II OSK 1539/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1199/07 o odrzuceniu skargi E. H. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dokumentu potwierdzającego posiadanie obywatelstwa polskiego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił przedwcześnie wniesioną skargę E. H. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] i zwrócił skarżącemu wpis sądowy od skargi. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 17 maja 2007 r. E. H. wniósł skargę na w/w decyzję, podczas gdy odpis decyzji wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 30 maja 2007 r. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez zastosowanie w tej sprawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy i nieuzasadnione odrzucenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd błędnie przyjął, iż skarżący odebrał odpis decyzji w dniu 30 maja 2007 r., skoro z treści uzasadnienia złożonej przez niego w dniu 17 maja 2007 r. skargi wynika, że znana mu była treść uzasadnienia zaskarżanej decyzji. W takiej sytuacji zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd nie mógł poprzestać na rutynowym działaniu w przedmiocie ustalenia daty odbioru zaskarżonej decyzji, gdyż słuszny interes strony wymagał wyczerpującego zbadania sprawy w tym zakresie. W rzeczywistości E. H. odebrał decyzję ok. 19 – 20 kwietnia 2007 r., kiedy to skontaktował się telefonicznie z Ambasadą RP w Izraelu i poprosił o przesłanie mu treści decyzji wraz z uzasadnieniem za pośrednictwem poczty elektronicznej (co uczyniono), a po powrocie do kraju odebrał odpis decyzji, osobiście, w dniu 30 maja 2007 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, skoro w świetle art. 39¹ kpa dopuszczalne jest dokonywanie doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej, która wyraziła na to zgodę, to w postępowaniu tym doszło do nieprawidłowości w doręczeniu (powtórnego doręczenia decyzji, którą de facto skarżący już odebrał), co spowodowało błędne uznanie skargi za przedwczesną. Skarżący miał bowiem prawo działać w zaufaniu do organów administracji publicznej, że decyzja została mu skutecznie doręczona za pomocą poczty elektronicznej. Zaniechanie dokładnego sprawdzenia daty doręczenia decyzji doprowadziło do błędnego uznania złożonej dniu 17 maja 2007 r. skargi za przedwczesną, tym bardziej, że "fakt niedoręczenia decyzji stronie postępowania administracyjnego nie tamuje wniesienia skargi do sądu, w szczególności brak podstaw, aby uznać, że jest to "inna przyczyna", o której stanowi art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – IV SA/Wa 926/05, Lex nr 208947. Ponadto pełnomocnik wskazał, że skarżący został poinformowany o nadejściu decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007 r. i o możliwości jej odbioru pismem Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Izraelu z dnia [...] kwietnia 2007 r. i należałoby rozważyć, czy decyzja ta nie została doręczona w sposób zastępczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy. Przede wszystkim należy zauważyć, że w skardze z dnia 17 maja 2007 r. pełnomocnik skarżącego powołał fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co bezspornie świadczy o tym, że w dniu 17 maja 2007 r. treść decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007 r. była skarżącemu znana. Jakkolwiek z akt sprawy wynika, że skarżący odebrał odpis decyzji w Ambasadzie RP w Izraelu osobiście w dniu 30 maja 2007 r., to nie można odmówić słuszności zarzutom skargi kasacyjnej, iż Sąd nie rozważył prawidłowości i daty faktycznego doręczenia zwłaszcza, że z treści skargi wynikało, że skarżący zapoznał się z decyzją. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Izraelu z dnia 4 kwietnia 2007 r., którym poinformowano skarżącego o możliwości odebrania decyzji w Ambasadzie. Wprawdzie skarżący potwierdził w oświadczeniu (k. 34 akt sądowych), że pismo to zostało odebrane przez jego rodzinę, jednakże w aktach sprawy nie znajduje się dokument potwierdzający ten fakt i jego datę, zaś sam skarżący w tym samym oświadczeniu stwierdził, że na jego prośbę odpis decyzji został mu przesłany za pośrednictwem poczty elektronicznej. W takiej sytuacji, skoro skarżący za pośrednictwem Ambasady RP drogą elektroniczną otrzymał decyzję w sprawie, to nie można uznać, że skarga została wniesiona przedwcześnie tylko dlatego, że odebrana została przez skarżącego osobiście w dniu 30 maja 2007 r. Słusznie zauważono w skardze kasacyjnej, że skarżący miał prawo działając w zaufaniu do organów państwa uznać, że decyzja została mu skutecznie i właściwie doręczona w wyniku jego prośby o przesłanie dokumentu drogą elektroniczną. Skoro w wyniku telefonicznej prośby skarżącego decyzja została mu przesłana, a skarżący doręczenia tego nie kwestionuje, to należy uznać, że doręczenie to było skuteczne, mimo, iż w aktach brak jest potwierdzenia, że do skarżącego tak wysłana korespondencja faktycznie dotarła. Organ przez samą czynność potwierdził, że zgodę na takie doręczenie stronie odpisu wyraża. Przy takim założeniu nie można uznać skargi za przedwczesną. W niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę także to, że skarżący ma miejsce zamieszkania poza granicami kraju, w którym toczy się postępowanie z jego skargi. Nieprawidłowości w doręczeniach nie mogą obciążać skarżącego, szczególnie, że prowadziłoby to do naruszenia nadrzędnego w tej sytuacji, konstytucyjnego prawa do rozpoznania skargi przez sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Z powyższych przyczyn należy uznać skargę kasacyjną za uzasadnioną, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.