uiszczonego cła wraz z odsetkami na łączną kwotę 33.697 zł., zarzucając brak racjonalnego wytłumaczenia w odmawianiu podmiotowi gospodarczemu prawa do żądania zwrotu niesłusznie zapłaconych kwot i odmawiania temu żądaniu atrybutu "słusznego interesu strony". Jednakże "ważnego interesu strony" jako przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji w trybie nadzwyczajnym, nie można rozumieć tylko w ten sposób, że uchylenie decyzji ostatecznej o zmianie klasyfikacji taryfowej i określeniu kwoty długu celnego jest korzystne, ważne dla interesu gospodarczego strony, gdyż według takiego rozumowania żądanie uchylenia każdej decyzji ostatecznej, nakładającej na stronę obowiązek zapłaty należności celnych, spełniałoby w sposób automatyczny wymaganie ważnego interesu strony, zawarte w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego. Ważny interes strony oznacza, że musi on być na tyle zobiektywizowany oraz usprawiedliwiony, aby mógł stanowić uzasadnioną podstawę do naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, taki ważny interes strony również nie został wykazany. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw i dlatego, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.